Dead Space 2

Arme Isaac zit het niet mee. Van de gruwelen die hij moest aanschouwen in de eerste Dead Space heeft hij behoorlijk wat emotionele littekens overgehouden en daar houdt het nog niet bij op voor de voormalig technicus. Akelige flitsen, veroorzaakt door geheugenverlies, die Isaac proberen te dwingen zijn pogingen tot overleven te staken behoren ook tot zijn problemen. Iets dat hem door de aanwezigheid van de Necromorph, op de eens vredige kolonie op Titan, toch al lastig genoeg wordt gemaakt.

Hoe Isaac afrekent met deze gedrochten is sinds de eerste Dead Space wel duidelijk. Simpelweg kogels pompen in hun lichamen heeft weinig nut; de Necromorph moeten afgeslacht worden door ze van hun ledenmaten te ontdoen. Het wapentuig, dat veelal bestaat uit aangepast en opgevoerd mijngereedschap, is hier uitermate voor geschikt. Bekende nummers, zoals de handzame Plasma Cutter en de Ripper die zaagbladen afschiet, keren terug en worden aangevuld door onder andere een granaatwerper en een vuurwapen dat elektrisch geladen speren afschiet. Dat deze wapens niet veel overlaten van de Necromorph laat zich raden, veelal spatten ze uit elkaar en vallen rochelend en bloedend neer.

Net als in het eerste deel is het in Dead Space 2 de akelige sfeer die het spel grotendeels zo meeslepend maakt. De ruimtekolonie is verlaten, griezelig en rammelt aan alle kanten door de aanwezigheid van de verschrikkelijke wezens. Isaac is goed bewapend en vaak sterk genoeg is om groepen schepsels aan te kunnen, maar de spanningsopbouw, de simpele suggestie dat je ieder moment aangevallen kan worden, maken van Dead Space 2 een zenuwslopende bedoening.

Dead Space 2 mag dan best spannende of intense momenten kennen, de nadruk ligt deze keer veel duidelijker op actie. Waar je in het eerste deel vaak werd aangevallen door een wezen dat aan de andere kant van een donkere gang langzaam op je af kwam schuifelen, kruipen de vijanden in dit vervolg uit alle hoeken en gaten om je vanuit alle windrichtingen aan te vallen. Grootschalige momenten waarin het spel de besturing van Isaac grotendeels voor je overneemt en je enkel laat mikken en schieten zijn de explosieve kers op een actievolle taart. Zo belandt Isaac bijvoorbeeld in een trein die met hoge snelheid door de ruimtekolonie raast. Wanneer dit gevaarte plotseling tot stilstand komt, glijdt Isaac met een noodgang door de wagons terwijl de Necromorph hangend over bankjes naar hem uithalen.

Deze momenten worden een stukje meeslepender gemaakt door het feit dat Isaac deze keer meer is dan een kreunende en steunende monteur. Geregeld klapt een gedeelte van zijn pak zich open zodat zijn gezicht tevoorschijn komt om bijvoorbeeld te babbelen met een van de andere personages. Er is ook duidelijk meer ruimte voor achtergrondinformatie. Door dagboeken en audiologs wordt er onder andere heel wat uit de doeken gedaan over de griezelige ruimtereligie Unitology, die nauwverbonden is bij de gebeurtenissen op het ruimtestation The Sprawl. Daarnaast worden ook de gebeurtenissen uit het eerste deel verder toegelicht, iets dat het universum van Dead Space duidelijk goed doet.

Dead Space 2 is in veel opzichten een vervolg volgens het boekje. De eerste game wist een ijzersterk debuut te maken en dit vervolg verbetert precies op de punten waar het origineel tekortschoot. Isaac is meer dan een leeg canvas, er is minder backtracking en de omgevingen zijn een stuk gevarieerder geworden. Op dit gebied is er dan ook niets dan lof toe te bedelen aan dit vervolg. Wel valt er wat te klagen over het hergebruik van bijvoorbeeld vijanden en animaties. Dead Space 2 speelt vrijwel identiek aan het origineel. Dat komt onder andere door de wapens, die allemaal hun terugkeer maken en nog steeds hetzelfde werken. Daarnaast ziet een groot deel van de Necromorph er bijna identiek uit, op wellicht wat textures na.

Hierdoor vallen de nieuwere Necromorph wel weer in positieve zin op. Jonge ouders kunnen bijvoorbeeld beter wegkijken wanneer Isaac gemuteerde kinderen tegenkomt die variëren van peuters die in groepen met misvormde klauwen uithalen en baby’s die als zelfmoordcommando’s zichzelf tot ontploffing brengen. Veruit de griezeligste wezens zijn de Stalkers die veelal in groepen op je jagen. Deze monsters, die nog het meest aan een binnenstebuiten gekeerde velociraptor doen denken, zijn watervlug, gluren om hoekjes en rennen met een luide schreeuw op Isaac af. Vooral in grotere aantallen zenuwslopend, want je hebt pas de mogelijkheid om ze af te knallen wanneer ze openlijk in de aanval gaan.

Spektakel genoeg dus, maar wat gepuzzel op een rustiger tempo ontbreekt gelukkig niet. Delen van de kolonie waar de zwaartekracht is weggevallen vormen bijvoorbeeld situaties waarin Isaac (die je deze keer echt zwevend bestuurt door de omgevingen) onderdelen van een machine moet repareren, wil hij uit de kamer zien te komen. Onder andere met behulp van zijn uitrusting waarmee hij delen van een werkende machine kan stilleggen of onderdelen verplaatsen, zorgen voor wat creatief gepuzzel. Delen waarin Isaac zich echt in de koude, kille ruimte begeeft zijn nog steeds bijzonder sfeervol. Het is er doodstil, op het geluid van een steeds zwaarder ademende held na.

Dit vervolg mag met ongeveer acht uur, misschien wel ietsje korter zijn dan het origineel het einde voelt niet opgerekt aan en is bovendien minstens zo spectaculair als de rest van de grootschalige momenten in de game. Daarna stimuleert het spel met een New Game+-optie, waarin je al je aangeschafte upgrades meeneemt naar een tweede speelbeurt, tot nog een keer doorspelen. Een speciale multiplayermodus, die we op een later punt in een ander artikel zullen bespreken, rekt de levensduur van deze game verder op.