Assassin's Creed: Brotherhood

Assassin’s Creed is een concept dat al vanaf de allereerste aankondiging tot de verbeelding sprak. Vrij struinen door historische steden in de dagen van hun hoogtij, het ombrengen van en omgaan met sleutelfiguren uit de geschiedenis en het beleven van een spannend avontuur in verschillende tijdzones vormen de canon van de serie. Op de Xbox 360 en PlayStation 3 is het genieten geblazen vanaf verschijningsdatum met deze franchise; PC-eigenaren hebben altijd een paar maandjes op de games mogen wachten, maar hun geduld werd altijd beloond. Zo ook met Assassin’s Creed: Brotherhood, de jongste telg uit de serie.

Afgelopen november verscheen Brotherhood voor de consoles. Het succes van de vorige delen werd geëvenaard en voorbijgestreefd, pers tevreden, alsook de gamers. Het spel heeft dan ook meer dan genoeg plezier te bieden. Spelers kunnen zich, na Assassin’s Creed II opnieuw inleven in de rol van Ezio Auditore, een inmiddels iets minder jonge Italiaanse aristocraat die met de Assassijnen een strijd aanbindt tegen de Tempeliers. Deze oorlog brengt hen naar Rome, waar de corrupte familie Borgia aan de macht is. Ezio’s relaas is interessant van begin tot eind, ook al is dat einde ietwat abrupt, afgeraffeld en laat het je wat onverzadigd achter.

Gelukkig staat daar tegenover dat de game een erg rijke ervaring biedt. De stad Rome is immens en tot de nok toe gevuld. De prachtige metropool is daarbij een genot om te verkennen, als sluipmoordenaar die de ideale route naar zijn slachtoffer zoekt, maar nog meer als toerist. Daarnaast zijn er de mogelijkheden om bijvoorbeeld een legertje Assassijnen aan te leggen en de Romeinse economie op te krikken; in Rome is een hoop te doen. Mocht je als speler klaar zijn met het innemende avontuur van Ezio, dan is er nog de plezierige multiplayer waarin naar hartenlust gemoord kan worden. Tot nu toe niets nieuws onder de zon.

De PC waarborgt genoeg mogelijkheden voor ontwikkelaars. Er is meer kracht, er zijn meer configuratiemogelijkheden en er is meer vrijheid. Dit zien we uiteraard terug in Assassin’s Creed: Brotherhood. Zoals bij de vorige Assassin’s Creed-games op de PC verschilt de besturing van de consoleversie. Met een toetsenbord kan een gamer meer doen dan met een controller, maar in het geval van deze games is dit niet direct een verbetering. De besturing voelt namelijk wat klungeliger en minder gracieus. Met een controller zijn de acrobatische toeren van Ezio simpelweg makkelijker en prettiger uit te voeren. Dat wil uiteraard niet zeggen dat het niet genietbaar is. De kenmerkende gameplay van de serie is zo goed als perfect bewaard gebleven.

Niet geheel verrassend ziet dit spelleke er op een computer beter uit dan op een spelcomputer. Personages zien er scherper uit, de game loopt vloeiender, omgevingen zijn gedetailleerder; het bekende riedeltje gaat ook op voor deze game. Daarentegen valt het op dat er hier en daar wisselvalligheden zijn op te merken. Zo zijn de schaduwen van sommige voorwerpen, dieren en lieden gekarteld en lelijk, tegenover de gladde en scherpe silhouetten van andere. Ook worden vergezichten van steden incidenteel verpest wanneer gebouwen zonder reden herhaaldelijk opflitsen.

Maar, zoals gezegd, dit is maar incidenteel. Assassin’s Creed: Brotherhood is evenzo zijn voorgangers een fraaie game. Mooie animaties, een rijkelijk aangeklede en levendige speelwereld en de overal aanwezige glorie van vervlogen en heldhaftige tijden zorgen voor een hoogstaand totaalplaatje. Ondertussen begint de engine achter dit uiterlijk wel wat barstjes te tonen, maar dat maakt niet veel uit, aangezien het niets afdoet aan de fijne ervaring van de game. Het geduld van PC-gamers wordt beloond. Evenals zijn consolebroertjes biedt Assassin’s Creed: Brotherhood namelijk een boeiend avontuur in een prachtige speelwereld waarin veel te beleven is, off- én online.