Fable

Kom jongens, we gaan hypen! Bah, het lijkt wel een trend tegenwoordig om elk goed spel te laten ondergaan aan overdreven hoge verwachtingen. Misschien wel het beste en in ieder geval het meest recente voorbeeld is Fable, dat ruim drie jaar geleden al werd aangekondigd onder de naam Project Ego en hét toonbeeld voor ultieme spelvrijheid zou worden. We hebben ons allemaal schuldig gemaakt aan de hype die volgde: Molyneux en zijn werknemers, de pers en de consument. En ja, die verwachtingen zijn dan ook maar voor een heel klein gedeelte waar gemaakt. Dit betekent echter niet dat Fable een slecht spel is geworden, integendeel. Dus kom op, bijt even door die teleurstelling heen, denk niet meer aan de eerder gemaakte beloften en lees gewoon even mee.

Laten we beginnen bij het begin. Je speelt in Fable niet de zoveelste voor jou gecreëerde held(in), maar begint als een klein jongetje van twaalf jaar wiens ouders en zusje op een gruwelijke wijze vermoord worden. Om één of andere reden word je door een held meegenomen naar de zogenaamde heldengilde. Hier doorloop je een training van circa drie kwartier waarin je te maken krijgt met alle basisbeginselen zoals magie, boogschieten en zwaardvechten. Na de training kun je aan de slag en begint het echte spel.

Vaste paden

Het echte spel is vrij lineair, ook al zou je denken van niet. Je bewandelt als held een toch niet zo heel grote wereld en kunt drie verschillende soorten opdrachten aannemen; de gouden, zilveren of bronzen missies. De eerste twee soorten neem je aan binnen de heldengilde, wat eigenlijk het centrum is van het hele spel. In de gilde is een grote landkaart waarop steeds weer nieuwe opdrachten vermeld staan.

De gouden missies leiden je door het hoofdverhaal en de zilveren laten je allerlei erg lucratieve opdrachten uitvoeren. De bronzen missies vergaar je door in de verschillende dorpen en steden te praten met allerlei niet-speelbare personages die vaak in de problemen zijn. Een voorbeeld hiervan is het trouwen met een bepaald persoon of het beschermen van een handelaar. Om het hoofdverhaal te doorlopen ben je ongeveer tien uur kwijt. In combinatie met de zilveren en bronzen missies kan dit oplopen tot ongeveer twintig uur. Dat is niet erg lang, maar er is buiten de missies om genoeg te doen in Albion, de wereld van Fable. Overigens is Fable niet de meest moeilijke titel. Slechts bij enkele zilveren missies zul je het in het begin moeilijk krijgen, maar als je eenmaal sterker bent en de krachtigere wapens tot je beschikking krijgt, is het uitdagingniveau niet erg hoog.

Hoewel jouw personage steeds ouder wordt en toch een keertje moet sterven aan ouderdom, is het niet noodzakelijk om haast te maken met het spelen van de verschillende missies. Je kunt tussen het volgen van de verhaallijn door andere dingen doen zoals het kopen en verhuren van huizen, handelen in allerlei voorwerpen, trouwen met vrouwen (of mannen) en het afslachten van hele dorpen. Overigens kun je al deze dingen ook ná het uitspelen van het spel nog doen, maar dan moet je wel de aftiteling af kijken. Nou is dat niet zo’n groot probleem want deze zit vol met leuke feitjes zoals hoeveel pizza’s het ontwikkelingsteam besteld heeft tijdens het maken van Fable.

Goed of slecht

Zoals je waarschijnlijk zult weten, draait het in Fable om het worden van een bekendheid. Of je daarvoor het slechte of het goede pad kiest, is eigenlijk niet van belang. Al vroeg in het spel krijg je de keuze een zilveren missie op de goede of slechte manier te spelen. Zo zul je in de goede variant een boerderij moeten beschermen en in de slechte variant die boerderij juist aan moeten vallen. Het is jammer dat die keuze een beetje gekunsteld over komt, maar later in het spel hebben de makers duidelijk beter hun best gedaan dit te verbloemen.

Het leuke van dit ‘goed’ of ‘slecht’ zijn, is dat je uiterlijk er naar verandert. Een slecht persoon krijgt een duister uiterlijk en kan zelfs hoorntjes krijgen en een goed persoon zal er overduidelijk vriendelijker uit gaan zien. Ook de reacties van de niet-speelbare personages veranderen naarmate jij verandert. Ze zullen klappen voor de echte helden en de gemene rotzak zullen ze argwanend aankijken. Leuk detail: kinderen rennen jankend weg voor iemand die nogal wat slechte daden achter zijn naam heeft staan. Helaas moet wel gezegd worden dat het veel moeilijker is om slecht te zijn. Immers, het verslaan van bandieten levert ‘goede punten’ op, ook al ben je door en door slecht. En ja, je zult die bandieten moeten verslaan om verder te komen.

Gelukkig is de keuze tussen goed of slecht niet de enige manier om je personage aan te passen. Vanaf spelminuut één zul je bezig zijn je uiterlijk te veranderen. Dit kan door de ervaringspunten om te zetten in nieuwe eigenschappen zoals meer kracht of beter magiegebruik. Daarnaast is het leuk om elke keer weer nieuwe wapens te kopen of af en toe je kleding en kapsel te veranderen.

Toch wel heel erg leuk

De functionaliteiten van Fable mogen dan wel tegenvallen, een erg leuk spel is het zeker. Het is echter een illusie om te denken dat het hier een RPG betreft met een diepgaande verhaallijn binnen een non-lineaire wereld. Nee, Fable is veel meer een avonturenspel dat zich plaatsvindt in een prachtig vormgegeven wereld die ook echt leven uitstraalt. Overal zijn winkels, kwaadwillende personen, zangers, hard werkende mensen en bewakers. Allemaal vervullen ze hun eigen taken en zijn ze aanspreekbaar. Spreek voor de grap eens iedereen aan en je zult de vreemdste dingen te horen krijgen en wellicht een bronzen missie uit kunnen voeren. Dat is namelijk de kracht van Fable; je kunt het spel heel erg snel uitspelen, maar je kunt ook véél meer uit de titel halen en zo uren langer zoet zijn. Elke minuut die je langer in het spel steekt, is daarbij zeker de moeite waard.

Een ander sterk punt is de sfeer. Het spel ziet er niet super uit, maar heeft een bepaalde stijl die veel mensen erg aan zal spreken. Het sprookjesachtige van Albion wordt daarnaast versterkt door de fantastische geluidseffecten. Vogeltjes fluiten, mensen roepen of klappen naar je en de muziek van Danny Elfman maakt het geheel compleet. Ook de tussenfilmpjes zorgen meerdere malen voor kippenvel, ook al zijn ze vaak erg voorspelbaar.