Super Street Fighter IV: 3D Edition

Het was Yoshinori Ono zelf die Super Street Fighter IV: 3D Edition tijdens een groot Europees Nintendo 3DS-evenement op ludieke wijze aan ons voorstelde. De man die er zelf zo excentriek uitziet dat hij een personage in zijn eigen vechtgame had kunnen zijn, liet de aanwezigen hun handen samenvouwen en Ha, Do en Ken uitspreken. Is het Super Street Fighter IV’s equivalent van de toonladder? Nee, het is dé aanval die iedereen kent, Hadoken. Vanaf heden beter bekend als kwartcirkeldraai + stoot.

Ja, het is een woord, kwartcirkeldraai. En ja, je gaat het heel veel gebruiken in Super Street Fighter IV: 3D Edition. Een vechtgamepurist speelt zijn fighter doorgaans met de pijltjestoetsen of met een heuse speciale arcadestick, maar SSFIV3D (geen knoppencombinatie, slechts een omslachtige afkorting van de nog veel omslachtigere gametitel) laat zich uitstekend met de richtingsstick van de 3DS spelen. Het gaat soepel, het gaat snel en na de (brood)nodige oefening in vingervlugheid kun je de diverse speciale aanvallen uit de hoge hoed toveren.

Met zijn ingewikkelde knopcombinaties verwacht SSFIV3D wel van je dat je tijd investeert om de razendsnelle draaimanoeuvres onder de knie te krijgen. De game eist kunde en snelheid van de speler en dat betekent dat je tientallen tweegevechten nodig hebt om enigszins acceptabel voor de dag te komen. De wat simpeler uit te voeren aanvallen zijn vrij snel te leren, maar voor de echt krachtige gevechtsacties dien je totale richtingsstickcontrole te hebben. Een goede zaak, want anders ben je snel uitgekeken op een vechtgame.

Voor de vechtleek die net instapt heeft SSFIV3D een mooie oplossing: de Lite-modus. Om te wennen aan de snelle actie en vlugge combo’s kun je het jezelf wat makkelijker maken met deze versimpelde besturingsvorm. Je kunt je eigen versimpelde besturingsschema instellen en daarnaast zijn op de touchscreen Super Combo’s en Ultra Combo’s toe te kennen aan vier vakken, zodat je geen complexe knopcombinaties hoeft te gebruiken om deze krachtige aanvallen in te zetten. Een prachtige optie, want het verlaagt de instapdrempel voor leken, terwijl de vechtveteranen het zichzelf in de Pro-modus zo moeilijk kunnen maken als ze gewend zijn. Daar kun je namelijk hooguit simpele aanvalscombinaties aan de touchscreenvakken toekennen, die slechts een minimaal hulpmiddel zijn bij het tevoorschijn toveren van Supers en Ultra’s.

Je merkt trouwens wel dat je eigenlijk net te weinig knoppen hebt om de besturing helemaal volwaardig te krijgen. Je bent vrij om zelf in te delen welke acties aan weke knop toebedeeld worden, maar uiteindelijk lijk je toch één of twee knoppen tekort te komen om alles te kunnen toewijzen. Hierdoor moet je afwegen welke lichte, middelzware of zware stoten en trappen aan je aan welke knop toewijst en welke de schifting niet halen. De touchscreen biedt uitkomst, maar dat is wel een suboptimale uitkomst.

Welke aanvallen je uit de draaistick (of D-pad, als je een verstokte vechtgamepurist bent) en touchscreen schudt, hangt af van welke vechtersbaas je kiest. Vijfendertig zijn er, en iedereen heeft zijn eigen traptechnieken, stootcombinaties en speciale vaardigheden. Zelf ben ik vanwege mijn grote mate van vingersloomheid fan van een logge beuker als T.Hawk, maar tegelijkertijd word je met zo’n kolos vaak in het nauw gedreven door een snelle bliksemschicht als Chun-Li. Ieder personage vecht anders en het is aan te raden om via de Training- of Challenge-modus uit te vogelen welke vechtheld je het prettigst in de omgang vindt.

Door eerst in één van die modi te oefenen, baar je genoeg kunst voor de serieuze knokpartijen die je in de Arcade-, Versus- en 3D Versus-modus te wachten staan. Waar Arcade een serie van gevechten tegen diverse opponenten behelst, zijn Versus en 3D Versus pure één-tegen-één-gevechten. Wie het eerst twee ronden wint, die… tsja… wint. De twee varianten van Versus kun je ook online opstarten of lokaal tegen vrienden spelen, ook als diegene de game niet in bezit heeft. Veel heb ik de onlinemodus helaas nog niet kunnen spelen (Japanners hebben op dit moment ongetwijfeld wat beters te doen dan SSFIV3D spelen), maar de robbertjes die tot nu toe online gevochten zijn, verliepen vlot en zonder vertraging. Fijn hierbij is dat je zelf kunt filteren op besturingsvorm; je hoeft het als Pro-speler dus niet op te nemen tegen de newbies die gigantisch veel voordeel halen uit de Lite-besturing.

Het grote verschil tussen Versus en 3D Versus is het cameraperspectief. 3D Versus is – zoals de naam al doet vermoeden – speciaal ontworpen om de 3D-optie goed tot zijn recht te laten komen. De camera bevindt zich achter de schouder van jouw knokkoning en zo wordt er meer diepte getoond. Het is een leuke toepassing van 3D-beelden, maar helemaal geslaagd is het niet. Doordat de omgevingen bestaan uit statische achtergronden, krijg je door dit camerastandpunt het gevoel in een soort kijkdoos te vechten. Bij het reguliere cameraperspectief kijk je tegen de platte achtergrondomgevingen aan en heb je dus niet zo duidelijk door dat de omstanders stille sprites zijn en de omgevingen platkartonnen props.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

Met ruim vijfendertig vechtersbazen heeft iedere vechtgamepurist uren, dagen, maanden knokplezier voor de boeg dankzij Super Street Fighter IV: 3D Edition. De splitsing in Lite- en Pro-besturing is een mooie handreiking naar de leek, zonder dat het ten koste gaat van de veteraan. Daarnaast zijn zo ongeveer alle manieren van multiplayermogelijkheden benut en maakt de game leuk gebruik van de 3D-mogelijkheden door meerdere lagen in de gevechtsarena’s te creëren, al geeft het speciale schouderperspectief je soms het gevoel in een kijkdoos te knokken. Enige echte smet op deze sterke fighter is dat je eigenlijk een knop tekort komt om alles te kunnen doen dat je vechtershartje begeert.

8½

• Diepgaande vechtgame
• Onderscheid Lite- en Pro-modus werkt
• Talloze multiplayermogelijkheden

• Eigenlijk een knopje te weinig
• D-gevechten in een kijkdoos