Yakuza 4

Flikkerende reclameborden, aparte winkeltjes vol met snuisterijen en een zee van mensen: het immer bruisende straatbeeld van de miljoenenstad Tokio. Een stad die constant verandert en slechts één constante factor heeft: de Japanse maffia, ofwel Yakuza. Een organisatie gestoeld op tradities, trouw en eer. Zoiets verandert niet snel.

Het mag dan ook geen verrassing heten dat games waarin de yakuza centraal staan, niet erg aan verandering onderhevig zijn. Zo ook met Yakuza 4, dat bijzonder veel op Yakuza 3 lijkt. We duiken wederom in de grauwe onderwereld van Tokio, gaan de strijd aan met bootladingen gangsters en stappen weer in de schoenen van de getatoeëerde spierbundel Kazuma Kiryu – al krijgt hij ditmaal hulp van drie andere personages. Ondanks de sterke overeenkomsten is Yakuza 4 beter dan zijn voorganger.

Dit komt in de eerste plaats vanwege het ijzersterke verhaal. Via tussenfilmpjes – die vaak wat aan de lange kant, maar kwalitatief hoogstaand, zijn – word je in een verhaal gezogen vol moord, corruptie en verraad dat zich afspeelt in Kamurocho – een fictieve wijk gebaseerd op het Kabukicho-district in Tokio. Ditmaal wordt het verhaal niet alleen verteld vanuit het oogpunt van oud-yakuzabaas Kazuma Kiryu, maar krijgt hij hulp van drie nieuwe personages die stuk voor stuk een verrijking zijn. Shun Akiyama is een woekeraar die iedereen een lening geeft en geen rente rekent – mits ze zijn test doorstaan. Taiga Saejima is een ter dood veroordeelde gevangene, die na 25 jaar eindelijk weet te ontsnappen. En het laatste lid van de cast is Masayoshi Tanimura, een ietwat corrupte agent met een gokprobleem die zijn eigen morele code boven die van de lokale politie verkiest.

Doordat het verhaal nu uit vier verschillende standpunten wordt verteld, komt het allemaal een stuk sneller op gang – al draagt het ontbreken van de tenenkrommende familiescènes uit het vorige deel hier ook aan bij. In plaats van het ellenlange uitstellen van de actie, zoals in het vorige deel het geval was, word je nu (elke keer opnieuw) midden in de actie gegooid. De afwisseling tussen de personages zorgt er hiernaast voor dat je niet snel bent uitgekeken op het verhaal. Deze afwisseling is ook een welkome toevoeging op andere vlakken, zo heeft bijvoorbeeld elk personage zijn eigen vechtstijl: Saejima haalt uit met verwoestende stoten, Akiyama heeft razendsnelle voetbewegingen, Tanimura houdt zich voornamelijk bezig met verschillende worstelgrepen en Kiryu is de allrounder van het stel. Door deze afwisseling blijft het vechtsysteem fris aanvoelen, al is het in grote lijnen hetzelfde als in Yakuza 3: simpel maar doeltreffend.

Met twee knoppen rijg je combinaties van schoppen en stoten aan elkaar, met een derde knop pak je de tegenstander vast en een vierde knop ontwijk je aanvallen; precies hetzelfde als in Yakuza 3 dus. Toch is er een grote verbetering te vinden: het levelsysteem is vereenvoudigd. Per level verdien je nu drie medailles, die je vervolgens kunt investeren in nieuwe vaardigheden – in tegenstelling tot het ietwat vage systeem dat Yakuza 3 kent. Kleine verbeteringen kosten vaak maar één medaille, maar om de sterkere vaardigheden te leren zul je diep in de buidel moeten tasten. Deze moves zijn het echter wel waard en voor je het weet voer je dodelijke combo na combo uit op je tegenstander.

Meer dan eens zul je deze dodelijke combo’s kunnen botvieren op een of andere wannabe gangster die je aanspreekt op straat en geld wil zien. Praten met ze lijkt niet te helpen, dus is het tijd om wat klappen uit te delen. Tijdens het vechten zul je volop gebruik kunnen maken van de voorwerpen die in de omgeving aanwezig zijn. Bierkratjes, fietsen, banken, noem het maar op en je kunt er iemand mee in elkaar rammen. Daarnaast maken ook de heat-acties hun comeback. Als je tijdens het gevecht een aantal rake klappen weet te verkopen, stijgt je heat-meter. Is deze vol, dan kun je een sterke en zeer bloederige aanval uitvoeren. Zo pakt Taejima – die je gerust een beer van een vent kunt noemen – zijn tegenstander op, gooit hem over zijn schouder en ramt hem vervolgens zo hard mogelijk met zijn hoofd tegen de muur. Het past perfect bij het over the top-vechtsysteem van Yakuza.

Mocht je het vechten even zat zijn, dan is er in Kamurocho nog genoeg te doen. Je kunt je in de verschillende gokpaleizen helemaal uitleven op een typisch Japans gokspel als Pachinko, er valt een potje te bowlen of je gaat op bezoek bij de heetwaterbronnen. Dat laatste eindigt in een bizarre minigame waarin je met een mooie werkneemster in een badjas gaat tafeltennissen. Vrijwel de enige manier om te winnen is je heat-meter op te vullen en dan de bal te smashen. Op zich niet zo raar, maar de enige manier om je heat-meter op te vullen is tijdens het spel naar de borsten staren van de schone dame. Oké, dat is raar.

Het is echter wel het soort raar dat je van een dergelijke Japanse game verwacht. Deze humor komt ook weer terug in de zijmissies, waarin je zo nu en dan de meest belachelijke opdrachten krijgt. Je hebt hierdoor ook echt zin om op zoek te gaan naar deze missies om te kijken waar het allemaal toe leidt. Ditzelfde geldt voor de revelations. Zie je iets bizars op straat gebeuren? Neem er een foto van en misschien leer je wel een nieuwe move. Wie had ooit gedacht dat je van een dikke man die over de daken van Kamurocho springt met vrouwenondergoed op zijn hoofd, een driedubbele vliegende trap kon leren?

Naast deze geweldige zijmissies kent de game ook nog een aantal managergames. Zo valt er een hostess – een dame die voor geld met je babbelt – op te leiden of probeer je de plaatselijke schlemiel om te toveren tot topvechter. Je zou misschien niet denken dat een hostess aankleden en bijscholen of het trainen van een klungelige vechter leuk is - het klinkt ook wel een beetje debiel, maar het is gewoon bijzonder verslavend. Er is zo veel te doen dat aan het einde van het verhaal (waar we zo’n vijfentwintig uur over deden), het spel pas voor vijftien procent voltooid was. Je kunt gemakkelijk vijftig uur, of meer, besteden in de ongure straten van Kamurocho.

Er mag dan nog zo veel te doen zijn in Kamurocho, de stad zelf begint wel langzamerhand ouderdomstekenen te vertonen. Ondanks de toevoeging van twee nieuwe gebieden, kun je toch het gevoel niet afschudden dat je weer in hetzelfde gebied rondloopt als in Yakuza 3. Grafisch is de game namelijk nauwelijks veranderd. Hier en daar is het een beetje opgepoetst, maar het overgrote merendeel ziet er precies zo uit als in deel drie. Hetzelfde geldt voor de tekstballonnetjes, die ook weer van zich laten horen. De sfeervolle tussenfilmpjes worden meer dan eens bruusk onderbroken, om vervolgens de dialoog voort te zetten in ouderwetse tekstballonnetjes. Dit haalt je vaak toch net weer even uit het verhaal, jammer.