Crysis 2

Het beest is getemd. Crysis, een game met zulke hoge systeemeisen dat geen computer het op de maximale stand kon draaien bij release, is een multiplatformgame geworden. Een game die iedere gewone sterveling nu gewoon kan spelen op een PlayStation 3 of Xbox 360. Maar wees gerust, Crysis 2 mag nu dan misschien wel afgericht zijn, het is nog steeds verre van een mak lammetje.

New York is deze keer het strijdtoneel waar privélegers, Amerikaanse mariniers en buitenaardse wezens het met elkaar uitvechten. Als de stilzwijgende Alcatraz kom je midden in deze chaos terecht en word je door de voormalige drager, Prophet, uitgerust met een technisch hoogstandje: een nanosuit. Het is dit stukje techniek waarmee Crysis 2 zich onderscheidt van de vele andere shooters die er te vinden zijn.

Het pak stelt de gebruiker namelijk in staat om tal van bovenmenselijke acties uit te voeren. Metershoge sprongen, het absorberen van heel veel kogels en nog een heleboel andere gadgets zitten in deze uitrusting verstopt. De twee opvallendste en belangrijkste in het arsenaal zijn de mogelijkheden om met een druk op de knop het pantser van het pak te versterken of voor korte tijd onzichtbaar te worden.

Die laatste twee krachten zorgen ervoor dat vuurgevechten tegen de aliens en huurlingen in de stad uniek zijn. De grootste lol is in Crysis namelijk niet te vinden in als een Rambo zonder kop iedere situatie in te rennen. Veel leuker is het om als een Predator uit de gelijknamige Schwarzenegger-film je nietsvermoedende slachtoffers van veraf te begluren om ze vervolgens, onzichtbaar, te besluipen en de nek om te draaien. De redelijk open locaties van kruispunten, pleinen en daktoppen in de betonnen jungle blijken een prima jachtgebied voor een modern roofdier.

Aan het nanopak zitten echter ook limieten, oneindig onzichtbaar rondsluipen wordt onmogelijk gemaakt door de energiemeter van het pak, die bij het gebruik van een van de vele speciale krachten terugloopt. Is deze leeg, dan ben je tijdelijk kwetsbaar en dus een makkelijk doelwit. Tactisch de juiste kracht op het ideale moment inschakelen is hierbij dus essentieel, waardoor je vaak gedwongen wordt om plotseling tevoorschijn te komen, chaos te veroorzaken, om daarna weer snel te verdwijnen. Upgrades voor het pak die je aanschaft met nano-delen van gedode aliens, zorgen voor nog meer invulling in de gevechten. Schiet je liever in het rond, dan is het verstandig om te investeren in een sterker pantser terwijl er voor de gluiperds upgrades zijn die het geluid van je voetstappen dempen of het energieverbruik van de onzichtbaarheidsfunctie verminderen. De vrijheid om te spelen hoe je wilt is ongetwijfeld een van de sterkste punten van Crysis 2.

Het spel schotelt naast een redelijk open speelervaring ook een aantal strak geregisseerde scènes voor om het verhaal te vertellen. Deze momenten zijn spannend en bovenal visueel indrukwekend. Een ruimteschip stort bijvoorbeeld neer in een wolkenkrabber, waarna de hele stad beeft. En er is een moment waar een gedeelte van de snelweg instort waarna het slagveld plotsklaps gehuld is in een dikke laag stof. Delen van de game spelen zich ook af in aardig krappe gangen waarin je duidelijk minder vrijheid hebt en het spel aardig wat trekjes begint te vertonen van zoveel andere First-Person Shooters. Een behoorlijk andere aanpak in vergelijking met het eerste deel, dat je eigenlijk nooit zo bij de hand nam. De singleplayer is bovendien een behoorlijk lange aangelegenheid die, afhankelijk van je speelstijl, al snel een uur of negen in beslag neemt.

Crysis 2 doorspelen doe je omdat de actie zo gevarieerd en leuk is en niet omdat het verhaal je bij de keel grijpt. Zo wordt er geen enkele poging gedaan om spelers die niet bekend zijn met het eerste deel voor te stellen aan personages en worden de dialogen zo gevuld met militairenjargon en pseudowetenschap dat het allemaal moeilijk te volgen is. Daarnaast bemoeien de verschillende facties in de stad zich vooral via de radio met jouw bezigheden, wat ervoor zorgt dat je ze nauwelijks echt leert kennen. Dat Alcatraz het gehele spel zijn mond niet opentrekt, helpt ook niet bepaald mee. Wendingen in het verhaal verliezen door dit alles compleet hun impact, waardoor het bijna lijkt alsof het spel het alleen moet hebben van de knappe techniek achter het spel.

En eigenlijk is er ook best aan te merken op technisch gebied. Het moge duidelijk zijn dat de PC-versie van Crysis 2 grafisch superieur is aan zijn consolebroertjes, maar kleine foutjes en bugs willen de ervaring op alle platformen nog wel eens verzieken. Zo willen vijanden nog wel eens absurd gedrag te vertonen door tegen obstakels of muren aan te blijven rennen en werd voor mij een van de allerlaatste vuurgevechten uit het spel verziekt door het feit dat mijn tegenstanders met zijn allen besloten op dezelfde plek stil te gaan staan. Daarnaast duiken pop-up en flikkerende onderdelen van de wereld ook regelmatig op. Het is, op de stupide vijanden na, niet echt verschrikkelijk, maar wel opvallend genoeg om het niet door de vingers te kunnen zien.

Er is gelukkig wel een onderdeel van Crysis 2 dat het een en ander goed maakt, de multiplayer. De online ervaring is eigenlijk nog het beste te omschrijven als een geslaagde combinatie van Call of Duty en Halo: Reach. Het tempo en de manier waarop je als eenmansleger door de omgevingen heen rent doet vooral denken aan CoD, terwijl het gebruik van de speciale krachten van het pak, zoals de onzichtbaarheid, de potjes een tactisch randje meegeeft zoals in Reach.

Dat de multiplayer, geheel volgens moderne regels, een levelsysteem heeft, maakt ook van Crysis 2 een game waar heel wat extra uurtjes in zijn te steken. Slimme variaties op zoiets als een killstreak zorgen er bijvoorbeeld voor dat campen ontmoedigd wordt. Wanneer je een tegenstander doodt, moet je namelijk zijn dogtag oprapen voordat deze meetelt voor je killstreak. Campers worden op deze manier uit hun gare verschuilplek gelokt om de overblijfselen van hun tegenstanders op te rapen. Simpel, maar doeltreffend want in de uren die ik inmiddels al in dit onderdeel van Crysis heb gestoken ben ik opvallend weinig op flauwe manieren omgelegd. De manier waarop je verdere uitbreidingen voor je arsenaal en upgrades voor je pak vrijspeelt, zorgen ervoor dat het online gedeelte op zichzelf weet te staan.