Virtua Tennis 4

“Tennis zoals tennis bedoeld is.” Zo eindigt de recensie van Top Spin 4. Daar sta je dan, als concurrent twee maanden later. Dan moet je toch wel van hele goede huize komen, wil je een soortgelijke indruk achterlaten. Degene die de uitdaging aangaat? Sega’s Virtua Tennis 4, de tennisserie die jaren op de ‘beste tennisgame’-troon heeft gezeten en deze graag wil heroveren.

De Virtua Tennis-serie gaat gebukt onder de wet van de remmende voorsprong. Jarenlang was er geen beter alternatief en dan krijg je als ontwikkelaar het gevoel goud in handen te hebben. Goud dat je niet zo snel verbetert. En juist dat nekt de game nu. Waar Top Spin 4 een prachtige tennissimulatie is geworden, daar voelt Virtua Tennis 4 als een potje tafeltennis op de camping aan. Het is vrolijk en toegankelijk, wat als keerzijde heeft dat de game nauwelijks diepgang kent.

Waar je in Top Spin 4 met elke slag een punt kan pakken, daar moet je in Virtua Tennis 4 simpelweg constant crossballen slaan. Doe je dat niet en sla je een bal langs de lijn, dan kun je er de donder op zeggen dat de tegenstander die bal haalt en met een verwoestende crossball het punt binnenhaalt. Het maakt de rally’s voorspelbaar. Jarenlang hebben we daar met de voorgangers geen problemen gehad, maar dankzij de eyeopener die Top Spin 4 is, valt dit heel pijnlijk op.

Het enige dat nog een beetje een variatie in de rally kan brengen is de toevoeging van het supershot. Elke speler in Virtua Tennis 4 heeft zijn eigen specialiteit en als je van die specialiteit gebruikmaakt, vult zich een balk. Bij Nadal moet je bijvoorbeeld goed verdedigen om deze te vullen. Als hij dan vol is, dan kun je er een keiharde powershot uitgooien. Negen van de tien keer win je hiermee gelijk het punt en als de tegenstander toch kans ziet om die bal terug te slaan, dan gebeurt dat bijna altijd met een snoekduik naar de bal en smash je daardoor alsnog het punt uit.

Dit duiken naar de bal is een veelvoorkomende irritatie uit de voorgaande games. Gelukkig weten ze dit bij Sega ook en komt het veel minder vaak voor. Enkel in de gevallen dat je helemaal dol bent gespeeld duik je in een poging om nog in de rally te blijven naar de bal toe. Een goede aanpassing.

Er zijn ook andere game-onderdelen hetzelfde gebleven, en dat is prima. Virtua Tennis 4 is bijvoorbeeld behoorlijk toegankelijk. Zet iemand met een controller achter de game en hij weet gelijk hoe hij een goede bal terug moet slaan. Dit in tegenstelling tot Top Spin 4, waar timing erg belangrijk is en het daardoor een tijd duurt voordat je op niveau tegenstand kan bieden. Virtua Tennis is veel fijner om met vrienden te spelen. Gouden tip voor het meeste plezier: de verliezer trekt een adje.

Na een paar potjes met die regels te hebben gespeeld, kun je vervolgens je lol opmet de Move-controller van de PlayStation 3, dat het welbekende Wii Sports Tennis-gevoel oplevert. Kinect blijkt daarentegen een minder goed ‘motion’ systeem te zijn, met als gevolg dat sommige slagen niet goed worden geregistreerd en je als een idioot met je armen loopt te zwaaien. Toch: die motion-toevoegingen blijven slechts geinige extra’s en deze vervangen de traditionele controller niet. Ik kan me niet voorstellen hoe vermoeiend het zou zijn om de carrièremodus in Virtua Tennis 4 met de motion controls te spelen. De carrièremodus is namelijk behoorlijk lang.

In deze modus doet je mee aan een soort Ganzenbord, waarbij je per beurt een aantal kaarten hebt om over het veld te lopen. Een kaart inzetten zorgt ervoor dat je een paar stappen mag doen en zo op een icoon terechtkomt. De verschillende icoontjes staan voor hotels om te rusten, mogelijkheden om bekender te worden met bijvoorbeeld signeersessies, oefenwedstrijden om op de ranglijst te klimmen, toernooien waarin je je echt kunt bewijzen en de bekende minigames om de vaardigheden van jouw personage te verbeteren.

De minigames in Virtua Tennis 4 zijn stuk voor stuk geniaal en blijven leuk om te doen. Of je nou met een voetbal een keeper probeert te passeren of een aantal eieren uitbroedt en die naar moeder kip brengt, alles slaat de spijker op zijn kop. Ook zorgt de carrièremodus voor een goed tempo. Toernooien en minigames duren nooit te lang, waardoor je eerder geneigd bent om door te gaan. Daarom is het dan ook zo enorm jammer dat het daadwerkelijke tennis zo achter blijft.