Hunted: The Demon's Forge

In theorie heeft Hunted: The Demon’s Forge veel interessants te bieden; een duistere fantasiewereld, actiegeoriënteerde gameplay met RPG-elementen en een nadruk op coöperatief knokken. Maar de bedenkingen over deze smeltkroes van elementen kwamen eerder dit jaar niet zomaar uit de lucht vallen. Alles voelde maar matig uitgewerkt aan. En dat is het eindresultaat ook bijna in elk opzicht geworden: matig.

De huurlingen die centraal staan op het strijdtoneel zijn de katalysators waarmee de ellende letterlijk en figuurlijk begint. Ik stel je voor aan Caddoc, een koelbloedige kleerkast met een voorliefde voor zware slagwapens maar geen keuze kan maken uit twintig verschillende accenten en E’lara, een hoogbejaarde elf die er ondanks haar leeftijd niet minder appetijtelijk uitziet en wier afgeschoten pijlen net zo snedig zijn als haar opmerkingen. Samen doorkruisen ze kerkers, ondergrondse burchten, platgebrande dorpen en andere woestenijen om zoveel mogelijk Wargar (lees: Orks), demonen en ander hels gespuis te trotseren. Het markante duo is net zo inwisselbaar als de slechte wezens die ze over de kling jagen. Ze nemen amper de moeite om zich te profileren. Dat is ergens maar goed ook, want ze zijn al dom genoeg zonder dat er een woord uit hun digitale bakkes komt.

De stupiditeiten van respectievelijk Caddoc en E’lara werken in een kort tijdsbestek al op de zenuwen. Zo moest ik mij, spelende als de lichtvoetige E’lara, over een kantelende loopplank manoeuvreren. Het wipwap-principe, je kent het wel. Helaas kwam het niet in Caddocs botte kop op om de plank in balans te houden en bleef de dommekracht schaapachtig naar zijn gigantische strijdbijl gluren. De computergestuurde partner heeft er ook vaak een handje van om je te laten creperen in noodsituaties omdat hij of zij te druk bezig is met het bewonderen van spinnenwebben langs de muur, het wegturven van vijandelijke slachtoffers of vastzitten in het generieke bruingetinte decor.

Samenwerken met een vriend is niet alleen een stuk gezelliger, het ontneemt ook een hoop frustratie die de kunstmatige intelligentie teweeg brengt. Je stormt nu eenmaal met een stuk meer vertrouwen het slagveld op wanneer je dekking krijgt van een bekwame boogschutter. Aanvankelijk verlopen de meeste gevechten nog niet zo vlot, totdat je met de her en der verspreide kristallen een aantal krachtige spreuken hebt gekocht. Wanneer je samen moeiteloos vijanden elektrocuteert, de lucht in blaast of in een blok ijs tovert kan er eindelijk wat gelachen worden. Keer op keer hetzelfde palet aan demonische gedrochten neermeppen is dan ineens een stuk minder saai.

Door het combineren van spreuken en gevechtstijlen vergeet je soms even dat je een matig spel aan het spelen bent. Maar zodra het gekletter van staal weer is weggeëbd, richten de ogen zich automatisch op het generieke leveldesign. Op een aantal mooie vergezichten na ben je continu tegen de donkere, stenen muren van naargeestige kerkers aan het koekeloeren. Bovendien krijg je nergens de mogelijkheid om op te splitsen of een alternatief pad te kiezen. Er zijn weliswaar puzzels op te lossen die je iets verder van het pad af doen dwalen, maar een sterker, ‘zeldzaam’ wapen als beloning is maar nét genoeg om de saaie zoektocht te rechtvaardigen.

Na een ruime tien uur aan Wargar kortwieken, slaven bevrijden en potions achterover slaan, zul je waarschijnlijk nog lang niet elke duistere hoek hebben verkend. Sterker nog, Hunted: The Demon’s Forge heeft een eigen map editor waarmee je in feite door kunt spelen tot je beeldbuis inbrandt. In The Crucible kun je met het geld dat je na gevechten verzamelt, kerkers genereren en volstouwen met de grootst mogelijke monsters. Helaas heb je voor de meeste opties zóveel geld nodig dat je haast genoodzaakt bent om het spel nogmaals uit te spelen. Bij zo’n uitzichtloze situatie gooien zelfs doorgewinterde huurlingen als Caddoc en E’lara hun wapens in het hok.