Le Tour de France

Wielrengames op de spelcomputer zijn nooit echt een succes geweest. Vele jaren geleden, toen Erik Dekker nog in het peleton reed, was er een Tour de France-game gemaakt door Konami. Een game waarbij je als een idioot op knoppen moest rammen om snelheid te maken en door optredende vingerkramp nauwelijks speelbaar was. Vervolgens bracht Cyanide, ontwikkelaar van de Pro Cycling Manager-serie, een matige Xbox Live Arcade-titel uit en nu probeert datzelfde Cyanide een volwaardige Tour de France-spel neer te zetten.

In de game kruip je in de huid van een enkele rijder en probeer je de Tour de France zo succesvol mogelijk af te leggen. In de 21 aanwezige etappes kun je je daarbij richten op klassement, de bergtrui, de groene trui of een individueel succes. Net als in het echt. En net als in het echt zijn etappes lang. HEEL ERG LANG. Maar Cyanide zag ook wel in dat spelers geen zin hebben om meer dan tweehonderd virtuele kilometers tegen mannetjes aan te kijken. Daarom is elke etappe in zogenaamde zones ingedeeld.

Elke keer dat je je in zo’n zone bevindt kun je vrij rondrijden. Je hebt de mogelijkheid om je teamgenoten op te roepen om jouw positie te verdedigen, het tempo hoog te houden of je stuurt ze in de aanval. Ook is het in zo’n zone mogelijk zelf aan te vallen en je geluk te beproeven. Maar als je je buiten een zone bevindt, dan neemt de computer het over en simuleert hij de tussenstukken. Dat betekent dus dat je tijdens zo’n gesimuleerd stuk jouw opgebouwde voorsprong van twee minuten opeens als sneeuw voor de zon ziet verdwijnen, waardoor je in de volgende zone weer opnieuw wat mag proberen.

In de praktijk komt het er op neer dat de eerste drie zones in een etappe compleet nutteloos zijn en stukjes zijn waar je knarsetandend doorheen moet. En als je denkt dat zo’n zone een kort stukje is, dan kom je bedrogen uit. Zones zijn zo’n tien kilometer lang: op een plat gedeelte ben je dus al gauw zo’n vijftien minuten lang bezig, laat staan als je bergop aan het fietsen bent. Daardoor zit je dus driekwartier (in het gunstigste geval) voor je uit te staren voordat er echt wat gebeurt. Tergend.

Daarbij helpt het ook niet dat de actie ook op een slakkentempo gaat. Als je niet in de aanval bent, dan zit je er een beetje verloren bij. Het liefst eet ik op die momenten uit mijn neus, maar daar hebben de makers op duivelse wijze een stokje voor gestoken. Het is namelijk onmogelijk om automatisch hetzelfde tempo als de rest van het peloton te rijden. Om je positie te behouden moet je dan ook telkens een klein beetje sneller en vervolgens een klein beetje langzamer rijden. En alsof dat nog niet irritant genoeg is, is het in de game mogelijk om op je muil te gaan. Je dient dus op te letten dat je niet in een greppel rijdt of tegen een fan botst. Het is een beetje als die irritante nachtelijke zoemmug op je slaapkamer die je uit je slaap houdt en je steekt op het moment dat je ein-de-lijk bent weggedommeld.

En die martelgang duurt 21 etappes lang. De game doet daarmee een beetje denken aan het legendarische Desert Bus, een game die vreselijk saai is, maar wel eentje waarin je continu op moet blijven letten om te voorkomen dat je game over gaat.

Daarbovenop komt ook nog eens dat de game lelijk is, hij buiten de Tour de France-etappes geen enkele diepgang kent en je te maken hebt met laadtijden (ook in de game tussen de verschillende zones) waar je alleen maar chagrijniger van wordt. Nee, doe ons de analyses van Waterreus dan maar…