Crysis

Crysis voor PC is alweer vier jaar oud. Op die leeftijd ben je tegenwoordig bijna oud genoeg voor een HD-remake. Dat gaat nu niet op: de console-remake van Crysis is minder mooi dan zijn vier jaar oude broer. Geen schande, aangezien Crysis op PC bekendstaat als een game die zijn tijd grafisch ver vooruit was. En als een game die je duizenden euro’s aan PC-hardware kostte, wilde je hem in zijn volle glorie draaien. Nu draait Crysis ook eindelijk op de spelcomputers die daar vier jaar geleden niet krachtig genoeg voor werden bevonden.

Vier jaar jonger, minder mooi, maar nog altijd een prachtige game, ook op PlayStation 3 en Xbox 360. De begroeiing van het tropische eiland waarop je je bevindt, werpt realistische schaduwen op het strand en takken gaan aan de kant als je tegen ze aanloopt. De kenmerkende weidse omgevingen zijn ook hier aanwezig en zeker de momenten waarop de zon doorbreekt en wordt weerkaatst op het blauwe water, zijn indrukwekkend.

Het enige grafische mankement dat je de game kunt aanrekenen is de pop-in, die vrij veel te zien is in de grote omgevingen. Bosjes komen soms vanuit het niets tevoorschijn en het kan zelfs af en toe voorkomen dat een vijand eerst te zien is en even later toch verscholen blijkt te zitten achter een te laat ingeladen stapel zandzakken.

Ook zonder orgastische graphics is Crysis gelukkig een goede game; de shooter draait vier jaar later nog prima mee in de top van het enorme hedendaagse aanbod. Vooral het eerste gedeelte, waarin de FarCry-roots duidelijk te zien zijn, is erg sterk. Dit komt door de vrijheid die je hebt in de manieren waarop je te werk gaat.

Verschillende strategieën combineren en snel wisselen is mogelijk dankzij de zeer sterke besturing van de game, die is overgezet uit Crysis 2. Cloak (of onzichtbaarheidscape voor de Harry Potter-fans) en armour zitten onder de schouderknoppen, met een druk op de back/select-knop kun je heel snel een geluidsdemper op je wapen zetten of verschillende vizieren monteren. Supersnel sprinten wordt automatisch geactiveerd wanneer je gaat rennen en extra hard slaan gebeurt ook automatisch wanneer je een melee-aanval uitvoert. Het werkt allemaal soepel, snel en logisch.

Dat maakt het heel eenvoudig en vooral ook leuk om af te wisselen tussen verschillende strategieën. De voorzichtige speler pakt bijvoorbeeld eerst zijn verrekijker en merkt zijn vijanden zodat ze op zijn radar verschijnen. Vervolgens sluipt hij het vijandelijke kamp in, met de cloak aan en een geluidsdemper op zijn wapen, en sluipt hij van schuilplek naar schuilplek om de cloak-meter weer op te kunnen laden.

Word je ontdekt, dan is het met een druk op de knop - cloak uit en armour aan - mogelijk om als Rambo tegenstanders overhoop te knallen, vervolgens een sprintje te trekken naar veiliger oorden en je daar weer te verstoppen, voor de dan wel alertere tegenstanders. Je kunt ook meteen als een Hulk het kamp instampen, daken van de huisjes slaan en al brullend voor je tv-scherm iedereen afknallen. Ook leuk, wel gevaarlijk.

Iets verstandiger is het dan om de eerste tegenstanders vast neer te knallen met het brute (maar lawaaierige) sluipschuttersgeweer. Een Hummer jatten en met het hierop gemonteerde machinegeweer aan de slag gaan of de kustlijn onder vuur nemen met je zelf gejatte motorbootje is ook erg effectief.

Helaas steken de domme tegenstanders soms wat schril af tegen de tal van manieren om Crysis te spelen. Zo kan het best voorkomen dat je ontdekt wordt met een flink leger aan tegenstanders praktisch naast je, maar dat ze vervolgens te dom zijn om aan te vallen. Ze blijven staan en doen verder niets, wat je de tijd geeft om even je Nano-suit- en energiebalken op te laden om vervolgens weer gecloaked weg te sluipen.

Dat betekent overigens niet dat je niet doodgaat, want mikken kunnen die tegenstanders wel. Dat zijn de momenten waarop je ontdekt dat de checkpoints soms wat frustrerend zijn verdeeld. Het hadden er best wat meer mogen zijn en het komt wel eens voor dat er op een heel slecht moment gesaved wordt. Net als je ontdekt wordt en er een legertje vijanden voor je neus staat, bijvoorbeeld.

Dat legertje is niet je enige probleem: na verloop van tijd krijg je ook wendbare aliens op je dak en breng je een bezoekje aan hun ruimteschip, waarmee Crysis een echte sciencefiction-shooter wordt, De open opzet van de game wordt dan vervangen voor een meer lineaire ervaring. Dat zorgt voor afwisseling, maar ook voor het feit dat Crysis na een uur of acht à negen niet op zijn best eindigt.