Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi

Ondergetekende is ongetwijfeld de grootste Dragon Ball Z-fan van de redactie. 272 afleveringen kijken in drie weken tijd? Check. Handenvol games gespeeld die zich afspelen in het universum van Dragon Ball? Check. Keer op keer blijven terugkomen bij die spellen, ondanks het feit dat ze steeds minder toevoegen? Che… wacht. Dit kan wel eens een doorbraak in mijn verslavingstherapie betekenen!

Op het eerste gezicht lijkt Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi net als veel van de vorige DBZ-spellen simpel en degelijk vermaak te zijn. Een voorname reden hiervoor is dat gekozen is voor een nieuwe grafische stijl, die beter uitpakt dan je op voorhand verwacht. Er is gekozen voor een combinatie tussen het cel-shaded uiterlijk van de animé en een meer driedimensionale aanpak. Het resultaat: kleurrijke gevechten met flink verbeterde animaties.

Daarnaast is de hoeveelheid content is enorm. Een verhaalmodus die uren en uren duurt, allerlei modi waarin getraind kan worden en waarin je tegen elkaar kan vechten op tig locaties, de mogelijkheid om zélf een held aan te maken die in een parallel universum vijanden moet verslaan… het lijkt zowaar alsof Namco Bandai de meest uitgebreide DBZ-game ooit heeft willen maken. Na enkele uurtjes spelen komt echter de ware aard van het beestje naar boven. Ultimate Tenkaichi is als een stereotiep fotomodel; prachtig uiterlijk, van binnen door en door verrot.

Alle opsmuk is mooi meegenomen, als het vechten maar leuk is. Vermakelijk. Uitdagend. Het moet variatie kennen en een tikkeltje innovatie kan ook geen kwaad. Het vechtsysteem van Ultimate Tenkaichi is dit geen van alle. De serie staat erom bekend dat knoppen rammen mogelijk is, maar dat combinaties maken na verloop van tijd nodig is en toeval dan nauwelijks meer een rol speelt. Om onbegrijpelijke redenen is het vechtsysteem van Ultimate Tenkaichi echter dusdanig versimpeld dat zelfs je grootmoeder met haar ogen dicht, de controller geklemd tussen de voeten, ondersteboven, terwijl er een stoma wordt aangelegd, kan winnen van de computer.

Met slechts één echte combo – vier keer op een knop rammen voor lichte aanvallen – en een geluksfactor van fiftyfifty om een kettingreactie aan slagen en trappen te veroorzaken, denk je te maken te hebben met een demo, of in het gunstigste geval een tech demo. De enige vorm van strategie is proberen de Ki-meter (een energiemeter) van de tegenstander leeg te krijgen, om vervolgens zelf met een volle Ki-meter een ‘spectaculaire’ aanval (het wippen van je rechterpookje is genoeg) gehakt te maken van je tegenstander. Dat is het. Geen vette moves die je na lang oefenen eruit weet te schudden. Geen mogelijkheden om een personage stukje bij beetje te masteren. Geen duizend-en-een manieren om af te rekenen met Frieza. Om te janken gewoon.

Het grappige (na het huilen zul je inzien dat het grappig is) aan het vechtsysteem is dat men geprobeerd heeft vernieuwing toe te voegen door middel van eindbaasgevechten. Dit gebeurt op een wijze die enigszins te vergelijken is met die van Goku’s concullega Naruto in Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 2. In Naruto waren quick-time events (QTE’s) een middel om eindbazen te verslaan, maar zeker niet de enige manier. Behendigheid en inzicht spelen een even belangrijke rol in Naruto en vele, vele andere spellen. Bovendien waren de gevechten die volgden door het op tijd indrukken van de juiste knoppen nog enigszins indrukwekkend. In Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi lijkt het he-le-maal nergens op. De beelden bij de saaie, fletse, makkelijke en uitgewoonde QTE’s zeggen genoeg; steek je Ki liever ergens anders in.