Call of Duty

In mijn leven heb ik een zooi goede spellen en jammer genoeg ook een paar slechte spellen gespeeld. Zoiets als Call of Duty voor de N-Gage heb ik echter zelden meegemaakt. En dat is geen compliment. Bij deze de kortste recensie op InsideGamer ooit, want meer woorden willen we er gewoon niet vuil aan maken.

Call of Duty is een eerstepersoon schietspel en biedt de speler elf missies en een aantal multiplayer mogelijkheden. In elke missie werk je samen met een team en moeten een aantal opdrachten voltooid worden. Op papier ziet het er dus goed uit, maar ik denk niet dat je langer dan vijf minuten speelt. Ten eerste ziet het spel er niet uit. Ik ben nooit echt fan van schietspellen op een handheld geweest, maar als je niet verder als twee meter in een schietspel kan zien, houdt het echt helemaal op. Je doet niks anders dan als een halfblinde rondlopen om vervolgens tegen een Duitser aan te lopen en afgeknald te worden. Daarnaast kun je met moeite verschillende objecten of vijanden van elkaar identificeren, omdat het spel gewoon lelijk is.

Het volgende probleem ligt aan de besturing. De N-Gage is sowieso erg gelimiteerd qua actieknoppen, maar doordat een goede auto-aim ontbreekt is het helemaal een onbegonnen missie. Bovendien reageert de besturing erg schokkerig, wat vooral in binnenlocaties frustrerend werkt. Het is dan zelfs gevaarlijk om het spel te spelen. Misselijkheid is het meest bekende symptoom, maar bij sommige bevordert het claustrofobie.