Metal Gear Solid 3: Snake Eater

Op zes dagen na komt Konami precies drie jaar na het ietwat teleurstellende Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty met de opvolger. In Snake Eater trekt Snake de jungle van de Sovjet Unie in, om het brein achter een nieuw wapen, Nikolai Stepanovich Sokolov, terug naar de Verenigde Staten te halen. Voor diegene die denken dat ik zojuist heb verklapt wie de hoofdpersoon is; in deze recensie refereer ik gewoon naar het kereltje als Snake (dat is immers zijn codenaam), maar of je met Big Boss of met de Solid Snake uit de vorige delen speelt, laat ik in het midden.

Terug in de tijd

Ik wilde eigenlijk aftrappen met het inleidende verhaal van dit nieuwe deel, maar dat doe ik niet. De gigantische puzzel die het verhaal van Metal Gear vormt moet je helemaal zelf ontrafelen en ervaren dus houd ik het kort. Het schijnt dat de Sovjet Unie werkt aan een nieuw massavernietigingswapen en dat moet Snake voorkomen. Belangrijk om te weten is dat het spel zich afspeelt in 1964, ruim voor het eerste deel op de oude PlayStation en deel twee op de PlayStation 2.

De tijdsperiode is prachtig doorgevoerd in alle facetten van het spel. De radar, waar veel mensen in de voorgangers op vertrouwden, is nog niet uitgevonden en daarvoor in de plaats heb je allerhande, ietwat onhandige apparaatjes voor terug gekregen. Ook het Codec-systeem waarmee je in contact staat met de thuisbasis is nog heel ouderwets, het beeldje van je gesprekspartner is bijvoorbeeld gedegradeerd tot simpele foto in plaats van real-time filmpje.

Nieuwe elementen

Zoals ik al zei speelt dit deel zich voor het grootste gedeelte af in dichtbegroeide bossen, onheilspellende grotten en verwoekerde natuur. De openlucht brengt een aantal totaal nieuwe elementen met zich mee, die stuk voor stuk goed zijn uitgewerkt. Nieuw is bijvoorbeeld het CQC-vechtsysteem dat Snake samen met zijn mentor heeft ontwikkeld. De afkorting staat voor Close Quarters Combat en gaat over het man-tot-man vechten waarbij gebruik wordt gemaakt van een mes of de kolf van vuurwapens. Dat is echt heel erg stoer omdat je nu super snel kunt omschakelen van je pistool naar het mes. Je hoeft een tegenstander niet gelijk af te schieten, maar je kunt met hem ‘worstelend’ door het bos rollen. Gaaf zijn ook de CQC-bewegingen waarbij je iemands keel doorsnijdt of onder dwang van je mes uithoort.

Het tweede element dat van grote invloed is op de gameplay is het camouflage gedeelte. Snake kan nu namelijk van outfit en gezichtschmink veranderen. Voor alle situaties, weersomstandigheden en omgevingen heeft hij wel een ander pakje mee. Het verwisselen van camouflage, dat best snel te doen is, heeft effect op een metertje rechtsboven in beeld; hoe hoger het percentage hoe slechter je bent te zien voor de vijand. Leuk is dat je ook de beschikking krijgt over een vermomming waardoor je ongestoord een vijandige basis kunt infiltreren.

Beestenboel

Nieuw is ook het voedselsysteem. Snake krijgt namelijk wel honger van al dat spionnenwerk. De jungle biedt met zijn weelderige flora en fauna uitkomst. Kikkers, slangen (het is immers Snake Eater), vogels en stukken fruit zijn er om al dan niet gedood of verdoofd te worden. Verdoven is beter, want zo blijft het voedsel langer goed. Snake kan namelijk ziek worden van bedorven voedsel. Dit brengt me bij wederom een nieuw stukje gameplay.

Zodra je ziek wordt, een schotwond oploopt of gebeten wordt door een slang, moet je jezelf weer opknappen. Je krijgt het lichaam van Snake te zien, de desbetreffende wonden en hoe je ze dient te behandelen. Je hebt disinfecterend middel, verband en meer medische spulletjes op zak om jezelf te dokteren. Snake een schotwond zien hechten deed mij pardoes terug denken aan Sylvester Stallone in zijn rol als Rambo.

Ouderwets goed

Deze totaal nieuwe elementen voegen echt wat toe aan Metal Gear Solid als geheel en versterken bovendien het gevoel dat je écht in het bos bent. De opzet van het spelen blijft overigens vrijwel gelijk aan dat van de vorige twee titels. Je probeert ongezien langs bewakers te sluipen, werkt de eindbazen af en volgt het altijd boeiende verhaal. De fans kunnen dus gerust hun hart ophalen en aan de gang gaan met het ouderwets goede spel.

Grafisch ziet het spel er weer heerlijk uit. Elk grassprietje beweegt volgens ‘de regels’ en los van elkaar, beestjes rennen rond en hangend fruit wiegt door de wind. De jungle leeft en jij zit er middenin. Hoewel de beslissing van Konami om de huidige engine voor het laatst te gebruiken begrijpelijk is, want hij wordt wel wat oud en stoffig. De speler merkt hier overigens vrijwel niets van. Minder was ik te spreken over de wat matige cameravoering, net als bij de voorgangers loop je door een soort van statische beelden. Je kunt je camera niet altijd lekker in de gewenste positie draaien en dat is toch best jammer.