F.E.A.R.

Langzamerhand komt de winter er weer aan en zijn wij gamers bezig games bij elkaar te hamsteren die we op een koude winteravond kunnen spelen. F.E.A.R. is één van de titels die veel winteravonden op kan gaan slokken, dankzij zijn duistere karakter en veelbelovende gameplay. Al maanden worden we geconfronteerd met Alma, een meisje dat zo uit de film The Ring gezogen lijkt en een grote rol speelt in het verhaal van F.E.A.R. Je kruipt in dit horrorspel namelijk in de huid van een speciaal getrainde soldaat die het in zijn eentje gaat opnemen tegen een leger klonen en nog wat andere dingen die we je niet zullen verklappen.

Nou noemen we het een horrorspel, maar F.E.A.R. is in eerste instantie een puur actie-schietspel. De horror is heel slim verweven in die actie, met steeds levels die psychologisch op je inwerken en soms wat schrikbeelden. Je kunt dit spel dan ook niet vergelijken met bijvoorbeeld Doom, waarin achter elke deur een monster kan zitten. De vijanden hebben namelijk niets te verdedigen, maar zijn net als jij op zoek naar overlevenden. Jij bent dus op zoek naar hen, en zij zijn op zoek naar jou. Een gemiste kans is dat de makers misschien die horror wat meer met de echte actie hadden kunnen mixen. Nu is het toch vooral schieten, dan weer even wat thriller-achtige stukjes en dan weer schieten.

De confrontaties met vijanden zijn erg intens. De levels zijn opgebouwd uit allerlei grotere ruimten met meerdere ingangen en diverse hoogteverschillen. Deze ruimten worden bezet door groepjes vijanden, ze handelen dus vrijwel nooit individueel iets af. Doordat de kunstmatige intelligentie zo geavanceerd is, gaat het in F.E.A.R. dan ook niet om het sterker zijn dan je tegenstanders, maar eerder om het slimmer zijn. Sluit ze in, zoek zelf ook dekking, gooi met granaten, wissel van wapens en pas de slowmotion op de juiste momenten toe. Bovendien zijn de omgevingen voorzien van diverse kasten, muurtjes, bureau’s en ga zo maar door. De vijanden zullen deze mogelijkheden optimaal benutten, door bijvoorbeeld een kast om te gooien en er achter te zitten. Jij zult zelf ook goed op zoek moeten naar dekkingsmogelijkheden, want door de diverse in- en uitgangen is je rug nooit gedekt.

Er komt dus heel wat tactiek kijken bij de gevechten. Hoewel F.E.A.R. hierdoor actie biedt van hoog niveau en redelijk moeilijk is, moeten we wel zeggen dat de gevechten wat repetitief zijn. Elke keer maar weer een kamer in gaan waar vijanden zitten die met protocollen werken (flanken, omsingelen, etc.), begint op den duur een beetje te vervelen. Dat de omgevingen ook niet bijster divers zijn, werkt hier vervolgens aan mee. Bijna het hele spel speelt zich in donkere omgevingen af, meestal in gebouwen zoals kantorencomplexen en chemische/biologische afdelingen. Daarnaast vecht je meestal tegen klonen en die zien er allemaal hetzelfde uit. Ook dat werkt niet echt inspirerend. Het was misschien leuker geweest als er ook een wat minder standaard locatie aan het spel was toegevoegd.

Hierdoor blijft F.E.A.R., hoe gaaf de actie ook is, toch een wat bekrompen schietspel. Veel mensen vergelijken het spel met Half-Life 2, maar dat is toch van een ander niveau. Daar beleef je namelijk een echt avontuur, gedreven door een fascinerende verhaallijn. F.E.A.R. zal nooit zo’n lifetime experience worden, maar moet het hebben van de stoere actie en de originelere gameplay-elementen zoals slowmotion en melee-aanvallen. Maar goed, het is ook nooit de bedoeling geweest dat F.E.A.R. zoals Half-Life 2 zou worden. Het spel draait volledig om het schieten en op dat gebied klopt alles: de wapens zijn goed gebalanceerd en de kunstmatige intelligentie is de beste die we ooit hebben meegemaakt.

De kunstmatige intelligentie is overigens niet het enige technische gedeelte dat goed in elkaar zit. Ook op visueel gebied is F.E.A.R. een regelrechte uitblinker. Nog nooit was water zo mooi als in F.E.A.R., nog nooit schrok je zo erg van je eigen schaduw en nog nooit waren lichteffecten zo realistisch. Tel daar nog eens bij op dat de physics van vergelijkbaar niveau zijn als die van Half-Life 2 en je kunt concluderen dat er momenteel niets mooiers en indrukwekkenders is dan F.E.A.R. Dan moet je echter wél een snelle PC hebben staan, want de systeemeisen zijn niet voor de poes. Met een gigabyte aan geheugen en een videokaart met 256MB kom je er net, maar zul je soms toch op wat hakkelende beelden stuiten. Om nog maar niet te spreken van het feit dat nVidia-kaarten toch beter draaien dan de Ati-kaarten.

Mocht je dit echter allemaal op orde hebben, dan is het dus echt genieten geblazen. Je wordt ondanks de wat herhalende factor van het spel echt opgezogen in de verhaallijn. De verhaallijn is overigens wel iets te vaag, soms hadden we het idee dat bepaalde dingen niet helemaal uitgewerkt waren zoals het had moeten zijn. Denk bijvoorbeeld aan het inlezen van de laptops die overal te vinden zijn. Hiermee vergaar je extra informatie over het verhaal, maar deze informatie is zelden schokkend. Dit zijn dingen die de sfeer nog beter hadden gemaakt. Maar laten we op houden met zeiken, want dankzij die prachtige graphics en overigens ook prima muziek die steeds op de juiste momenten opzwepend wordt, is F.E.A.R. de spannende ervaring waar we op hadden gehoopt. Een ervaring die ongeveer tien uur duurt, en dat is een prima tijd voor een schietspel als dit. Plus er is een multiplayer-modus, waarover je hier meer kunt lezen.