Quake 4

Noem me gek, onredelijk of gewoon dom, maar ik houd wel van een lekkere shooter zonder na te denken. Waarom moet het allemaal vernieuwend zijn, realistischer worden en een multiplayer-modus met duizend opties bevatten? Ik wil gewoon in een lineair, scripted schietspel terechtkomen. Ik wil bij elke bocht overladen worden door vijanden en van mijn stoel geblazen worden door spectaculaire scènes. Ik wil mijn muissnelheid op extreem hoog zetten en strafend, springend en wisselend tussen tien (dus niet twee of drie!) wapens proberen vijanden af te slachten. Ik wil een multiplayer-modus waarin alleen deathmatch zit, zodat iedereen mijn favoriete spelstand moet spelen.

Geloof me, ik meen het echt. Geen Brothers in Arms voor mij, ik overleef het eerste veld nog niet eens. En al helemaal geen Unreal Tournament 2004 voor mij (behalve misschien deathmatch), want ik snap de regels niet. Ben ik dan dom? Misschien, maar ik wil ze ook niet snappen. En daarom ben ik blij dat er voor mijn soort mens ook nog leuke schietspellen verschijnen. Waarom ik dit persoonlijke geklets allemaal opschrijf? Quake 4 is vorige week verschenen en dat heeft nogal wat verhitte discussies opgeleverd hier op de redactie. F.E.A.R. is immers ook verschenen en hoewel ik die extreem goed vind, zoals je eerder kon lezen, houd ik vol dat Quake 4 mij minstens net zo goed heeft vermaakt.

Maar dat terzijde. Het gaat er dus om: hoe goed is Quake IV ten opzichte van andere shooters? Ik heb sinds tijden niet meer zo’n lineair schietspel gespeeld. Het wordt bijna gênant met deuren die pas open gaan als je de juiste volgorde van deuren hebt afgewerkt, opdrachten van andere personages die zich elke keer herhalen en natuurlijk kamers met monsters die alleen op zij springen en vooral altijd de aanval kiezen. Dit is totaal niet vernieuwend. Het is op zeker spelen. Een schande! Nee hoor, ik blijf er bij dat dit de bedoeling is van Quake 4 en dat de singleplayer-modus tijdens de tien uur speelduur een adrenalinestoot van hier tot Oezbekistan door mijn lichaam jakkerde. Dit terwijl bijvoorbeeld F.E.A.R. regelmatig wat saaie momenten kent.

Tijdens de singleplayer-modus speel je met Matthew Kane. Het verhaal speelt zich kort na de gebeurtenissen van het tweede deel in de serie af. De mensen vechten nog steeds tegen de bekende Stroggs en je gaat wederom hun basissen infiltreren. Onderweg kom je diverse verschillende monsters tegen en zul je op de meest vreemde locaties terechtkomen. Uiteindelijk kom je er achter dat de Stroggs mensen gevangen nemen en ze ombouwen tot supersoldaten. Hetzelfde willen ze met jou doen, maar de gruwelijke scène wordt afgebroken. Hierdoor verandert de gameplay iets, maar lang niet zo erg als dat de makers tijdens de E3 aan ons beloofd hadden. Zonde.

Wel erg inventief is de manier van wapens verbeteren. Natuurlijk kun je in Quake gewoon alle wapens tegelijk dragen. Je begint met een handgun, maar komt al snel met een shotgun, een grenade launcher en natuurlijk de railgun te zitten. De meeste wapens zijn dan nog niet zo sterk, maar gedurende het spelverloop krijg je upgrades die bijvoorbeeld het laden van de shotgun makkelijker maken. Hierdoor heb je dus al vroeg de beschikking over alle wapens, maar leer je ze langzamerhand steeds anders gebruiken. En natuurlijk ga je op het eind helemaal los. Dit is wat mij betreft het tofste element aan Quake IV.

Ook heel erg goed is de sfeer die neergezet worden. Soldaten krijsen om hulp in je radio, ontploffingen zorgen voor flinke brokstukken en je reist enkele delen met wat voertuigen af terwijl kanonnen naar elkaar vuren en vliegtuigen bommen werpen op vijandelijke gebouwen. Zo vind je jezelf onder andere terug op een rijdende trein met een mitrailleur in je handen, neem je plaats in een mech (vond ik persoonlijk erg goed uitgewerkt) en mag je met een groot kanon werken. Het zorgt voor afwisseling, maar de basis is duidelijk: om elke hoek springen vijanden op en je moet zorgen dat het bloed overal rond spuit.

Alles wordt prachtig weergegeven door de Doom 3 engine, maar tegelijkertijd wordt pijnlijk duidelijk wat de beperkingen zijn. Vijanden komen natuurlijk met meer tegelijk dan in Doom 3, maar het zijn er nog geen tientallen zoals we in sommige andere games hebben gezien. Bovendien verdwijnen de lijken van de vijanden, en blijven die van medesoldaten wel liggen. Voor het lugubere beeld zullen we maar zeggen en dat lukt dan ook. De belichting is prima en geeft een duister sfeertje en aan de muur hangen regelmatig halve mensenlichamen of andere vreemd organisch materiaal. Je krijgt gedurende het spel ook het gevoel steeds dieper de basis te infiltreren en hoe dieper je komt…juist: hoe smeriger het wordt.

Met de singleplayer-modus zit het dus wat mij betreft goed, al zullen heel veel mensen niets in dit spelconcept zien en liever een wat modernere shooter spelen. Probeer vooral F.E.A.R., raad ik je dan aan. Ook heel belangrijk in Quake 4 is echter de multiplayer-modus. En daar stort het hele kaartenhuis hard in, hoe jammer dat ook is. Zie het als Quake 3: Arena, maar dan in een nieuw jasje met maximaal zestien spelers. Het draait vooral om heel snel schieten, heel veel gebruik maken van de jump-pads en dit uiteraard vooral in deathmatch. Best leuk, maar voor fervente multiplayer-liefhebbers die iets nieuws werkelijk geen sprankje lol aan te beleven. Daardoor blijft Quake 4 net boven de middelmaat hangen.