Resident Evil 4

Oei, wat waren de Nintendo fans boos toen Capcom van de ene op de andere dag besloot om hun oogappel Resident Evil 4 naar de PlayStation 2 over te zetten. Enerzijds begrijpelijk, want geestelijk vader van de serie Shinji Mikami had zijn eigen hoofd er nog om verwed dat de titel Cube-exclusief zou blijven. Maar aan de andere kant natuurlijk een beetje egoïstisch, want waarom zouden de vele miljoenen PlayStation 2 bezitters niet mogen genieten van dit geweldige spel? Toen de storm grotendeels was gaan liggen, en zelfs bij de meest hardnekkige Nintendo fans was doorgedrongen dat geld het altijd wint van principes, maakte de woede plaats voor een soort berusting. Die ouwe PlayStation 2 zou immers nooit de grafische pracht en praal van de GameCube-versie op het scherm kunnen toveren, en met een releasedatum van bijna een jaar na dato zou de PS2 versie toch wel heel erg mosterd na de maaltijd zijn. Toch?

Om eerlijk te zijn was ook ik heel erg benieuwd naar het antwoord op deze vraag. Een klein jaar geleden werd ik volledig opgezogen door de GameCube versie. Het weekend dat het spel arriveerde heb ik mezelf compleet afgesloten van de buitenwereld. Mijn ogen zagen twee dagen lang geen daglicht en als ik ruzie met mijn vriendin heb, haalt ze nog steeds dat bewuste weekend erbij. Ik speelde het avontuur uit in de spreekwoordelijke ruk, en nog steeds beschouw ik het als één van de beste spellen die ik ooit heb gespeeld. Zou ik het spel een jaar later nog steeds zo tof vinden? Ook als het grafisch misschien een beetje minder is? Zoals zo vaak is er maar één manier om daar achter te komen.

Ik ging dus opnieuw op pad met geheim agent Leon S. Kennedy. Hij oogt wat minder scherp dan op de GameCube, maar dat zij hem vergeven. Leon is er in zijn eentje op uit gestuurd om de dochter van de president te bevrijden uit de klauwen van een mysterieuze sekte. Deze meid genaamd Ashley is het laatst gesignaleerd in een boerengehucht in zuidelijk Europa, en in die setting begint ons avontuur. Gewapend met een foto van Ashley stapt Leon nietsvermoedend het erf van één van de bewoners op. De man des huizes staat voor de openhaard flink te rochelen, maar dat weerhoudt Leon er niet van om hem Ashley’s foto te tonen. Als de man Leon ziet, begint hij in een onverstaanbare taal te schreeuwen en hij grijpt een grote bijl. Leon trekt hierop zijn pistool, maar de man is daar niet van onder de indruk. Als een gehypnotiseerde gek blijft hij dreigend in jouw richting lopen en het enige dat je kunt doen is het overhalen van de trekker. Vijf schoten later is het gevaar voor even geweken maar zit Leon met één brandende vraag: “Wat is hier in godsnaam allemaal aan de hand”?

De hierop volgende scène is een stukje videogame geschiedenis, en eigenlijk tekenend voor de sfeer van Resident Evil 4: Nauwelijks bijgekomen van je ontmoeting met rochelende Ronnie loop je het dorpsplein op. In het midden brand een groot vuur en als je goed kijkt zie je dat er iets boven het vuur hangt. Met je verrekijker zoom je in, en zie je tot je grote schrik dat de dorpsbewoners het lichaam van een politieagent aan het verbranden zijn. De overige bewoners zijn rustig bezig met hun dagelijkse werkzaamheden, maar opeens kijkt een oude vrouw jouw kant op. Ze begint als een speenvarken te krijsen en wijst in jouw richting. De dorpelingen staken direct hun werkzaamheden en komen op je af gesneld, hun sikkels en hooivorken nog in de hand. Je vlucht in paniek een huis binnen en barricadeert de deur met een boekenkast. Door een kier zie je hoe in een mum van tijd het huis compleet omsingeld wordt door de gestoorde dorpelingen, terwijl ze met hun hooivorken op de deuren en muren blijven slaan. Hoe kom je hier in vredesnaam uit? Veel tijd om hierover na te denken heb je niet want op de bovenverdieping hoor je plotseling glasgerinkel. Ze zijn met ladders op het dak geklommen en hebben een ruitje ingetikt. Je rent snel naar boven en duwt de ladder met dorpelingen en al om. Pfiew, dat scheelde weinig! Eens even kijken hoe ik…Huh? Wat is dat voor geluid? Je rent snel naar beneden om door de kier te kijken wat het ronkende geluid is dat je buiten hoort. Je haren gaan recht overeind staan wanneer blijkt dat het geluid afkomstig is van een kettingzaag, en dat de man die hem draagt richting de houten deur loopt…

In de voorgaande delen werd de sfeer mede gecreëerd door het geringe overzicht, de kleine kamertjes en deuren waar altijd een gevaar achter kon zitten. Omdat men voor dit deel heeft gekozen voor een grote 3D-spelwereld kon men daar nu geen gebruik van maken. Toch is het team erin geslaagd om, hoe groot de levels ook zijn, een benauwende, beklemmende sfeer neer te zetten. Dit is voor een groot deel te danken aan het geweldige levelontwerp. De gebouwen en omgevingen zijn prachtig neergezet, waardoor de sfeer werkelijk van je scherm af spat. Ook de compleet op de schop gegooide besturing draagt bij aan de sfeer en de speelbaarheid van het spel. Je ziet het spel vanuit de derde persoon die zich ongeveer een metertje achter Leon bevindt. Van hieruit heb je een perfect overzicht en laten de vele wapens die het spel rijk is zich goddelijk bedienen. Die vele wapens heb je trouwens hard nodig tijdens je avontuur want het spel is veel meer op actie gericht dan de vorige delen. Helaas voor sommige fans is dit wel een beetje ten koste gegaan van de puzzels in het spel. Ze zijn er nog wel, maar wel minder in getal en simpeler van opzet. De laatste grote verandering die bijdraagt aan de fantastische sfeer is de kunstmatige intelligentie van je tegenstanders. Het zijn niet meer de hersenloze zombies van vroeger. Ze ontwijken je aanvallen en besluipen je. Ze werken met elkaar samen om je te pakken te krijgen en ze drijven je in de val. Soms voelde ik me echt opgejaagd. Een gevoel dat ik hiervoor nog nooit in een computerspel had gehad. Meesterlijk.