Call of Duty 2

Dit zijn nou echt spellen waar ik van houd. Denderende explosies, overal dode lichamen en iedereen schreeuwt. En als er even niet geschreeuwd wordt, dan schiet ik gewoon een teammaat neer zodát er weer geschreeuwd wordt. Althans, dat zou moeten gebeuren. Helaas is dit niet mogelijk in Call of Duty 2 en word je dan weer teruggezet waar je spel voor het laatst had opgeslagen. Kutzooi.

Voor de rest is Call of Duty 2 een goed spel hoor. Zelden heb ik een spel gezien waarin het oorlogsgevoel zo goed werd gerealiseerd als in Call of Duty 2. Grafisch is het dan ook flink verbeterd, en vooral de bijna fotorealistische explosies verdienen een applausje. Ik heb echter niet de indruk dat dit de volgende generatie first-person shooters moet worden, aangezien het spel ook op de Xbox 360 verschijnt en spellen als Perfect Dark Zero en F.E.A.R. er stukken beter uit zien. Call of Duty 2 vraagt dan ook niet al teveel van je PC en er zijn hier en daar zeker wat grafische onvolkomenheden op te merken, zoals het ontbreken van physics waardoor mede- en tegenstanders soms op vreemde manieren dood komen te liggen. Opmerkelijk is dat er geen levensbalk meer te zien is. Als je vaak geraakt wordt, zal een rode gloed om het scherm heen komen en wordt aangegeven dat je moet schuilen om te herstellen. Na een paar seconden herstellen, zul je weer verder kunnen vechten. Klinkt makkelijk, maar de tegenstanders in Call of Duty 2 voeren zoveel druk op je uit dat je nauwelijks tijd hebt om even ergens te rusten.

Dit zijn echter fouten waarmee te leven is. Het gaat er natuurlijk om of het allemaal een beetje te spelen is. En dat is Call of Duty 2 zeker. In het begin start je met een Russische Privateer genaamd Vassili om de opstand van de Nazi’s in onder andere Stalinggrad te breken. Onder leiding van je commandant word je getraind en leer je schieten en aardappels gooien. Inderdaad, aardappels. Granaten zijn namelijk te waardevol om mee te oefenen. Of zoals je commandant zei: ‘ze hebben meer waarde dan jij’. Door de kapotgeschoten straten van Stalinggrad schiet je je een weg door de Duitsers heen. Onderweg valt op dat het spel minder lineair is geworden dan de eerste Call of Duty. Dit komt niet alleen omdat je verschillende paden kunt kiezen om je tegenstander te benaderen, maar ook omdat tegenstanders vaak van positie veranderen om jou en je team aan te vallen. Hierdoor zul je erachter komen dat het zaak is om je niet op één punt te staren en meer te gaan schuilen, tactische posities te overzien en granaten te gooien dan in Call of Duty. Tijdens dit soort momenten kun je goed zien hoe de kunstmatige intelligentie van de tegen- en medestanders verbeterd is. Als een tegenstander in real-time (dus niet scripted) naar de derde verdieping van een rood gebouw loopt met een scherpschuttersgeweer in zijn handen, zullen je teammaten naar je roepen dat hij zich daar bevindt. Vervolgens zullen ze zelf een positie innemen waarvan ze een goed overzicht kunnen houden en tegelijkertijd veilig genoeg zitten. Ook voor vallende granaten zullen ze alert zijn en proberen weg te komen. Tijdens het spel worden je vaak missiedoelen gesteld. Zo moet je de ene keer een kapotte radiokabel repareren, een aantal appartementen veroveren of Duitse tanks opblazen.

Later in het spel zul je nog met sergeant John Davis in Noord-Afrika de Duitsers neer moeten schieten. De woestijn is veel vrijer dan Stalinggrad maar biedt tegelijkertijd veel minder dekking. Ook ontbreekt het rijden in voertuigen niet, dat je met tank commander David Welsch zult moeten doen. Tijdens deze missies heb je echt het gevoel in een lomp fort te rijden waarbij het voldoening geeft om hele legioenen soldaten in één klap weg te vagen. Ik moet wel opmerken dat de besturing van tanks en pantserwagens af en toe desoriënterend werkt omdat je met de muis de koepel moet draaien en met de pijltjestoetsen moet rijden. Gelukkig heb je links onderaan het beeld een kompas waarop de rest van je teammaten in het groen staan aangegeven. Zeer handig als je de weg kwijt bent.

Vervolgens zul je met korporaal Bill Taylor van het Amerikaanse leger de Britten moeten bijstaan tijdens, hoe kan het ook anders, D-day in Normandië. Een dergelijke missie mocht natuurlijk niet ontbreken in een spel rond de Tweede Wereldoorlog. In Call of Duty 2 is hij niet veel meer intenser, wel anders. Ik zal niet in details treden zodat jullie het hele spektakel zelf in volle glorie zullen kunnen aanschouwen. Maar met de sfeer zit het helemaal goed, soldaten sneuvelen overal, het oorverdovende lawaai van artillerie bereikt je oren en je hoort iedereen schreeuwen: overweldigend.

De multiplayer-modus bevat enkele oude levels die ook in de eerste Call of Duty aanwezig waren. Daarnaast is er plaats gemaakt voor enkele nieuwe maps die qua balans goed in elkaar steken. Je kunt kiezen uit de spelmodi Deathmatch, Team Deathmatch, Capture the Flag, Search & Destroy en Headquarters. In Search & Destroy moet het ene team een bom planten, terwijl het andere team de verdedigende rol heeft. In de gloednieuwe modus genaamd Headquarters zijn twee gebieden in een spelomgeving. Elk team moet een gebied proberen te veroveren en een hoofdkwartier opzetten door op het gebied te gaan staan. Zodra je een hoofdkwartier opgezet hebt, gaat er een meter lopen die aangeeft hoeveel punten je hebt. Als je het aantal benodigde punten bereikt hebt, heb je gewonnen. Zodra je een hoofdkwartier opgezet hebt, kun je echter niet meer respawnen en is het moeilijk stand te houden tegen de aanvallers, wat het intens en spannend houdt. Hierdoor is het vernieuwende Headquarters zonder twijfel de meest vermakelijke spelmodus van de Call of Duty 2-multiplayer. Vanzelfsprekend is ook de killcam weer terug. Hierdoor kun je als je dood gaat zien wie jou heeft neergeschoten en hoe dat er door zijn ogen uit zag.