Sonic Generations 3DS

Uit recent wetenschappelijk onderzoek van de heer S. Tapel is gebleken dat aan de jarenlange daling van Sonic-fans een eind is gekomen. Na debacles als Shadow the Hedgehog en Sonic and the Black Knight, verscheen plots Sonic Generations voor de PlayStation 3 en Xbox 360. Statistieken wijzen uit dat er, voor het eerst deze eeuw, een lichte stijging zichtbaar is in het aantal Sonic-fans. We wachten nader onderzoek af om te zien wat voor invloed de Nintendo 3DS-versie van Generations heeft.

In eerste instantie lijkt deze versie veel op de consoleversies. Net als zijn grote broer bestaat Sonic Generations voor de 3DS uit negen werelden die elk drie levels bevatten. Door een voorval in het tijdruimtecontinuüm – ja, het verhaal is nog altijd zo vaag als altijd – komen de oude 16-bit Sonic en de moderne snelle Sonic bij elkaar. Je speelt een level met eerstgenoemde, dus met Sonic uit zijn hoogtijdagen. Het tweede level van elke wereld speel je vervolgens met de moderne Sonic, die verslaafd lijkt te zijn geraakt aan alles dat God verboden heeft. Verschil tussen beide Sonic zit alleen in de snelheid die ze hebben. Het derde en laatste level in elke wereld speel je met een willekeurige Sonic en moet je à la Sonic Heroes in pijpen op zoek moet naar zogenaamde Chaos Emeralds. Sluit je deze drie levels met succes af, dan mag je door naar de volgende wereld. Veel duidelijker kan het niet.

Het eerste uur van Sonic Generations is een enorme openbaring. Oude omgevingen als Green Hill en Casino Night blijken omgezet naar stereoscopisch 3D misschien nog wel beter te werken dan vele jaren terug in hun originele vorm. Niet alleen zien de levels er superstrak uit, je krijgt daadwerkelijk het idee dat het 3D-effect iets toevoegt. Omgevingen krijgen letterlijk en figuurlijk meer diepgang, Sonic beweegt zich moeiteloos van de voorgrond naar de achtergrond en weer terug… Voor je het weet is het level dat je speelt alweer voorbij.

En daar zit zo’n beetje het grootste probleem van Sonic Generations. Zoals Jeroen al aanhaalde in zijn recensie van de consoleversie, ben je met een paar uur spelen al door alle levels heen. Kwaliteit boven kwantiteit moet SEGA gedacht hebben en dat is een gedachtegang waar in principe niets mis mee is. Helaas vormt Generations voor 3DS een uitzondering, want de levels die later in het spel zitten, maken minder indruk. Slecht zijn ze niet, maar de wauw-factor is er (te) snel af.

Een belangrijke oorzaak is dat bijna alle levels, ook als ze oorspronkelijk in drie dimensies op je scherm te spelen waren, zijn omgezet naar de oude 2D Sonic-stijl. Dit lijkt een logische zet, veel van Sonics beste avonturen zijn speelbaar in 2D, maar overdrijven is ook een vak. Zo zit Emerald Coast in het spel, een overzetting van Sonic op de Dreamcast. In de originele staat, waarin Sonic in 3D in plaats van 2D-omgevingen over het strand rende, zit de flow en snelheid er toch net wat fijner in. De aanpassing naar 2D is hier dus allesbehalve een verbetering.

Soms lijkt Sega dit te willen compenseren met méér snelheid waardoor nog een mankement duidelijk wordt: de goedkope manieren waarop je regelmatig doodgaat. Sonic hoort redelijk moeilijk te zijn, maar wanneer je keer op keer doodgaat omdat het timen van springen onmenselijk moeilijk is, dan is duidelijk dat Sega hierin wat is doorgeslagen. Dit probleem zat al in de grote broer van Sonic Generations; het zit blijkbaar in de genen..

Degene die (mooi bruggetje hoor – red.) weinig voelt om dezelfde levels keer op keer te spelen en zijn of haar tijd te verbeteren, kan aan de slag met diversie missies en andere uitdagingen. De ironie wil dat sommige van deze uitdagingen te maken hebben met het verbreken van tijdrecords, maar andere uitdagingen, zoals platformlevels die met opzet zo moeilijk mogelijk zijn gemaakt, maken dit goed. Vrees niet, ook je moeder komt aan haar trekken wanneer ze relatief simpele missies speelt, zoals het verzamelen van vijftig ringen of het voltooien van andere doelen binnen, jawel, de tijdslimiet.