Dungeon Defenders

Waar tower defense-games een luttele twee jaar geleden nog beperkt waren tot simpele flashspelletjes op het web, heeft het genre inmiddels de overstap gemaakt naar de consoles en zijn er sinds kort volwaardige titels op de markt die het genre naar een nieuw niveau tillen. Daarbij wordt wel vaak leentjebuur gespeeld bij andere genres. Zo ook het geval bij Dungeon Defenders.

Dungeon Defenders is eigenlijk vooral een RPG en de grote kracht van de game schuilt in het verbeteren van je personage en het vinden van steeds betere loot. Onder het ogenschijnlijk kinderlijke uiterlijk van het spel vind je een ongekende diepgang. Al bij het doornemen van de tutorial wordt duidelijk dat de simpel ogende gameplay slechts het topje van de ijsberg is en dat de game een uitgebreid scala aan mogelijkheden biedt om je personage te vormen zoals jij dat wilt.

Je begint met het kiezen van een klasse en dat is meteen een vrij belangrijke keuze. Deze klassen verschillen namelijk niet alleen in aanvalsmogelijkheden en eigenschappen van elkaar; het zijn vooral de ‘torens’ die ze in het speelveld kunnen plaatsen die elk personage een eigen manier van spelen geven. Zo is de Squire een echte tankklasse. Niet alleen omdat hij een sterke knaap met een flinke levensbalk is, maar ook omdat hij blokkades en kannonen neer kan zetten. Hiermee is het een klasse waarmee je de doorgang op tactische punten in een level handig kunt blokkeren.

De Monk-klasse is daarentegen een meer ondersteunende klasse, aangezien hij aura’s op kan roepen die de vijand vertragen, schade doen of hun aanvalskracht verzwakken. In de multiplayer zorgt dit voor een tactisch element: verschillende klassen kunnen hun torens op een slimme manier samen laten werken.  Dungeon Defenders is daarom ook een game die je absoluut met anderen wilt spelen.

De verschillende levels zijn opgedeeld in bouwfases en gevechtsfases. In eerstgenoemde heb je ruim de tijd om torens te bouwen, te repareren of op te waarderen, overgebleven loot te verzamelen en je personage te verbeteren via een nogal uitgebreid menuscherm. Er zijn echt honderden wapens te vinden met allerlei statistieken: extra meleeschade, een hogere weerstand tegen vuur, een health-boost, et cetera. Ook door hierin afwegingen te maken, creëer je een speelstijl die meer afhankelijk is van het gebruik van je torens, of juist eentje waarin je zelf de vijand te lijf gaat.

In dit aspect doet de game het meeste denken aan hack ´n slash-titels van weleer zoals Diablo, waarin de drang naar nieuwere en betere uitrusting ervoor zorgt dat je steeds gemotiveerd blijft om door te spelen. Ook biedt de game telkens net genoeg uitdaging, met name in de multiplayer. Na elke nieuwe wave neemt de chaos het langzaam over van de door jou zo zorgvuldig neergezette verdediging.

Elke locatie varieert sterk in opbouw waardoor je steeds weer een ander soort tactiek vereist. Ook houden vliegende vijanden, gigantische reuzen en eindbaasgevechten de uitdaging er telkens in, zodat je door blijft spelen. Toch ontkomt de game er niet aan dat het af en toe een beetje een grind-festijn wordt: sommige levels moeten meermaals gespeeld worden omdat je personage simpelweg een te laag level heeft. Speel je het spel met wat vrienden, dan komt dit een stuk minder vaak voor doordat de moeilijkheidsgraad net even wat minder hoog ligt, ondanks dat het aantal vijanden opgeschroefd wordt.