Battlefield 2: Modern Combat

Op de E3 van dit jaar heb ik me zeker een uur vermaakt met Battlefield 2: Modern Combat. Ik ging steeds terug naar de Xbox stand om dit spel te spelen, al was het alleen maar omdat ik dan op een lekkere stoel kon zitten. Bij het spelen van de review versie dacht ik dan ook vaak terug aan de E3. En dan met name aan één leuk voorgeval. Ik stond een minuut of twintig keurig te wachten bij een pod, waar een man totaal geen zin had om zijn plekje op te geven. Ik geef hem geen ongelijk, maar netjes is het niet. Bovendien was de man van Activision (wat op zijn pasje stond), dus daarom vroeg hem enigszins cynisch hoe lang hij nog van plan was te blijven zitten. Vervolgens zei de niet zo vriendelijke man letterlijk: ‘You know what?... Fuck you!’ Oei, dat had hij beter niet kunnen doen. Ik had namelijk een lekker flesje koud water in mijn handen. Ik draaide hem open en gaf en de onvriendelijke man een lekker frisse douche. Vervolgens raakte hij aan de kook en maakte hij een slaande beweging. Dat was zijn tweede fout, want als medewerker van Actvision moest hij weten dat gamers over een uitstekend reactievermogen beschikken. Zodoende sprong ik naar achter en raakte hij metzijn hand een ijzeren paal. Ik zag dat hij met een pijnlijk gezicht naar zijn hand greep en besloot het voorval te laten voor wat het was en weg te lopen. En dat alles om een stoeltje bij Battlefield 2: Modern Combat! Ik heb dit verhaal altijd al willen vertellen, dus bij deze. Dan gaan we nu over naar de recensie van het spel.

Battlefield 2: Modern Combat valt uiteen in twee spelonderdelen, de single- en de multiplayer modus. Op zich vreemd, omdat Battlefield van oorsprong een pure multiplayer game is. Maar ja, niet iedereen kan online met zijn spelcomputer, dus moest er wel een campaign mode aan toegevoegd worden. Gelukkig is deze modus meer dan een extraatje. Het verhaal gaat over Kazachstan, waar zowel de NAVO als het Chinese leger de dienst willen uitmaken. Het land beschikt namelijk over een grote hoeveelheid oliereserves. En zoals jullie waarschijnlijk wel weten is olie vandaag de dag een zeer schaars goed geworden. Beide partijen raken met elkaar in gevecht en de oorlog is geboren.

Het leuke aan de singleplayer modus is dat je aan beide kanten strijdt. Je begint met de NAVO troepen, gaat daarna verder met het Chinese leger. Uiteindelijk moet je een keuze maken met welke zijde je het spel beëindigt. Zodoende kun je het spel twee keer uitspelen, met genoeg variatie tussen de missies. Een ander sterk punt is het feit dat je in je eentje met een compleet leger speelt. Dit klinkt misschien wat onduidelijk, maar daarom ga ik het uitleggen. In het spel zit een hot-swap functie. Hiermee kun je met een simpele druk op de knop van het ene mannetje naar het andere mannetje schakelen. Een voorbeeld: je staat met jouw machinegeweer voor een grote tank en er is geen mogelijkheid hem met jouw wapenarsenaal uit te schakelen. Gelukkig zie je op het dak iemand staan met een bazooka. Met de hot-swap spring je in zijn huid, pak je de bazooka en je schakelt de tank uit. Daarna kijk je naar een sniper, die op zo’n honderd meter afstand staat en hot-swapt (leuk woord voor de Dikke van Dale) daarheen om vervolgens een klein team vijanden uit te schakelen. Zodoende ben je je eigen one-man-army. Overigens is dat maar goed ook, want de intelligentie van jouw medespelers is niet al te best.

Naast de hot-swap functie heeft het spel nog een paar arcade elementen. Zo zullen je kogels nooit echt op raken. Op het moment dat je zonder kogels zit, dan moet je gewoon een seconde of vijf wachten totdat je magazijn weer magisch is bijgevuld. Daarnaast krijg je extra health als de speler een bijzondere prestatie levert. Denk daarbij aan twee headshots achter elkaar of vijf kills met één magazijn. En nu we het toch over bijzondere prestaties hebben, moet ik iets kwijt over de RPG elementen in het spel. Na het voltooien van een missie krijg je een aantal medailles uitgedeeld, aan de hand van jouw prestaties. Als je veel hebt geswapt, de missie in korte tijd hebt uitgespeeld of genoeg vijanden hebt afgemaakt, word je beloond met een hogere rank. Hoe hoger die rank is, des te meer wapens en gadgets jouw troepen bij zich dragen, waardoor de toekomstige missies wat makkelijker worden.

Qua graphics is Modern Combat niets bijzonders, maar ook niet slecht te noemen. Het hot-swap effect ziet er cool uit en de verschillende wapens ogen overtuigend realistisch. Daarnaast vond ik het erg fijn dat ik in een grote spelomgeving te keer kon gaan, waarbij het mogelijk was verschillende gebouwen in en uit te lopen. Helaas zorgen de grote omgevingen er voor dat de details enigszins ontbreken. Overigens stoort dit niet, omdat je toch te druk bezig bent met het omleggen van vijanden.

Tot slot wil ik nog iets over de multiplayer-modus kwijt. Ik heb deze nog niet uitgebreid kunnen spelen, omdat ik simpelweg te druk was met de singleplayer-modus. Daarom verschijnt er aankomende week nog een apart multiplayer stuk. Toch heb ik een goed gevoel overgehouden aan de vier potjes die ik heb gespeeld. Vooral omdat ook hier de omgevingen erg groot zijn en ik als snipeslet helemaal los kon gaan. Bovendien is het erg vet om met 24 man te spelen, zonder dat je last hebt van lag (op Xbox Live althans). Een uitstekende prestatie dus.