Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Londen 2012

Recensie | -

Mario en Sonic zijn belachelijk sportief. Zo blijkt wel uit de vele sportgames die de twee digitale helden hebben voortgebracht, de één een stuk succesvoller dan de ander. En voor echte atleten – ook digitale – is er natuurlijk één evenement waar je vier jaar naar toeleeft: de Olympische Spelen.

Ondanks dat de Olympische Spelen pas volgend jaar gehouden wordt, maken Mario en Sonic zich dit jaar alweer op voor de Olympische strijd. Paardrijden, atletiek en zwemmen: de twee helden zijn van alle markten thuis. Met in totaal 12 verschillende sporten, waarvan 4 sporten nieuw zijn in de Mario & Sonic-serie, en 21 verschillende onderdelen, is er genoeg te doen in Londen 2012. Helaas hebben we vrijwel alles al eens eerder gedaan.

De vier nieuwelingen op dit sportfestijn (badminton, voetbal, kanoën en paardrijden) weten niet te overtuigen. Badminton komt neer op hersenloos zwaaien met de Wii-mote, kanoën is de Wii-afstandsbediening op en neer bewegen in een bepaald ritme, paardrijden is gereduceerd tot het paard een beetje bijsturen en op tijd over een balk heen springen en het voetbal is weinig interessant. Het is onbegrijpelijk dat de ontwikkelaar niet wat beter heeft gekeken naar Mario Strikers Charged Football, een game die Mario en voetbal wel succesvol combineert.

Its-a all about the music!

Onder de evenementen dreunen hersendodende deuntjes, maar gelukkig is het mogelijk om extra muziek vrij te spelen. Door sterke sportprestaties neer te zetten verdien je kraskaarten, die je vervolgens kunt gebruiken om oude Mario- en Sonic-muziek vrij te spelen. Honderd meter hardlopen wordt al gelijk een stuk leuker met de deuntjes van Super Mario World.

Buiten deze mislukte toevoegingen, is Londen 2012 een feest van herhaling. Er zijn geen nieuwe personages, er is geen grafische vooruitgang te bekennen en de meeste sporten zijn gerecycled uit de eerdere versie van Mario & Sonic op de Olympische Spelen. De evenementen komen grotendeels neer op repetitieve sportonderdelen waarbij je de Wii-cotroller bijna kapot zwaait. Het is dan ook zonde dat SEGA er niet voor heeft gekozen om gebruik te maken van de Wii Motion Plus-technologie. Een game als Wii Sports Resort heeft al aangetoond dat simpele minigames beter werken (en leuker zijn) met de extra nauwkeurigheid van de toevoeging aan de controller. Dit had wellicht bij Londen 2012 ook een wat inventievere besturing kunnen opleveren. 

Inventieve besturing vinden we ook niet terug in de droomevenementen, al zijn deze wel een stuk leuker om te spelen. In de droomevenementen worden verschillende Olympische disciplines omgetoverd tot bizarre partygames. Zo wordt verspringen hervormd tot een potje wolkenspringen met een setting uit New Super Mario Bros., compleet met donderwolken en Bullet Bill. Discuswerpen transformeert in een Sonic-achtig level op een discus waarin het de bedoeling is zo veel mogelijk muntjes te verzamelen. En schermen verandert in een battle royale, waarin vier man elkaar van het speelveld proberen te stoten. Het zijn leuke veranderingen die voorheen saaie onderdelen de moeite waard maken.

De feestsfeer wordt doorgezet in de Londen Party-modus. In een miniatuurversie van Londen nemen maximaal vier spelers het tegen elkaar op een soort Mario Party-achtige manier. De bedoeling is om een stickervel vol te krijgen, iets dat je natuurlijk doet door evenementen en minigames te winnen. Om de zoveel tijd krijg je een volwaardig evenement (of droomevenement) voor je kiezen en in de tussentijd lopen er Nintendo- en SEGA-personages rond in de wereldstad die je vermaken met minigames.

In tegenstelling tot Mario Party ben je in Londen Party niet gebonden aan een dobbelsteen. Je kunt vrij rondlopen in mini-Londen en personages aanspreken om minigames te starten. Deze opzet werkt prima als je met meerdere spelers aan de gang gaat, maar is tergend als je in je eentje speelt. De computergestuurde tegenstanders lijken een soort afkeer te hebben van de minigame weggevende personages, want ze lopen er steevast bij weg. Aangezien je een extra sticker krijgt als je een personage aanspreekt en een minigame begint, heb je al gauw een voorsprong opgebouwd.

De enige manier om je enigszins te vermaken met de Londen Party-modus is met vrienden op de bank; iets dat geldt voor de hele game. Menselijke tegenstanders bieden meer uitdaging en de rivaliteit op de bank maakt het allemaal ietsje leuker. Zelfs als je maar één Wii-controller hebt kun je jouw vrienden uitnodigen; de meeste sporten kunnen omstebeurt gespeeld worden.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Ferdi Nelemans

Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Londen 2012 belandt ver naast het podium, ergens in het Olympisch dorp. De game is grotendeels een repetitieve herhaling van de editie uit 2007 en de nieuwe sporten weten totaal niet te overtuigen. De Londen Party-modus is wel aardig als je met meer spelers bent, maar in je eentje is er gewoon geen reet aan. Alleen de droomevenementen zorgen voor een positief punt in een game die bij lange na niet in de buurt komt van het eremetaal.

5
  • Droomevenementen
  • Londen Party-modus is leuk…
  • … als je met meer man speelt
  • Gerecyclede en repetitieve sporten
  • Geen Wii-Motion Plus

Plaats een reactie