Mario Kart 7

Blauw schild. Het zijn twee woorden en in totaal elf letters. Twee woorden die ooit in Japan zijn bedacht met het idee dat Mario Kart-spelers het een leuke toevoeging zouden vinden. Misschien dat er ook een paar mensen om kunnen lachen, maar wij vervloeken het. Niks is zo frustrerend dan drie ronden lang vooraan rijden en twintig meter voor het eind zo’n pleurisschild op je kop krijgen, waardoor je uiteindelijk als vijfde eindigt. Het was mooi geweest als dat in dit nieuwe deel eruit was gesloopt.

Maar helaas, het vervloekte kloteschild is nog altijd aanwezig. En dat blauwe monster staat symbool voor de status van de Mario Kart-reeks. Elk nieuw deel is, eerlijk is eerlijk, enorm leuk om te spelen en een must-have voor de bezitter van de benodigde hardware, maar eigenlijk blijf je elk nieuw deel precies hetzelfde doen. Je rijdt rondjes, pakt power-ups en probeert als eerste over de finish te scheuren. Die basis staat in Mario Kart 7 nog altijd overeind en zorgt er voor dat je weer gewoon heel veel lol aan de game beleeft. Maar tegelijkertijd zou je willen dat er een stap vooruit werd gezet.

Sterker nog, met Mario Kart 7 belandt de serie in een identiteitscrisis. Nintendo lijkt niet te weten wat zij met Mario Kart aanmoeten. Zij willen wel vernieuwen, maar willen niet te rigoureuze stappen maken. Daardoor ontstaat een halfbakken tussenweg. Zo zijn er nu stukken in Mario Kart 7 waar je door het water racet en stukjes waar je door de lucht vliegt. Deze afwisselingen op de standaard stukken met asfalt veranderen helaas niets aan het racen; nergens kun je een tactische duikvlucht maken of tijdwinst boeken door eerder of later dan de concurrentie het water in te rijden.

Ook nieuw, naast de water- en vliegstukken, is dat je karts kunt aanpassen nadat je een personage hebt gekozen. Het zorgt voor kleine verschillen. Met een zware kart haal je bijvoorbeeld een hogere topsnelheid, maar kun je minder lang vliegen. Nieuwe onderdelen kun je vrijspelen door tijdens het racen munten te verzamelen. Helaas gaan de opties niet ver genoeg en voelen ze wat lullig aan in vergelijking met de aanpasmogelijkheden van andere games. Het is het gewoon net niet, waardoor je terugvalt op de oude basisprincipes van de game.

Principes die, we benadrukken het nogmaals, gewoon goed zijn en reden genoeg vormen om de game aan te schaffen. Bovendien zijn er ook genoeg positieve punten aan te stippen. Op visueel gebied weet de game wél te overtuigen. Mario Kart ziet er fantastisch uit als je het 3D-schuifje op maximaal zet en de diepte van de circuits sterk terug ziet komen. Maar ook zonder het schuifje slaat de game geen modderfiguur, wat vooral te danken is aan het heerlijke gebruik van felle kleuren.

Ook het aantal circuits stemt tot tevredenheid. In totaal zijn er zestien nieuwe circuits, waar echt een aantal hele mooie tussen zitten. Een goed voorbeeld is Wuhu Island Loop. Het is een circuit waarbij je in plaats van drie rondjes één lang stuk aflegt, wat de variatie tijdens het racen flink ten goede komt. Daarnaast zijn er zestien circuits uit voorgaande games die in een nieuw jasje zijn gestoken, een oud juweeltje als Luigi Raceway (uit Mario Kart 64) kun je nu dus opnieuw beleven. Met zo’n uitgebreide verzameling duurt het even voordat je alle bochten en shortcuts uit het hoofd kent.

Jammer genoeg valt het aantal verschillende modi waarin je over al deze circuits kunt racen wat tegen. Als je in je eentje speelt, dan zijn alleen de Grand Prix- en de Time Trials-modi interessant. Balloon Battle en Coin Battle komen in je eentje veel minder goed uit de verf en het is jammer dat daarnaast geen boeiendere modi zijn toegevoegd. In de Mario Kart DS-versie zat bijvoorbeeld nog een uitgebreide Challenge-modus, maar deze keert helaas niet terug.

Gelukkig kent Mario Kart 7 een hele goede en boeiende multiplayermodus. Niet alleen kun je heel makkelijk ghosts downloaden voor in je Time Trials-uitdagingen, ook is het vinden van races tegen andere spelers een fluitje van een cent. Het racen zelf is daarbij een stuk boeiender dan in bijvoorbeeld de Nintendo DS-versie. Allereerst is het aantal spelers gewoon netjes maximaal acht spelers, maar nog veel belangrijker is het feit dat het veel moeilijker is om te ‘snaken’. Een geoefende speler kan op een recht stuk een kleine boost scoren, maar daar houdt het dan ook mee op. Daardoor blijft het veld dichter bij elkaar en blijft het geheel spannend tot het eind. Inderdaad, tot de koploper een blauw schild op zijn dak krijgt.