Grand Theft Auto: Liberty City Stories

Rockstar Games heeft met Grand Theft Auto: Liberty City Stories in Europa een hobbelige weg afgelegd en is hier en daar tot stilstand gekomen bij een rood stoplicht, voornamelijk afkomstig van Kamp Sony. De PAL-versie van het spel is al een paar weken verkrijgbaar in het Verenigd Koninkrijk en sommige Nederlandse gameshops hebben hem zelf maar geïmporteerd. Leuk en aardig, maar Liberty City Stories ligt vanaf vandaag, 2 december, pas officieel in de Nederlandse winkels. En daarmee is het volgens ons gelijk de beste game die de eerste vrijdag van deze feestmaand verkrijgbaar is. En nee, we zijn niet vergeten dat de Xbox 360 ook gelanceerd wordt. De draagbare GTA is gewoon goed, ook al hadden we allemaal onze twijfels.

In tegenstelling tot andere draagbare delen in de serie, is Liberty City Stories zo goed als identiek aan zijn grotere broers. Het spel speelt zich af in een vrije 3D-wereld en de speler kan allerlei verschillende auto’s of motoren stelen en daarop rond rijden. Natuurlijk zit er in GTA een heleboel geweld, dat weten we, maar het is altijd zo in de titels verwerkt dat het subtiel overkomt. Je volgt namelijk een verhaallijn en moet diverse missies uitvoeren. Bovendien kun je een politieauto, taxi, ziekenwagen of koeriersbrommer pakken en daarmee bonusmissies voltooien. Het spel laat je helemaal vrij in wat je wilt doen en wanneer, en juist dat maakt het zo lekker op de PSP. Bovendien haal je met dit spel ruim meer dan vijftig uur pure gameplay in huis.

GTA: Liberty City Stories speelt zich af in dezelfde stadsdelen als het derde deel en vertelt het verhaal van de teruggekeerde maffioso Toni. Aan de ene kant is het jammer dat er geen volledig nieuwe spelwereld ontwikkeld is, want we wilden graag wel iets nieuws. Aan de andere kant heeft dit ook wel wat. Ik was zelf vooral groot fan van het derde deel en heb Vice City en San Andreas nooit zo leuk gevonden als de eerste 3D-game in de serie. Voor mij was het dan ook een feest van herkenning. Toen ik naar de Paint & Spray gestuurd werd, moest ik even nadenken, maar al snel stuurde ik mijn net gestolen bolide richting dat pand op de hoek, schuin tegenover de bekende hoerenkast. Tijdens de verhaallijn keren bekende personages zoals Salvatore Leone terug, maar worden ze ook afgewisseld met nieuwe personages. Een verstandige mix die het zeer compleet maakt.

Een groot pluspunt is dat de makers zichtbaar veel hebben geleerd tussen het derde deel en dit deel. Dat merkte je met Vice City en San Andreas al, maar nu wordt het pas echt duidelijk omdat alles zich in dezelfde stad en setting afspeelt. Duidelijk is dat de missies beter gebalanceerd zijn en vooral de manier waarop de tussenfilmpjes gedirigeerd zijn, is indrukwekkend. Fantastische camerastandpunten en verbluffend artwork zorgen ervoor dat je jezelf in een film maakt. Of je het ook een goede film vindt, is een tweede. Het verhaal zit vol met stereotypen en bevat een flinke dosis humor en hardheid. Dat is leuk, maar er zit geen echte lijn in die de speler door een avontuur sleept. Het komt meer neer op “doe dit, doe dat.”

Maar werkt dit nou allemaal wel op een PlayStation Portable, die je in je zak meeneemt en gebruikt in drukke treinen, tijdens middagpauzes op het werk en in saaie lessen? Jazeker, vooral op technisch gebied verloopt het allemaal prima. Liberty City Stories zit qua graphics tussen het derde deel en Vice City in: er rijden motoren rond, de lichteffecten zijn goed en alleen de framerate hikt af en toe. Een compliment gaat uit naar de radiostations, stemmen en soundtrack: alles klinkt heel helder en het is enorm knap dat al die geluiden zomaar op zo’n UMD passen. Toch moet ik even zeiken en kritisch zijn. De game bevat nog wel de standaard bugs en foutjes. En dan bedoel ik niet zozeer dat er hier en daar een vijand door de muur kan schieten, maar ook dat het miksysteem niet lekker werkt. Jelle haalde dit in een impressie al aan, en tijdens bepaalde missies mikt Toni per ongeluk op de verkeerde mensen waardoor alles in het honderd loopt...

We weten verder al lang dat de PSP op visueel gebied gewoon sterk is. De laadtijden vallen bijvoorbeeld reuze mee in GTA en de batterij ging ook steeds aardig lang mee. Wat we nog moesten checken, is of het allemaal wel te spelen is als je onderweg bent. Ik moet daarop persoonlijk zeggen dat ik hier en daar missies verpruts heb omdat ik zo nodig snel weg moest, maar over het algemeen zuigt het spel je op en vergeet je bijvoorbeeld heel snel wat er om je heen gebeurt. Bovendien zitten er voldoende ‘snelle missies’ in die je even kunt doen terwijl je bijvoorbeeld in de bus zit voor vijf minuutjes. De standby-functie van de PSP is hierbij wel noodzakelijk. Had deze niet in het spel gezeten, dan was GTA: LCS waarschijnlijk onspeelbaar geweest. Waar je nu nog wel voor op moest passen, is dat je bijtijds je spel opslaat want je batterij kan natuurlijk op gaan tijdens het spelen.

Het is dus allemaal goed speelbaar, maar de grootste toevoeging is de multiplayer-modus. Grand Theft Auto: Liberty City Stories is namelijk de eerste GTA-game sinds de 3D-gang die weer eens een multiplayer-modus bevat. Natuurlijk is deze te vergelijken met de eerste delen van de serie en speel je verschillende modi die ook in schietspellen zitten. Sterker nog: het spel loopt over van allerlei diverse spelopties die allemaal in een typische GTA-saus gedompeld zijn. We hebben ons al erg vermaakt met de multiplayer-modus, dat heb je al kunnen lezen in andere artikelen. Maar wat mij persoonlijk erg aanspreekt, is dat heel veel mensen GTA gaan kopen en dat het daardoor makkelijker wordt om een multiplayer-vriend met dezelfde game te vinden.