Final Fantasy Crystal Chronicles
Recensie | -Met Crystal Chronicles heeft Nintendo eindelijk weer eens een spel van Square op haar spelcomputer. Na jarenlang wachten is Final Fantasy terug bij Nintendo. De Game Boy Advance had afgelopen jaar Final Fantasy Tactics en Crystal Chronicles moet het fantasierijke GameCube avontuur worden.
Square(-Enix) en Nintendo lagen elkaar echter niet altijd goed. Eigenlijk was de relatie tot voor kort bar slecht te noemen. Niemand wist precies waar het fout liep, maar Square – in die tijd nog zonder Enix – was ontevreden over Nintendo. Een Japans bedrijf dat er zijn eigen, unieke, maar vooral veeleisende regels op na houdt, vraagt veel energie. Op een dag was de chemie op, het gevoel weg, en de irritatie gewekt. Geen Final Fantasy titels meer op Nintendo spelcomputers.
Square koos voor Sony met haar Playstation, die haar daar tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor is. Vele miljoenen exemplaren van Final Fantasy VII en X, om maar een paar voorbeelden te noemen, zorgden mede voor de grote verkopen van Playstation spelcomputers.
Het tij lijkt echter gekeerd, en met Crystal Chronicles lijkt Nintendo mirre in handen te hebben. Mirre is ook in de wereld van Crystal Chronicles belangrijk. Wat zeg ik, het is van levensbelang, wil het dodelijke miasma deze betoverend mooie wereld niet vergiftigen. Ieder jaar wordt daarom traditiegetrouw door elk dorp een groep jonge avonturiers erop uitgestuurd om druppels levenswater, mirre, te vinden om zo voor wéér een jaar het dorp te zuiveren van miasma. Jíj bent één van die avonturiers die met een karavaan erop uit trekt, om de zo kostbare mirre te vinden. Dit gebeurt logischerwijs niet zonder slag of stoot, waardoor je samen met je vriendengroep het monsterlijke tuig van repliek dient.
Geen verhaal om warm van te worden, maar laten we dat nu even achterwege laten. Oké, elk Final Fantasy spel dat tot nog toe is uitgebracht had een uitstekend verhaal waar de speler zich in kon verdiepen; ditmaal geen gezwets, maar vechten, spell casten en samenwerken totdat je er bij neer valt. Samenwerken? Jazeker, want Crystal Chronicles draait om het avontuur dat je met drie vrienden voltooit.
Alleen zijn is ook niet alles
Is het spel dan niet te spelen in je eentje? Jazeker. Is het leuk? Nee, dat niet. Crystal Chronicles draait echt om het samenspel, want alleen is het spel echt een aanfluiting. Ik draai er niet omheen, omdat ik van mening ben dat er echt niets aan is in je eentje. Wat het spel namelijk zo leuk maakt, is het onderzoeken van kerkers met een team van vrienden die je bijstaan om die enorme eindbaas eens flink af te rossen. Belangrijk in het spel is dat iemand de kristalkelk draagt, omdat je buiten de cirkel die de kelk uitdraagt snel zult stikken. Deze kelk, die eveneens voor de mirredruppels mee is genomen op avontuur, zorgt voor de hechte samenwerking. Je zult dicht bij elkaar moeten blijven, en de kelk zal door één van de avonturiers moeten worden gedragen door de wereld van Crystal Chronicles. Ook het genezen van je medespelers moet goed worden besproken, net als het uitvoeren van spreuken en het gezamenlijk aanvallen van een monster.
Ook het oprapen van items die gevonden worden bij gedode vijanden of in omgevingen, moeten goed worden verdeeld. De nodige irritaties kunnen hierbij ontstaan, net als wanneer er vervelende vrienden met je spelen die precies het tegenovergestelde doen van wat jij van plan bent. Samenwerken is en blijft daarom het sleutelwoord in dit avontuur.
Conclusie en beoordeling
Hoewel het samenwerken naar mijn mening leuk is uitgewerkt, vind ik het avontuur flink beroerd overkomen. De gevechten zijn enorm leuk om uit te voeren, ondanks dat er met meerdere spelers vier Game Boy Advance (SP) systemen nodig zijn. De sfeer en de muziek zitten ook leuk in elkaar, maar aangezien mijn verwachtingen zó hoog waren, valt het gevoel van Final Fantasy enorm tegen. Daarom ben ik van mening dat de titel geen hoog cijfer verdient, waardoor ik nog even mijn cijfer uit wil leggen. Een 7 voor een titel die in je eentje maar een mager zesje waard is, maar met vier spelers een dikke acht verdient. Een spel vol sfeer en een uitstekende soundtrack dat ondanks de goede afwerking enigszins tegenvalt. Alleen is maar alleen, maar met elkaar is het spel de aanschaf dubbel en dwars waard.
- Square is terug..
- Met meerdere spelers erg leuk
- sfeer
- en heeft weinig fantasie
- alleen snel saai
- Game Boy Advance verplicht bij samenspel

Registreer nu!