Call of Duty 2: Big Red One

Ik weet nog heel goed toen ik het eerste schietspel wat zich afspeelde in de Tweede Wereldoorlog voor de PlayStation 2 in handen kreeg. Dit was Medal of Honor: Frontline. Dit spel begon met een geweldige intro en het eerste level was ook om van te smullen. Je voelde je al snel één van de mannen die z’n leven moest wagen op Omaha Beach om Europa te bevrijden van de Nazi’s. Alleen vond ik het spel na die eerste missie niet echt leuk meer. Ik speelde het natuurlijk wel uit en het was ook heel grappig om Nederlandse stemmen in een spel te horen. Nee, Medal of Honor kon mij geen goede WOII shooter ervaring brengen op de PlayStation 2. De rest van dit soort spellen heb ik een beetje links laten liggen. Het eerste deel van Call of Duty voor de PlayStation 2 heb ik wel even gespeeld en voelde wel een stuk vertrouwder aan. Nu is het tijd voor Call of Duty 2: Big Red One om mij te overtuigen dat (Tweede Wereldoorlog) shooters ook kunnen schitteren op een console.

Call of Duty 2: Big Red One volgt het avontuur van Amerika’s eerste infanteriemacht en moet niet verward worden met de gelijknamige titel (zonder Big Red One dan) die op de PC en Xbox 360 verschijnt. De soldaten van de Big Red One waren de eerste Amerikanen die het moesten opnemen tegen de Duitsers. In Afrika moesten zij het opnemen tegen één van de best getrainde groep Duitsers, het Afrika Korps van Rommel. Na een succesvolle bevrijding van Afrika waren de soldaten van de Big Red One ook de eerste Amerikaanse soldaten die voet zetten op Europees grondgebied. Dit gebeurde in Sicilië, waar de soldaten het moesten opnemen tegen zowel de Italianen als de Duitsers. De soldaten van Amerika’s eerste infanteriemacht bouwden in korte tijd een reputatie op. Gekenmerkt door de grote rode één op schouder waren deze soldaten een rolmodel voor de vele Amerikanen die zich inzette om Europa te bevrijden.

In Call of Duty 2 volgt de speler het ‘verhaal’ van meerdere soldaten. Op deze manier moet hij niet alleen op land vechten, maar ook in de lucht en op zee. Maar natuurlijk is de grootste rol weggelegd voor de Big Red One, de eenheid die bekend staat voor hun hechte kameraadschap. Het spel beschikt over dertien missies die de speler meeneemt naar Afrika, Italië, Frankrijk, België en Duitsland. De missies verschillen van het overnemen van een vliegveld, beschermen van een basis, uitvoeren van bombardementen, rijden in een tank, noem maar op. Deze grote variatie in het spel is een groot voordeel. Helaas heb je deze missies snel uitgespeeld en er zitten ook niet veel extra’s in die de singleplayer-modus leuk kunnen houden.

De kunstmatige intelligentie van het spel is ook opgefrist. Je squadleden zullen nu ook flanken en eigenhandig acties uitvoeren. Helaas heeft de kunstmatige intelligentie hier en daar nog zijn gebreken. Je tegenstander heeft nog steeds domme acties. Als jij bijvoorbeeld een soldaat achter een vaststaand machinegeweer neerschiet, komt er weer een nieuwe soldaat voor in de plaats en als jij deze weer neerschiet komt er weer een nieuwe, en zo kun je nog wel een tijdje doorgaan. Ook gebeurt het soms dat jouw squadleden de tegenstander niet weten te raken en andersom ook niet, net of jij de enige bent die ze kan doden. Gelukkig zijn dit ook een aantal van de weinige foutjes.

Het geluid van het spel valt op sommige fronten tegen, want de wapens klinken niet echt zo heel geweldig. Maar wanneer er vanuit het niets een Stuka overkomt vliegen is het net alsof je zelf op het slagveld staat. Het praten van je squadleden en je tegenstanders is ook geweldig. Je tegenstander reageert namelijk op wat er gebeurt op het slagveld. Als jij de tegenstander gaat flanken hoor je hen schreeuwen dat de Amerikanen van (bijvoorbeeld) de linkerkant komen. Over de graphics hoef ik ook niet veel woorden vuil te maken, deze zijn namelijk subliem.

Natuurlijk kunnen we Call of Duty 2 nog online spelen ook, op de GameCube-versie na dan. Je kunt het online opnemen tegen vijftien tegenstanders op elf verschillende locaties. Natuurlijk zitten de speeldmodi deatmatch, team deathmatch, capture the flag en domination allemaal in het spel. Wat mij opviel is dat het spel erg goed liep online, met hier en daar een paar kleine vertragingen, maar dat was het opnoemen eigenlijk niet eens waard.