Call of Duty 2

Na het succes van Medal of Honor schoten de oorlog-shooters uit de grond. De meeste titels zijn niet eens het noemen waard op een paar uitzonderingen na. Eén daarvan is Call of Duty. Infinity Ward (opgericht door voormalig Medal of Honor ontwikkelaars) heeft ondertussen het tweede deel op de markt gezet, voor de PC en Xbox 360 om precies te zijn. Terwijl ik het eerste deel nog vrolijk op mijn PC heb uitgespeeld ben ik bij het tweede deel voor de Xbox 360 versie gegaan omdat hier al zo lovend over was geschreven door onze internationale collega’s.

Net als in het eerste deel word je ook in dit tweede deel geplaatst in de huid van drie verschillende soldaten uit de Tweede Wereldoorlog; een Rus, een Engelsman en een Amerikaan. In het begin kan er alleen gespeeld worden bij de Russen, maar al snel is ook de Engelse campagne beschikbaar en wat later in het spel mag je je inleven in het verhaal van een Amerikaanse soldaat. Alle drie de campagnes variëren erg in gameplay. Zo gaat het verhaal van de Russen dit keer niet over de aanval op Duitsland maar over de verdediging van Rusland die daar aan vooraf ging. Een groot deel van de Engelse missies speelt zich dit keer af in het Noorden van Afrika waar je het tegen de troepen van de beruchte bevelhebber Rommel zal moeten opnemen. De Amerikanen hebben een minder origineel scenario; hun campagne gaat over de Amerikaanse invasie in Frankrijk.

Genoeg over de indeling van het spel, hoe het allemaal speelt is natuurlijk waar het om gaat. Mensen die bekend zijn met voorgaande Call of Duty spellen (PC en console) zullen qua speelwijze niet voor veel verassingen staan. Het lopen, kijken en schieten gaat nog exact hetzelfde als voorheen. Dit betekent dus ook weer de terugkeer van ADS (Aiming Down the Sight), wat simpel inhoud dat je de loop van het wapen gebruikt om beter te kunnen richten. Er is wel een crosshair, maar deze is vrij vaag en verdwijnt ook wanneer je gaat rennen. Dit richtsysteem werkte prima in het eerste deel en doet dat ook in het tweede.

Eén van de sterkste spelelementen van Call of Duty 2 is dat je echt het idee hebt dat je er midden in zit. Met behulp van grootschalige omgevingen, overtuigende effecten, realistische geluiden en mooie gescripte scènes brengt Infinity Ward de wereld echt tot leven. Een spel als Brothers in Arms is vermakelijk en kende een aantal diepgaande gameplay elementen, maar het Tweede Wereldoorlog gevoel wat ik bij Call of Duty 2 heb, voelde ik daar niet. Neem nou een gevecht in Stalingrad. Daar heb je soms gevechten waarbij er makkelijk zeventig man schietend over je beeld rennen. Op hetzelfde moment zijn er bombardementen gaande en zie je hoe er honderden kogels worden uitgewisseld. Deze gehele ervaring is schitterend en op het moment nog exclusief in Call of Duty zover ik weet.

Als we puur naar de gameplay kijken van Call of Duty 2 werkt deze prima, maar zien we niks nieuws als we zijn voorganger er naast leggen. Zoals eerder gezegd werkt het lopen, richten en schieten identiek aan zijn voorganger, een beetje het “Why fix something that’s not broken” principe dus. Ook de opdrachten die je moet uitvoeren zijn niet innovatief. Vaak word je gewoon van punt A naar B gestuurd en moet je ondertussen het nodige lood in de vijand pompen. Ook het opblazen van tanks of het verdedigen van een gebouw zagen we al eerder in veel andere spellen. Is Call of Duty 2 aan gameplay vernieuwend? Zeker niet. Is Call of Duty 2 vermakend? Ja, zeker.

Persoonlijk heb ik altijd veel waarde gehecht aan de multiplayer-modus van spellen en het doet me dan ook goed dat er steeds meer mensen komen die zoals ik denken, en daarmee dus ook de ontwikkelaars. Call of Duty 2 kent op de Xbox 360 een multiplayer –modus voor jammer genoeg maar acht man. Een tweede nadeel is dat hij niet heel gebruiksvriendelijk is. Je kunt geen eigen match starten tenzij er geen andere zijn met jou gekozen speelmodi en er zijn wel ranked matches, maar geen leaderboards om je score te bekijken. Wat betreft het spelen van de multiplayer-modus levert het spel dezelfde kwaliteit als de singleplayer. De speelmodi zijn goed uitgewerkt, de speelvelden zijn mooi en gebalanceerd, en ook het ADS richtsysteem komt goed tot zijn recht. Zit je dus éénmaal in een match dan speelt het prima, maar verwacht er niet teveel fratsen omheen.