50 Cent: Bulletproof

Stel, je wordt neergeschoten en voor dood achtergelaten met negen kogels in je lijf. Je komt er bovenop en zint op wraak. Dan ben je of een supermens, óf je heet Curtis Jackson, alias '50 Cent'. Fifty en het G-Unit maken, tezamen met Eminem en Dr. Dre, hun opwachting in Bulletproof, het spel dat het verhaal van het leven de rapper vertelt. Tijd voor de top dog om de wapens op te pakken en samen met de homies wraak te nemen. G-G-G-Unit!!

‘Bulletproof’ is uiteraard voorzien van de originele stemmen van de wereldberoemde rappers. 50 Cent wordt bijgestaan door Lloyd Banks (als het een slot heeft, kan hij het openmaken), Young Buck (als je ermee kunt schieten, heeft hij er ervaring mee) en Tony Yayo (als er iets opgeblazen moet worden, is Yayo van de partij), de zogenaamde G-Unit Soldiers dus. Verder hebben Eminem en Dr. Dre aparte rollen. Het spel ademt echt de sfeer uit die hoort bij G-Unit: bling-bling, booty, een flink portie geweld en respect.

Daarmee snijden we meteen het sterkste punt aan van het spel. Je hoort de hele tijd instrumentale versies van de muziek van Fifty of een van de andere rappers op de achtergrond, het taalgebruik is het overbekende slang dat we kennen uit de muziek en interviews en de wapens zijn zoals te verwachten viel van 50 Cent: bruut. Je begint weliswaar met wat standaardwerk, maar mag later dingen opblazen met rocket launcher. Word.

Na een kwartiertje kijk je voor het eerst door de sfeer heen en komen de echte spelelementen aan bod. Helaas verdwijnt alle stoere praat en de mooie sfeer dan als sneeuw voor de zon; het wordt pijnlijk duidelijk dat dit spel zonder licentie helemaal níets zou voorstellen. Hoofdschuldige: de besturing die maar niet wil wennen en het totale gebrek aan overzicht. Zelfs het switchen tussen dynamische en vaste camera helpt niets. Meerdere malen werd Fifty als een sukkeltje afgeknald, omdat ik niet kon zien dat er een paar meter van me vandaan iemand op me stond te mikken.

Het ergste is dat het spel zelf helemaal niet zo moeilijk is. De vijanden zullen vaak zat gewoon op je af rennen, al zoeken ze af en toe dekking als ze onder vuur liggen. Het kost weinig moeite ze een voor een af te knallen, maar het leuke is dat vijanden in bepaalde gedeeltes van het spel doodleuk achter je spawnen. Voordat je dan bent omgedraaid (de gevoeligheid van de thumbsticks kun je wel instellen, maar voelt nooit echt lekker aan), ben je zeker de helft van je levensbalk kwijt.

Zo werk je missie na missie af. Het moet gezegd dat de tussenscènes de lol er best in weten te houden, omdat dan ook pas echt de eerdergenoemde ‘G-Unit sfeer’ goed tot zijn recht komt, maar het is slechts een druppel op een hete plaat als het gaat om de houdbaarheid van het spel. Elke missie is namelijk hetzelfde; 50 Cent moet ergens heen om iets of iemand te zoeken. Tussen hem en het doel staat een legertje vijanden met verschillende wapens, waar Fifty zich dan na enkele pogingen voorbij knalt. Toegegeven: wanneer de boel wat explosiever wordt, schrik je weer even wakker, maar erg schokkend is het niet.

Dat komt ook omdat het spel grafisch op een niveau zit dat we een jaar of twee geleden al zagen in spellen. De gezichten van de hoofdpersonages zien er aardig goed uit, maar de omgevingen zijn ongedetailleerd uitgewerkt en bovendien ongeïnspireerd in elkaar gezet, de karaktermodellen ogen niet realistisch en de meeste wapens komen ook niet goed over. Dit zijn toch zaken die een actiespel kunnen maken of, in dit geval, breken.