Zack Zero

Het leven van superheld Zack Zero gaat niet over rozen. Hij mag dan samen wonen met zijn vrouw én lieftallige assistente (ouwe playboy!), maar net als hij denkt dat hij een missie succesvol heeft afgerond, wordt zijn moppie ontvoerd. Tot overmaat van ramp verliest hij tijdens de achtervolging ook nog eens bijna al zijn superkrachten. Tijd om alles recht te zetten.

Eén ding is sowieso al rechtgezet, namelijk het pad dat onze superheld moet afleggen. Zack Zero is namelijk een tweedimensionaal avontuur en de blauwe, ietwat suffige krachtpatser loopt, springt en vliegt dus meestal van links naar rechts. Meestal ja, want helemaal plat is deze platformer niet. Op bepaalde punten bestaat het level uit verschillende ‘lagen’ en soms loopt het level ook in een bocht. Doordat vijanden niet alleen van links en rechts, maar ook van voor en achter kunnen komen, wordt er echt een nieuwe dimensie aan de game toegevoegd. Of nou ja, een halve dan.

Gelukkig beschikt Zack Zero nog wel over een paar superkrachten om de vijanden van zich af te meppen. De beste man is een soort Fantastic Four in zijn eentje. De vergelijking met Fantastic Four trekken we niet alleen omdat Zack vier soorten krachten bezit, ook omdat zijn krachten een beetje lijken op die van het superheldenkwartet. Hij kan in een soort The Thing veranderen, compleet met versteende armen en benen, waardoor hij extra sterk is. Als Human Torch schiet hij vuurballen af en vliegt ie enigszins, terwijl hij als levende ijspegel de tijd vertraagt. Deze drie superkrachten vergen echter energie van zijn pak, waardoor er ook een vierde, neutrale gestalte is. Gewapend met een boemerang staat Zack echter ook zonder extra superkrachten zijn mannetje.

Volgens Metroid-concept mag je eerst helemaal los gaan met al je krachten, om ze vervolgens kwijt te raken en één voor één weer terug te verdienen. Je voelt je dan even bij de neus genomen, maar daardoor weet je wel wat Zack allemaal kan en wil je alles weer snel terugverdienen. Door vooruitgang te boeken ga je steeds een level omhoog en krijg je telkens weer betere krachten.

Daarnaast worden ook de puzzels in de game gecompliceerder. Voor elk puzzeltje heb je weer een andere kracht nodig. Dreig je geplet te worden tussen twee muren, vertraag dan de tijd als ijspegel. Trotseer als steenman vervolgens de hardste winden en overbrug een groot ravijn door te zweven als menselijke fakkel. Aan diversiteit geen gebrek.

De diversiteit komt ook terug in de levels. Je begint je zoektocht naar je liefje op een planeet die niet zou misstaan in het Ratchet & Clank-universum, met wel erg grote planten, gigantische insecten en agressieve schelpdieren. Terwijl je jungles en bergtoppen trotseert of ondergronds dieper tot de geheime basis van de ontvoerders doordringt, knok je met een soort draak/vogel-achtige wezens en robotten die eveneens doen denken aan die ene platformer van Insomniac.

Echt losstaande levels zijn er niet, Zack Zero reist namelijk naadloos naar de geheime basis van de ontvoerders. Geen laadtijden, bijna geen tussenfilmpjes, maar telkens een landschap dat geleidelijk aan verandert. Na één eindeloze wandeling ben je al over de bergtoppen gereisd en zit je ergens ondergronds. Dit heeft als voordeel dat er geen laadtijden zijn en je zonder het door hebt al snel meerdere gebieden aandoet, maar daardoor is het onduidelijk hoever je al gevorderd bent en wanneer je het spel even kunt afbreken; checkpoints worden niet duidelijk aangegeven. Tevens breng je net even teveel tijd door in elke omgeving. Net als je de jungle zat bent, moet je nog even voor je de bergen bereikt en tegen de tijd dat je de bergen wel gezien hebt, ben je nog niet ondergronds. Daar kunnen fraaie plantjes en huisjes geen verandering in brengen.

Fantastic Four, Metroid, Ratchet & Clank… nee, Zack Zero verdient geen originaliteitsprijs. De game bestaat uit bijeengeraapte elementen die we allemaal al eens eerder hebben gezien. Dat gedoe met die soort halve dimensie die veel gebruikt wordt, geeft Zack Zero nog enigszins een eigen smoel, maar tegelijkertijd wordt de game slachtoffer van zijn eigen originaliteit. Door de levendige omgevingen met veel kleurrijke en grote planten, zwevende platformen en rotsformaties met veel plateaus, is niet altijd even duidelijk wat nu wel en niet bereikbaar is. Het ene moment sta je nodeloos tegen een rots te rijden die je niet kunt beklimmen, het andere moment donder je in een ravijn omdat je eerst een laag ‘dieper’ had moeten gaan om een volgend plateautje te bereiken. Vooral dat er niet altijd sprake is van een bepaald aantal lagen, zoals bij LittleBigPlanet het geval is, werkt verwarrend. Je weet simpelweg niet waar je aan toe bent en wat er van je wordt verwacht. Ook de laadtijdloze ervaring heeft, zoals geconstateerd zijn nadelen. Ironisch dat juist de originele elementen niet zo goed uitvallen. Het gevoel dat er meer in Zack Zero had gezeten, daar ontkomen we niet aan.