Catherine

Liefde is eng, afschuwelijk complex en hartverwarmend als het echt is. Maar wanneer is het echt? En wanneer geef je jezelf eraan over? Is iemand het ooit waard een deel van je vrijheid op te geven? Niet langer elke avond met vrienden biertjes drinken? Ja, echte liefde vinden is eng, beangstigend. En toch zijn we er allemaal naar op zoek. Of we hebben het al gevonden. Maar wanneer weet je dat je echte liefde gevonden hebt? Heet ze Katherine? Twijfels, twijfels, nooit stoppen de twijfels. Al helemaal niet wanneer er ineens een tweede droomvrouw je leven binnen komt wandelen. Ze heet Catherine.

Het morele dilemma waar de moderne man met bindingsangst mee worstelt, staat centraal in (de game) Catherine. De 32-jarige Vincent is de verpersoonlijking van die moderne man, iemand die zich door vrijheidsdrang en besluiteloosheid in de nesten werkt. Katherine is zijn geliefde, de vrouw die velen uiteindelijk willen vinden: begeerlijk, intelligent, zorgzaam. Catherine is zijn maîtresse, de blonde stoot die in je jeugdige jaren rondhuppelde in je natte dromen. Trouw of ontrouw, wijs of wulps, volwassen of vrijdenkend, het is constant kiezen, want liefde kun je niet delen.

Dat merkt Vincent al direct, want vanaf het moment dat hij een slippertje begaat en de nacht met de beeldschone blondine Catherine doorbrengt, wordt hij geteisterd door nachtmerries. Verschrikkelijke nachtmerries waar volgens volksfabels alleen overspelige mannen onder lijden. Nachtmerries waarin schapen, nee, rammen zichzelf moeten redden van een vreselijk lot. Wie in de nachtmerriewereld niet de vele blokkentorens beklimt, overleeft de nacht niet. Elke avond weer hoor je in de bar verhalen over hoe bekenden of onbekenden een mysterieuze dood gestorven zijn. De overeenkomst: ze komen je allemaal bekend voor uit jouw nachtmerries…

De manier waarop de game je in het verhaal sleurt is fantastisch. Catherine (de game) is een bonte mix van kinky tekenfilmscènes, boeiende borrelpraat in de plaatselijke pub Stray Sheep en pittige puzzelactie in de nachtmerriewereld. Het zijn schijnbaar onverenigbare elementen die desalniettemin een geweldig geheel vormen. De kracht van de game zit hem in de manier waarop de gebeurtenissen je aan het denken zetten. Niets is vanzelfsprekend. Of het nu de omgang met je twee vrouwen is of het bevrijdende tussenfilmpje na weer een nacht van nachtmerries en kubuspuzzels, alles dat in Catherine (de game) gebeurt, moet je verdienen via doordachte keuzes.

Als je het geheel van schijnbaar onverenigbare elementen zou willen ontleden, dan kun je Catherine (de game) onderverdelen in drie delen: puzzel, pub en animé. In de kern is Catherine een puzzelgame. Een pittige puzzelgame. Een pittige puzzelgame voor pure puzzelpuristen. En voor doorzetters. Reserveer vast een controller of twee, want de game leunt op het aloude principe van trial-and-error om je telkens weer nieuwe torens van kubussen te laten beklimmen. De kubussen hebben de magische eigenschap om te blijven zweven zolang ze een andere kubus op tenminste één vlak aanraken en die eigenschap moet je benutten. Je sleurt, duwt, klimt en klautert als een bezetene omhoog, omdat de toren onder je laag voor laag in de afgrond stort. Je piekert en puzzelt en schuift en sleept totdat je vastloopt, totdat een van de eindbazen je met een onverwachte aanval op gruwelijke wijze afslacht of totdat je de verlossende kerkklok bovenaan de toren luidt.

Doordat je maximaal tien zetten achter elkaar ongedaan kunt maken, is de game niet zo onvergeeflijk als bovenstaande alinea doet vermoeden. Zeker, je zult vaak genoeg vol frustratie het loodje leggen, vooral in één van de eindbaaslevels waarmee Vincents nachtmerries afgesloten worden. Denk aan een verachtelijk monster dat blokken ineens van type laat veranderen, waardoor je muurvast komt te zitten. Of aan een groteske baby die Vincent met een stoot plet. Of aan een woedend wijf dat vuurballen die nauwelijks te ontwijken zijn uit de lucht laat donderen. Op dat moment is het frustrerend om de klim naar de top weer van onderaf (of vanaf een checkpoint) te beginnen, maar dankzij de terugspoelmogelijkheid kun je jezelf uit vrijwel elke andere penibele situatie redden. Je wordt niet gestraft voor wat experimenteel geschuif met kubussen en daardoor zijn de puzzels – ondanks de soms frustrerend oneerlijke gebeurtenissen – een waar genot om te spelen.

Elke nacht weer moet Vincent in zijn nachtmerries deze he(me)lse torens beklimmen, maar dat doet hij niet alleen. Ook anderen proberen hun hachje te redden door de top van de torens te halen. Iedere nachtmerrie is opgedeeld in diverse delen en tussendoor kun je met de klauterende schapen diverse technieken doornemen, om samen sterker te worden en de torens te bestijgen als ware klimgeiten. Regelmatig zijn deze dialogen echte eyeopeners die ervoor zorgen dat je net op tijd essentiële klimkennis bijgebracht krijgt.

Bovendien dienen deze babbeltjes met lotgenoten een hoger doel. In de plaatselijke pub Stray Sheep zijn de nachtmerries het gespreksonderwerp van de dag en langzaamaan begin je door te krijgen dat je niet de enige met dodelijke dromen bent. In de kroeg kun je kletsen met je vrienden, maar ook een praatje aan de bar maken met andere drinkebroers. Zij vertellen je hun zaken en zorgen, zodat je ziet dat je niet de enige bent die voor lastige levenskeuzes staat. Het zorgt voor extra diepgang in het verhaal en laat je nog meer meeleven met de beslommeringen van Vincent.

Dat medeleven wordt ook van je verwacht, nee, geëist. Jij bepaalt namelijk hoe het verhaal afloopt via de keuzes die je gedurende het spel maakt. Grofweg zijn er twee uitkomsten die zich wel laten raden: Catherine of Katherine. Via een metertje wordt aangegeven op welke eindkoers je afstevent. Zo kan het gebeuren dat je door een onhandig sms’je aan Katherine ineens de andere kant op schiet. Dan is het aan jou om die blunder weer te compenseren, als je uiteindelijk met haar wil eindigen. En wat moet je doen als Catherine je een pikante foto toestuurt? Flirterig reageren of braaf negeren? Veel van deze beslissingen maak je tijdens de borrelpraat in de pub, maar ook word je na elke puzzeltoren geconfronteerd met een moreel dilemma dat je gemoedstoestand kan beïnvloeden.

Het zuipen en puzzelen wordt met elkaar verbonden via schitterende tekenfilmscènes. De verhalende tussenfilmpjes zijn stijlvol als een goede animé en voelen daardoor altijd als een beloning. Constant schommel je tussen de verleiding van Catherine en de liefde van Katherine. Beide vrouwen zijn charmant, beide verleidelijk, maar door de vele verrassende gebeurtenissen voel je jezelf al gauw klem zitten tussen de twee dames. Het verhaal wordt fantastisch gebracht en dwingt je hoe dan ook tot een keuze – zelfs als je dat eigenlijk niet wil en in deze ongemakkelijke luxepositie zou willen blijven zitten.