Stubbs the Zombie in “Rebel Without a Pulse”

“Brraaaaain, braaaaain, braaaaain, braaaaain!” klinkt er door de boxen. Ironisch genoeg hoef je in Stubbs the Zombie in “Rebel Without a Pulse” vrijwel geen gebruik te maken van die grijze massa en ben je het grootste deel van het spel zelf bezig met het verorberen ervan. In Stubbs the Zombie in “Rebel Without a Pulse” speel je dan ook niet met een stoere held die zombies loopt af te knallen, maar speel je als de zombie Stubbs.

Terwijl Stubbs rustig ligt te slapen wordt er een gehele stad bovenop het graf van de beste man gebouwd. Deze stad heet Punchbowl, een modelstad die gemaakt is door de multimiljonair Andrews Monday. Het is de stad van de toekomst met vliegende auto’s en behulpzame robots. Het spel speelt zich af in het jaar 1959 en dat is duidelijk te zien: alles heeft een jaren vijftig-tintje over zich heen, maar dan wel in een futuristisch jasje. Dit is waarschijnlijk het best te beschrijven als hoe men in de jaren vijftig dacht hoe de toekomst er uit zou komen te zien. Stubbs is uit op wraak en gaat vrolijk op pad om alles waar de “American Dream” voor staat de grond in te stampen.

Stubbs the Zombie in “Rebel Without a Pulse” maakt gebruik van een aangepaste versie van de originele Halo-engine. De besturing voelt dan ook net aan als die van Halo, alleen bekijk je het spel niet vanuit de ogen van je personage. De interface ziet er bekend uit en de voertuigen kennen dezelfde besturing als die van Halo. Direct aan het begin van het spel leer je hoe je je vijanden en veel onschuldige omstanders van hun ledematen (armen, benen en hoofd) kunt beroven. Hiernaast kun je er ook voor kiezen om hun hersenen op te eten, het favoriete gerecht van zombies. Eet je iemands hersenen op, dan verandert deze ook in een zombie. Op deze manier kun je een heel leger van zombies maken. Na een tijdje spelen zul je al een stuk of 20 handlangers hebben gevonden die vrolijk achter je aan huppelen en zelf ook alles en iedereen aanvallen en opeten die ze tegenkomen. Dit is echt super grappig om te zien, want meestal voordat je iemand zijn hersenen opeet heb je hem al beroofd van zijn hoofd, benen en armen. Allerlei verschillende personages (politie, huisvrouwen, zakenmannen, soldaten); de één zonder hoofd, de andere kruipend en weer een andere met als enige wapen zijn tanden. Naast de mogelijkheid om meer kameraden te vergaren, leer je in het begin ook een speciale kracht: scheten laten. Door een scheet te laten in het bijzijn van omstanders kun je de tegenstanders tijdelijk verdoven, waardoor ze openstaan om opgegeten te worden. Een handige aanval, vooral als je met grotere groepen vijanden te maken hebt.

Naderhand krijg je de beschikking over meer speciale krachten. Naast een scheet laten zijn er nog drie anderen. De tweede kracht is het gooien van je lever. Dit werkt op dezelfde manier als het werpen van granaten. Gooi je een lever tussen een groepje vijanden dan kun je deze laten ontploffen, waardoor iedereen in de omgeving niet alleen wegvliegt, maar waardoor ook een gas vrijkomt dat deze omstanders in zombies verandert. De derde kracht is de leukste. Je kunt je hand eraf halen, deze vervolgens gooien en vanuit hier met je hand spelen. Vanaf dit moment zie je de wereld in een soort grijze gloed en vanuit een kikkerperspectief. Nu komt het leuke: door op een vijand af te stormen of hem vanaf het plafond te besluipen kun je op het hoofd van je tegenstander springen en vervolgens controle nemen over deze persoon. Vanuit hier speel je dus als iemand anders en kun je ook gebruik maken van de wapens die deze persoon bij zich heeft.

Zo kun je iemand met een sniperrifle overnemen om zo vanaf een afstandje je collega’s neer te schieten, een politieagent mensen te laten wurgen of een soldaat met een bazooka zijn squad op te laten blazen. Op een gegeven moment komt men erachter dat je bezeten bent en knallen ze je neer.

Dan keer je weer terug en kun je als zombie zijnde verder. Een kracht die erg fijn is al wil je eerst de tegenstander van binnen uit te lijf gaan. Als laatste kracht kun je je hoofd gebruiken als bowlingbal: je trekt je hoofd eraf en bestuurt deze vervolgens om zoveel mogelijk vijanden omver te knikkeren en vervolgens je hoofd te laten ontploffen. Het gebruiken van deze krachten maakt het spelen van Stubbs niet alleen erg grappig om te doen, maar zorgt er ook voor dat het niet snel gaat vervelen. Ondanks dat een groot gedeelte zich in de stad afspeelt kom je ook op andere locaties, zoals het platteland.

Stubbs the Zombie bevat een flinke dosis humor: alles in het spel is zo gemaakt dat het over-de-top is. Dit is leuk, alleen na een tijdje begint het erg repetitief te worden en mist het diepgang. De grapjes ken je nu wel, ondertussen heb je al duizenden porties hersenen naar binnen gewerkt en is de fun van je speciale krachten ook niet zo leuk meer. Dat er niet teveel nagedacht hoeft te worden en dat er geen diep verhaal in Stubb the Zombie zit, biedt een perfecte mogelijkheid om het hele spel op de Xbox een coöperatieve modus te geven. Door het scherm op te splitsen in twee delen kun je met een vriend(in) op jacht gaan naar hersenen. De één speelt als Stubbs en de andere als zijn tweelingbroer Grubbs. De vijanden komen dit keer in grotere getallen op je af waardoor de chaos nog groter is en je in combinatie van je speciale krachten goed in teamverband kunt werken. Terwijl de één de vijand van voren aanvalt, kan de ander ze stiekem van achteren besluipen om vervolgens de bediener van het machinegeweer over te nemen en de vijand van achteren neer te maaien. Jammer genoeg heeft men dit niet in de PC versie gestopt, wat meteen een groot gedeelte van de fun wegneemt.

Eén ijzersterk punt van Stubbs is de soundtrack, die volstaat met typische muziek die perfect bij de jaren 50 passen. Denk aan liedjes van Phantom Planet en Death Cab for Cutie en klassiekers zoals “Mr. Sandman” van Oranger, “If I Only Had A Brain” van The Flaming Lips. Om de zoveel tijd komt één van deze langs en dat maakt het spel er meteen een stuk leuker op. Dit gebeurt echter niet zo heel vaak. Wat ook niet zo heel raar is aangezien je in een schrale zeven uur toch wel aan het einde bent aangekomen. In de coöperatieve modus komen er daar nog een paar extra uurtjes bij, maar het blijft een erg korte spelervaring.