Gastrecensie: Kid Icarus: Uprising

Recensie | -

Dit is de gastrecensie van Sadist, winnaar van de Memberrecensie van de Maand januari.

De terugkeer van Kid Icarus is voor mij het beste te omschrijven als een achtbaan rit. Het kan werkelijk alle kanten op gaan zowel in negatieve als positieve zin. Tijdens de aankondiging was er alleen maar ruimte voor enthousiasme aangezien het meer dan twintig jaar heeft geduurd voordat Pit weer de hoofdrol mocht spelen in zijn eigen game. Ongeveer een jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de game en toen werd mijn enthousiasme wat getemperd. Vooral de onwennige controls hielpen niet echt. Sindsdien ontstond er vooral twijfel. Was deze achtbaanrit wel zo verstandig? De enige manier om daar achter te komen is om alles op je af te laten komen.

Dit blijkt een goed standpunt te zijn, want in Uprising wordt hoofdrolspeler Pit ondergedompeld in een zeer plezierig avontuur dat op vele fronten verrast. De verrassing begint al wanneer het eerste hoofdstuk wordt opgestart en de speler direct in de game gegooid wordt. Geen tijd voor een proloog of een tutorial, maar meteen wordt Pit geconfronteerd met toffe schiet actie die doet denken aan een mix van Star Fox en Sin & Punishment. Vooral tijdens de eerste gedeelte van de meeste levels moet Pit al vliegend via typische onrail gameplay op alles schieten wat op hem afkomt. Uit alle hoeken en gaten komen vijanden gevlogen die hem het leven zuur proberen te maken. Dit klinkt misschien alsof Uprising de zoveelste railshooter is, maar dat is niet het geval. Na een aantal minuten gebruik te hebben gemaakt van de “Power of Flight” mag Pit het gevecht voortzetten op de grond, waar de speler meer bewegingsvrijheid heeft.

Bewegingsvrijheid in de zin van dat Pit volledig bestuurbaar is en niet meer een vast geprogrammeerde route volgt. Alhoewel de levels vrij linear zijn met hier en daar een alternatieve route waarvoor gekozen kan worden. Tijdens het doorlopen van deze gedeeltes is er overigens niet zo veel veranderd aan het idee achter de game: vooral schieten. Daar komt nu bij dat de speler heel veel moet ontwijken en dat is vooral in het begin lastig. Dat komt namelijk door de besturing. Uprising doet een heleboel dingen goed, maar de controls zijn in het begin wat lastig om te beheersen. De game is verder prima speelbaar, alleen hebben Sakurai en zijn mannen niet voor een control optie gekozen die wat meer voor de hand ligt. Tijdens de grondsecties moet je de camera zelf besturen met de stylus. Doordat de actie op bepaalde punten behoorlijk hectisch is wil het nog eens gebeuren dat stylus controls niet accuraat genoeg zijn omdat het een onconventionele manier van besturen is. Dit zorgt vooral in het begin voor frustatie, maar na verloop van tijd raak je er aan gewend.

De controls zijn dus functioneel te noemen, niet optimaal. De reden waarom menigeen de controls zal vergeven komt doordat de game zelf gewoon leuk is om te spelen en vanwege de uitstekende presentatie. Uprising ziet er goed uit en heeft genoeg te bieden qua variatie binnen de verscheidene levels, maar een ander onderdeel valt direct op: de stemacteurs en de dialogen. Verwacht geen diepgaand verhaal of serieuze gesprekken, maar sarcastische grapjes, verwijzingen naar andere Nintendo titels en het meerdere malen doorbreken van de fourth wall. De verrassing is dat de implementatie hiervan goed is. Voor een bedrijf die zijn grootste iconen neerzet als stille helden, zijn Pit en de rest van de cast een aangename verrassing. Deze gesprekken vinden plaats tijdens de hectische schietactie van de game, wat in eerste instantie storend lijkt over te komen. Echter is dat niet het geval: de gesprekken zijn zeer luchtig en weten de actie juist mooi aan te vullen.

De presentatie en de gameplay zijn dan prima, al zullen hier en daar wat vragen opborrelen. De oplettende lezer zal opgemerkt hebben dat er vooral gesproken wordt over de singleplayer en dat deze ontzettend leuk is. Maar wat gebeurt er na het uitspelen van Uprising? Dan gaat men de game masteren en barst de verzamelwoede los. Uprising is ontwikkeld door Project Sora onder leiding van Masahiro Sakurai, de man achter Super Smash Bros. Dat is al te merken aan de manier hoe de menu’s eruit zien, maar ook aan de content die in de game te vinden valt. Ten eerste is er het feit dat er in de game een hele leuke manier is gevonden om de singleplayer langer interessant te houden: de intensity meter. Via deze meter (die sterk doet denken aan een systeem dat ook gebruikt werd in The World Ends With You) kan de speler op een schaal van een tot negen zelf instellen hoe hoog de moeilijkheidsgraad is. En hoe hoger je deze zet, hoe lastiger het allemaal wordt. Daar staat tegenover dat Pit wel betere items en wapens kan ontvangen. Deze kunnen op hun beurt weer sterker worden gemaakt door ze te fuseren met andere wapens.

Naast de enorme hoeveelheid aan wapes is er nog meer ruimte voor verzamelwoede: zo zijn er verscheidene ingame achievements aanwezig waarmee ook allerlei grappige extra’s verzameld kunnen worden. Dat kunnen wapens zijn, een nieuwe toevoeging aan de soundtrack bibliotheek of zogenaamde idols. Idols zijn in feite een soort trofeen vergelijkbaar met die uit Smash Bros. Het is echt bij het gekke af wat er allemaal verzameld kan worden. Dan zou je haast vergeten dat Uprising een multiplayer modus bevat waarin twee teams van drie engelen het tegen elkaar opnemen in spannende grondgevechten. Vooral vergeleken met andere handheld titels is Uprising echt een bijzonder compleet en bevredigend pakket geworden. Dan is het toch maar goed dat ik voor deze achtbaan rit gekozen heb.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Kid Icarus Uprising verrast. De eerste kennismaking zal wellicht niet vlekkeloos verlopen dankzij de niet conventionele besturing, maar zodra de speler zijn draai kan vinden zal er een wereld vol plezier verschijnen. Vooral de vliegsecties zijn uitstekend te noemen en na wat wennen zijn de grond secties ook erg leuk. Op gebied van content zal de game zeker niet teleurstellen. De multiplayer is leuk en voor de verzamelaars onder ons valt er genoeg te vinden in de vele idols, wapens en meer. Uprising biedt waar voor je geld.

  • Barst van de actie
  • Barst van de content
  • Barst van de fun
  • De controls zijn functioneel, niet optimaal

Plaats een reactie


X
Lees meer over Kid Icarus: Uprising: