The Lord of the Rings: The Battle for Middle-Earth II

Wat is Middle-Earth toch een onrustig landje. Denk je de boel opgelost te hebben, gaat men doodleuk terug in de tijd en krijg je weer een nieuwe oorlog voor je kiezen. We spoelen de klok even terug naar het begin van de trilogie. Terwijl de Fellowship op weg gaat om The One Ring te vernietigen, focussen wij ons in The Lord of the Rings: The Battle for Middle-Earth II op de gevechten die ondertussen plaatsvinden. Dwarves en Elves vechten samen tegen de duistere wezens van Sauron. Wederom staat het lot van ‘Midden-Aarde’ op het spel…

Het duurde even voordat ik doorhad waar ik nou precies mee bezig was. Ik verwachtte elk moment Aragorn of Legolas terug te vinden op het slagveld, maar tijdens de campagne bleef dat uit. EA heeft in deze tweede ‘BFME’ namelijk juist de andere kant van het verhaal centraal gezet. Op zich logisch: terwijl de Fellowship zich een weg door Middle-Earth baant, zitten de anderen natuurlijk niet stil.

Zo belandt je in de ‘goede’ campagne al snel met bijvoorbeeld Gloín en Haldir in gevecht met Goblins en ander duister gespuis. Je zou denken dat elke missie wel ongeveer hetzelfde in zich heeft, maar er blijkt toch behoorlijk wat variatie in te zitten. Zo moet er de ene keer een hele basis opgezet worden voordat het leger van Mordor arriveert, de andere keer is het juist rennen geblazen naar de andere kant van de map om een paar ingesloten elven of dwergen te bevrijden. Ook wordt er al snel een beroep gedaan op boten. De zeeslagen vormen een nieuwe feature in BFME II en zijn best goed uitgewerkt. Net als de landeenheden zijn de boten te upgraden, waardoor er wat extra tactische diepgang is.

Diepgang, variatie: positieve termen voor een campagne. En toch weten de campagnes, zowel de goede als de kwade, in deze tweede BFME mij niet zo te pakken als die uit het eerste deel. Natuurlijk is er het grote verschil dat dit nieuwe deel niet gesteund wordt door filmbeelden. Als je in Battle for Middle-Earth ergens kwam, werd dat meestal ingeleid door een fragment uit de films. Dat was enorm goed voor de sfeer. Nu worden missies ingeleid door een in-game scène, wat helaas wat minder werkt. Neemt niet weg dat de campagnes vaak alsnog boeiend genoeg zijn dat je wel blijft doorspelen.

Behalve de campagnes is de manier waarop je het spel speelt wat veranderd, en dat gaat verder dan alleen maar nieuwe units. De grootste en ook beste verandering is de manier waarop je een basis bouwt. Vroeger zat je vast aan een X aantal ‘buils pads’, een vaste plek voor een gebouw dus. Nu kun je je basis echter naar eigen inzicht opbouwen, ook wat ommuring betreft. In de missies maakt het meestal niet zoveel uit hoe je je basis opbouwt, maar tegen andere spelers is het wel degelijk belangrijk. Overigens is het aanbrengen van defensieve maatregelen op de muren behouden gebleven; met één druk op de knop kun je nog steeds een extra toren of een onager op je muur zetten. Zo mixt BFME II nieuwe onderdelen met de sterke punten van deel één en dat werkt prima. Een van de minder sterke punten is overigens niet gefixed; je krijgt, als je een heel leger selecteert, nog steeds geen overzicht van wat je geselecteerd hebt. Je moet dus met de muis over de verschillende soldaatjes gaan om te kijken hoeveel health ze nog hebben en dat is erg vervelend.

Het singleplayer-onderdeel houdt echter niet op bij de campagnes. Ik zou zelfs bijna zeggen dat het leukste nog moet komen. Wellicht heb je al een en ander gelezen over de ‘War of the Ring’-modus. Ik verwachtte er veel van en het is inderdaad een leuke spelmodus geworden. Stel je de map van Middle-Earth als een soort Risk-map voor. Elke partij kiest een thuisgebied en krijgt dan een aantal vaststaande legers en helden. Dan begint een turn-based strategiespel waarbij alle legers zich over de map verplaatsen om territoria te veroveren, waarbij elk veroverd gebied een bepaalde bonus heeft. Ondertussen kun je in de veroverde gebieden een of enkele gebouwen neerzetten, waardoor je daar ook units kunt trainen.

Vroeg of laat zullen de legers elkaar ontmoeten, want de bedoeling is uiteraard om de tegenstander uit te roeien en zijn ‘thuisgebied’ in te nemen. Als er meerdere gevechten zijn ontstaat er een keurig lijstje dat je dan dient af te werken. De makkelijkere gevechten kunnen ook automatisch uitgevochten worden, maar zelf vechten blijft leuker natuurlijk. Het spel verplaatst zich van de overzichtsmap weer naar het real-time gedeelte en het matten begint. Dit is hetzelfde als in de campagnes, met één groot verschil: Gollum. Je kunt tijdens het vechten wel al extra helden trainen (zo had ik bij de elven al snel Legolas en Arwen erbij), maar de ultieme held krijg je pas als The One Ring afpakt van Gollum en naar je basis brengt. Zodra Galadriel/Sauron in ontwikkeling is, heeft de tegenstander nog één hoop: het fort waar de Ring zich bevindt kapot maken. Klinkt moeilijk, maar is met Nazgul best te doen. Je hebt dus niet altijd zomaar gewonnen als je de Ring hebt.

Alleen… dat is in de singleplayer niet waar. De War of the Ring is leuk, maar weinig uitdagend. Zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad biedt de kunstmatige intelligentie nauwelijks partij. Het enige punt van intelligentie dat ik heb kunnen bespeuren was dat er af en toe wat snelle units naar mijn losstaande gebouwen die voor inkomen zorgen gestuurd werden, om zo mijn productie te ondermijnen. Echter, de solo-aanval van een van hun helden (Shelob) verraadde opnieuw dat de echte intelligentie er niet is.

Gelukkig heb je van dat gebrek aan uitdaging in de campagnes weinig last en natuurlijk biedt ook de multiplayer-modus genoeg vermaak. Ook hier is de War of the Ring-modus te spelen. Je kunt je potje zelfs tussendoor opslaan om op een ander moment tegen dezelfde spelers verder te spelen. Ideaal, omdat een potje War of the Ring (net als Risk dus) uren en uren kan duren, zeker als de verschillende thuisgebieden ver uit elkaar liggen.

Zo is The Lord of the Rings: Battle for Middle-Earth II al een zeer complete strategiegame met zowel real-time als turn-based elementen. Er is echter meer. Je kunt ook, als was het een MMORPG, een eigen personage maken: een held. Deze held is te trainen in skirmish-potjes en ook in de War of the Ring. Zo had ik een eigen Elf-held gemaakt (genaamd ‘Ferro’) die zich keurig staande hield naast Legolas, mede doordat ik hem enkele nuttige speciale krachten had gegeven. Een leuk extra elementje dat het spel nog weer leuker maakt.

Zo hebben we een volwaardige recensie bij elkaar, zonder ook maar de audiovisuele aspecten aangehaald te hebben. Toch nog maar even doen dan, want BFME II is werkelijk een lust voor het oog. Oké, het water moet het afleggen tegen het water van Age of Empires III, maar de verschillende units ogen gedetailleerd, hetzelfde geldt voor de maps die allemaal een eigen sfeer hebben. De graphics worden aangevuld door een goede (LOTR-) soundtrack en ook de stemmen klinken prima.