Super Monkey Ball: Touch & Roll

Super Monkey Ball is weer terug! ‘Jippee!’ Als je enige vorm van sarcasme proeft, dan heb ik het gevoel dat ik tijdens het spelen van deze titel had, goed laten overkomen. Maar laten we niet op de feiten vooruit lopen.

En wat zijn die feiten dan? Super Monkey Ball heeft van oudsher twee speelmodi. In de main-mode heb je zo’n honderd levels, die zijn opgedeeld in tien werelden. Elke wereld heeft zijn unieke thema. Zo heb je bijvoorbeeld een woestijnwereld en een waterwereld. Alle levels hebben hetzelfde doel; Breng je aapje binnen een bepaalde tijd van de start naar de finish. De aapjes zitten trouwens allemaal in een balletje, mocht je dat nog niet uit de titel gehaald hebben. Wat vrij ‘uniek’ is aan Super Monkey Ball, is dat je niet het aapje zelf bestuurt, maar (in zekere zin) het level zelf. Elk level kan je zien als een soort zwevend platform. Door dit platform bijvoorbeeld naar voren te kiepen rolt jouw aapje ook naar voren. Wil je deze weer stoppen, dan moet je het platform naar achter kiepen. In de eerste levels is de oppervlakte van het platform lekker groot en is de kans vrij klein dat jouw aapje per ongeluk naar beneden valt. Naarmate je in het spel vordert zullen de platformen uiteraard steeds kleiner worden. Hierdoor wordt het steeds moeilijker om je aapje niet naar beneden te laten vallen.

Persoonlijk ben ik niet zo’n hele grote fan van de main-mode. Veel levels lijken op elkaar en sommige zijn gewoon zó moeilijk dat het spel snel gaat frustreren. Maar niet alleen de frustratie neemt de motivatie snel weg. Zoals sommige van jullie weten, verzamelde je in de eerste Super Monkey Ball punten met het spelen van de main-mode. Deze punten kon je gebruiken om in de ‘party-modus’ spellen te kopen. Dit is bij Touch & Roll niet het geval. Alle spellen zijn al vrijgespeeld, en dit neemt naar mijn mening de motivatie weg om de hoofdmodus überhaupt te spelen. Nog erger is dat een groot deel van de levels gewoon al een keer zijn langs gekomen op de GameCube, Xbox, PlayStation 2 of Game Boy Advance. Naar mijn mening een vrij schandalige zaak van Sega. Ze komen telkens weer met dezelfde content voor hetzelfde spel op de proppen. Tijd voor vernieuwing?!

Over vernieuwing gesproken; Super Monkey Ball is trouwens (optioneel) volledig met touch-screen te besturen. ‘Jippee!’. (Ja, ook dit is dus sarcastisch bedoeld.) Als een spel gebruik maakt van touch-screen moet het ook daadwerkelijk iets toevoegen om als pluspunt genoemd te worden. Het spelen met touchscreen werkt echter niet helemaal zoals het hoort. Zeker vergeleken met de d-pad. De d-pad heeft namelijk als voordeel veel ‘nauwkeuriger’ te zijn. Als ik op het d-pad naar voren druk dan is dat ook inderdaad precies naar voren. Bij het touch-screen zit er meestal ook nog een beetje rechts of links bij. Vooral in de latere levels levert dit problemen op. Ik zal het touch-screen maar beter niet met de analoge stick gaan vergelijken…

Technisch zit het spel prima in orde. De grafische pracht van Super Monkey Ball: Touch & Roll houdt zich uiteraard binnen grenzen, maar het spel doet niet heel veel onder ten opzichte van zijn grote broertjes op de consoles. Mooie achtergrondlandschappen en een constante framerate zijn kenmerkend voor het spel. Het enige wat ik vreemd vind ogen is het aapje zelf. Deze is namelijk in 2D en oogt stripfiguurachtig. Naar mijn beleving gaat dit totaal niet samen met het speelgoedachtige karakter van de levels zelf. Een zeer mooie optie is trouwens het uitschakelen van de muziek. De deuntjes zijn mij namelijk iets té vrolijk en worden snel irritant.

De party-modus is dan ook het belangrijkste onderdeel van de serie. Ook Super Monkey Ball: Touch & Roll heeft deze modus, en deze is stukken leuker dan de eerder beschreven hoofdmodus. Het spel mist weliswaar mijn favoriete onderdelen (monkey target en monkey billiard), maar de twee nieuwe spellen zijn ook best leuk om te doen. In totaal heb je zes party-games. De vier oude bekenden zijn monkey race, een versimpelde mario kart-versie, monkey golf, een soort midget-golf, monkey fight, waarbij je jouw tegenstander van een platform moet duwen, en monkey bowling. De twee nieuwe spellen zijn monkey hockey en monkey wars. Monkey hockey lijkt veel op het alom bekende ‘Pong’ en air hockey. Het leuke aan de ’monkey’-versie is dat je zelf jouw balkje kan tekenen en deze dan kan gebruiken. Ikzelf gebruik bijvoorbeeld altijd een ‘v’-balkje, omdat deze goed weerkaatst. Uiteraard zijn er ook verschillende power-ups die je kunt gebruiken om je tegenstander te treiteren. In monkey wars moet je in een soort first person shooter zo vaak mogelijk je tegenstanders afschieten. De besturing maakt monkey wars helaas onhandig om te spelen. Al met al zijn de party-games dus een leuke toevoeging, hoewel er hier en daar wat tekortkomingen zijn. De party-games zijn trouwens ook in multiplayer te spelen. Daarvoor moet je echter geluk hebben dat je vrienden ook beschikken over het spel, want de singleplayer is niet echt het noemen waard vanwege de vele beperkingen.