Nanostray

Ik herinner me nog dat Nanostray één van de eerst aangekondigde DS-titels was waar ik naar uitkeek. Een echte fan van het Shoot ‘em Up-genre ben ik nooit geweest, maar de game zag er mooi uit, de wapens waren interessant en bovendien zat er een coöperatieve modus in. Het afgelopen jaar is de game een beetje in de vergetelheid geraakt. Hoewel het spel in Amerika al vorig jaar zomer uitkwam, hebben wij Europeanen meer dan een half jaar moeten wachten tot het spel eindelijk zijn weg naar de Europese schappen vond. Ik was dan ook zeer benieuwd of Nanostray aan mijn verwachtingen zou voldoen.

Maar laten we beginnen met het verhaal. Zie jij het, zie ik het? Afgezien van een korte synopsis die ik in een impressie van Lauran gelezen heb is er geen sprake van een verhaal. Je vliegschip schiet op alles dat los en vast zit, maar waaròm wordt in het spel niet vermeld. Daarom heb ik er zelf maar een verhaaltje bij bedacht. Jij bent Henk, een huis-, tuin- en keuken-ruimtepiloot. Je bent op weg naar een intergalactische Albert Heijn-planeet om een pak melk en stroopwafels te halen, maar je raakt hopeloos verdwaald. Je komt langs mistige bergtoppen, hete vuurzeeën en diepe oceanen waar je ontelbare ruimteschepen tegenkomt die felgekleurde balletjes naar je spugen. Maar niemand spuugt ongestraft felgekleurde balletjes naar Henk, en dat zullen ze weten ook; It’s payback time.

Oké, misschien ben ik niet zo goed in het verzinnen van achtergrondverhaaltjes, maar het geeft me wel een goede reden om door de acht levels die het spel telt heen te komen. Die levels zien er overigens erg mooi uit. Onder een (meestal) vloeiende framerate verschijnen vijanden en omgevingen op het bovenste scherm in volledig 3D. De verschillende werelden hebben ieder een eigen kleurthema, maar helaas kun je niet echt zeggen dat de levels ook een eigen ‘feel’ hebben. In principe herhaal je hetzelfde kunstje keer op keer, maar telkens in een andere omgeving.

Tijd om van de graphics te genieten heb je echter niet, want je zult je volop bezig moeten houden met het ontwijken van vijandelijke projectielen en het vernietigen van de talloze tegenstanders die door het beeld vliegen. Dit kun je doen met vier verschillende wapens, die ieder op hun beurt ook nog een krachtigere variant hebben. Die krachtige varianten zullen je vaak uit de brand helpen als het erg druk wordt op het scherm. Gebruik je deze speciale aanval echter, dan gaat dat wel ten koste van een energiemeter op het onderste scherm. Gelukkig kun je deze energiemeter weer aanvullen door blauwe muntjes op te pakken. Soms verschijnen er reeksen van vier of meer vijanden in beeld; weet je die allemaal te raken dan krijg je een ‘wave’-bonus en verschijnt er dus zo’n blauw muntje. Na een tijdje gespeeld te hebben kwam ik er achter dat ik met de R-knop muntjes naar me toe kon trekken. Op die manier werd het vrij simpel om voortdurend de speciale aanval te gebruiken terwijl mijn energie aangevuld bleef.

Ik liet in de vorige alinea al even vallen dat je je aandacht volledig op het bovenste scherm moet vestigen om niet het loodje te leggen. Dat is meteen ook de reden dat het gebruik van het touchscreen in alle opzichten erg geforceerd aanvoelt. Het principe is leuk bedacht: met een druk op het onderste scherm kun je onder andere de eindbaas scannen om zijn zwakke plek te vinden, maar nog veel belangrijker is het feit dat je tussen je wapens schakelt via het touchscreen. En daarvoor zul je je ogen toch echt even van het bovenste scherm moeten halen. Het is me meer dan eens overkomen dat ik van wapen wilde switchen en ik vervolgens een leven verloor omdat ik ergens tegenaan botste.

Nanostray is helaas een korte game. Shoot 'em Up-fans zullen waarschijnlijk graag willen weten hoe het met de replayvalue van het spel zit. In de singleplayer zijn er drie verschillende modi: Adventure, Arcade en Challenge. De Adventure-modus laat je de verschillende levels één-voor-één doorlopen totdat je ze allemaal uitgespeeld hebt. Je kunt deze modus opnieuw spelen op een hogere moeilijkheidsgraad, maar dit verandert weinig aan de opzet van de levels. Het wordt je eigenlijk alleen moeilijker gemaakt doordat je met minder levens aan een level begint of doordat je meer schade ontvangt van vijandelijke projectielen. De levels die je in de Adventure-modus uitspeelt, kun je in de Arcade-modus opnieuw spelen om een zo hoog mogelijke score te behalen. Tenslotte is er de uiterst pittige Challenge-modus, waarin je de levels moet uitspelen met maar één leven, of zonder de speciale aanvallen.