Advent Rising

Twee jaar geleden kwam ontwikkelstudio GlyphX met de eerste filmpjes van een zeer ambitieus project. Her en der werd geroepen dat we hier te maken zouden hebben met een topgame die zich makkelijk zou kunnen meten met titels als Halo: Combat Evolved en Outcast. Advent Rising heeft ook alle ingrediënten in huis om fantastisch te zijn: een episch sciencefiction plot (geschreven door sciencefiction auteur Orson Scott Card) dat op filmische wijze gebracht wordt gecombineerd met een innovatief besturingssysteem en speciale krachten.

In Advent Rising speel je als Giddeon Wyeth, een uitstekend ruimtepiloot die leeft in een futuristisch scenario. Giddeon gaat rustig zijn gang en leeft samen met zijn oudere broer (ook ruimtepiloot) en zijn geliefde vriendin een vrij normaal leven in de toekomst. Tot het moment dat er opeens een mysterieus alienschip bij het ruimtestation aankomt. Giddeon en zijn broer worden samen met de ambassadeur van de mensheid uitgenodigd om aan boord van het schip te komen. Gelukkig zijn de aliens niet kwaadaardig; helaas zijn ze hier ook niet voor hun plezier. De Aurelians komen de mensen waarschuwen voor een ander ras, bekend als de Seekers, die op weg zijn om de complete beschaving uit te roeien. De Aurelians blijken echter een beetje laat te komen met dit nieuws. Nog voordat de broers terug zijn op het ruimtestation vallen de Seekers al aan.

Helaas wordt het verhaal heel slecht uitgewerkt. De tussenfilmpjes worden haast niet gebruikt om belangrijke momenten van het verhaal te vertellen, maar zijn meestal overgoten met “stoere” actiebeelden waarin veel geschoten wordt en waar nog meer de lucht in vliegt. Hetzelfde is het geval met de ingesproken dialogen. Ondanks dat deze heel goed zijn ingesproken, zijn het meestal heel afgezaagde oneliners die ervoor moeten zorgen dat Giddeon als een echte held gezien wordt. Zo tonen alle personages vrijwel geen emoties als bijna de gehele bevolking wordt uitgemoord en hun thuisplaneet voor hun ogen wordt opgeblazen. Dit zorgt ervoor dat je totaal niet meeleeft met de personages en de filmische wijze waarop de game gepresenteerd moest worden vrijwel wegvalt.

Gelukkig wordt de slechte presentatie enigszins gecompenseerd door de gameplay-elementen. Vrijwel vanaf het begin zul je met twee geweren op zak in het rond aan het schieten zijn. Het schieten voelt aardig goed aan, vooral omdat je makkelijk kunt wisselen tussen de twee wapens die je draagt en er vrijwel overal wapens liggen. Wat de studio ook met trots presenteerde was het ‘revolutionaire’ richtsysteem. De game richt automatisch op vijanden (of voorwerpen) en door de rechter analoge joystick ligt te bewegen kun je op andere vijanden richten. Hoewel dit systeem vrij goed werkt, zorgde het af en toe voor de nodige frustraties, doordat het je tijdens een gevecht bijvoorbeeld op de muur liet richten.

Halverwege Advent Rising krijg je gelukkig ook nog te maken met een aantal speciale krachten. Hoe verder je in het spel komt, hoe meer speciale krachten je krijgt. Uiteindelijk beschik je dan ook over een aardig arsenaal aan leuke krachten die variëren van een soort van telekinese tot een psychische stoot. Deze krachten zijn eigenlijk zo’n beetje alle krachten waarover een Jedi uit het Star Wars-universum ook beschikt, maar ze zorgen er wel voor dat je een stuk sneller door je vijanden heen komt. Helaas maken de krachten het spel ook iets te makkelijk. Zo kun je de meeste vijanden voordat ze jou kunnen raken al hebben opgetild en alle hoeken van de kamer laten zien. Hierdoor wordt de game dan ook meteen een stuk korter, het lijkt wel of je door het spel heen vliegt; in acht uur zag ik dan ook de aftiteling alweer voorbij rollen. Een leuke optie die de game heeft is dat je vrijwel in alles wat je doet beter kunt worden. Hoe vaker je schiet, ontwijkt of gebruik maakt van een speciale kracht, hoe beter je in die eigenschap wordt. Het zijn geen gigantische verbeteringen die je maakt, maar je krijgt hierdoor wel steeds nieuwe moves die je kunt uitvoeren.

De game heeft echter ook te maken met gigantische framerate drops, ook op de meest rustige momenten. Na een tijdje ben je hier wel aangewend, maar het is zeker voor te stellen dat sommige mensen zich hier geweldig aan zullen irriteren. Daarnaast zitten er nog talloze kleine foutjes (bugs) in de rest van de game: vijanden

die in muren blijven zitten, onzichtbare platformen, haperende dialogen enzovoorts. Die haperende dialogen kan ik overigens nog voor lief nemen. Het is de achtergrondmuziek waar ik echt over teleurgesteld was. Advent Rising heeft namelijk een van de mooiste soundtracks sinds tijden. De manier waarop deze wordt toegepast is echter te dramatisch. Bij spannende stukken valt de muziek weg en mag je lekker genieten van al het geknal en op stille momenten, waar helemaal niets gebeurt, wordt plotseling een episch liedje gespeeld. Op andere momenten laat men de achtergrondmuziek zo keihard doordenderen dat je niet meer kunt horen wat er gezegd wordt en mocht je net de muziek leuk gaan vinden, dan wordt het abrupt afgekapt. De soundtrack heb ik inmiddels alweer gevonden en kan ik nu wel zonder de nodige onderbrekingen luisteren.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van David

Advent Rising had zoveel potentie, maar het is uiteindelijk een rommelig boeltje geworden. De game heeft hier een daar een aangename verrassing in huis die dan later weer door de nodige bugs wordt verpest. Het sciencefiction verhaal had potentie maar is heel slecht uitgewerkt. De game kent een leuk richtsysteem, wat met enkele aanpassingen nog wel eens heel goed zou kunnen worden. De speciale krachten zijn leuk, maar men is daar ook niet geslaagd om de juiste balans te vinden. Advent Rising doet te veel dingen fout om het de toptitel te maken waarop iedereen toch stiekem hoopte.

6

• Achtergrondmuziek
• Upgraden
• Speciale krachten

• Framerate
• Veel kleine bugs
• Schieten, schieten, schieten
• Speelduur