Inversion

Recensie | -

Tegen muren oplopen, gewichtloos rondzweven en met auto’s smijten alsof het papieren vliegtuigjes zijn, voor gamers is dat allemaal nog nauwelijks bijzonder. Anders is dat voor Davis Russel en Leo Delgado, hoofdpersonen van Inversion. Als hen dit overkomt, staat hun wereld helemaal op zijn kop.

Davis en Leo zijn twee doodnormale agenten in het vredige Vanguard City, tot dit oord plotseling wordt aangevallen door de Lutadore. Deze onbekende vijand oogt dankzij hun tekort aan zowel bedekkende kleding als woordenschat misschien primitief, maar kan op één of andere manier de zwaartekracht beïnvloeden. De stad ligt door allerlei verstoringen in de zwaartekracht al snel volledig in puin en de inwoners worden gevangen genomen en gedeporteerd naar kampen. Zo ook Davis en Leo, die natuurlijk niet bij de pakken neer blijven zitten. Één ontsnapping en twee diefstallen van zwaartekracht-apparaten later en de twee kunnen aan een zeer zoutloos, emotieloos avontuur beginnen waarin Davis koste wat het kost zijn verloren dochter wil opsporen.

Van het verhaal moet Inversion het duidelijk niet hebben. Dat komt door een mix van matige graphics, slechte dialogen en een compleet gebrek aan realiteit. Daardoor zien de personages er niet echt tof uit en komen eveneens niet echt diep over. Het is bijzonder, zo extreem casual als Davis in het begin van de game naar het aan gort geschoten lichaam van zijn vrouw loopt. Dat zijn vrouw veranderd is in een vergiet lijkt ‘m dan ook maar weinig te boeien, alleen zijn dochter is belangrijk. Op mysterieuze wijze weet Davis daarna precies hoe en waar hij zijn dochter terug gaat vinden in een volledig geruïneerde wereldstad en zijn kameraad Leo volgt hem hierin blind. Goed, het is tenminste een excuus om snoeihard Lutadores aan gort te schieten en met de zwaartekracht te sollen, nietwaar?

Als we naar het schiet-gedeelte van Inversion kijken, dan wordt duidelijk dat op het kantoor van Saber heel veel Gears of War is gespeeld. Die vergelijking met Epic’s shooter, komt niet bepaald uit de lucht vallen. Het is een bloederige third person shooter, waarin veelvuldig dekking wordt gezocht. Davis loopt zelfs hetzelfde als Marcus Fenix, zeker als hij krampachtig gebogen op zijn hurken een sprintje inzet. Ook het allerminst elegante geklim en gespring is precies zoals in Gears en tot slot zit er onder het standaard aanvalsgeweer een overdreven groot mes gemonteerd, precies zoals in... inderdaad. Maar ach, dit werkt allemaal al jaren prima in Gears en voelt daardoor voor menig gamer vertrouwd aan. Bovendien is schieten niet de enige manier waarop je in Inversion de strijd aangaat.

Lars Cornelis

Begin 2011 is Lars als stagiair voor InsideGamer komen schrijven. Al snel kwam daarbij kwam zijn brede gamekennis naar voren. Lars is van alle markten thuis en kijkt zelfs verder dan dat. Zo leest hij bijvoorbeeld veel gameboeken, waarvoor hij zelfs de website Meer Dan Games heeft opgericht.

Volg Lars op Twitter of contacteer hem op InsideGamer .

Davis en Leo bemachtigen zoals gezegd al snel twee apparaten waarmee ook zij de zwaartekracht kunnen beïnvloeden. Met zo’n gadget op je rug moet je oppassen dat je niet naast je schoenen gaat lopen. Of moeten we zeggen ‘boven je schoenen’? Voornaamste ‘superkracht’ die de twee helden daarmee tot hun beschikking krijgen, is het gewichtloos maken van objecten en die lekker in het rond smijten. Dat begint met wat tonnetjes en brokstukken, maar al snel vliegen er ook heuse auto’s door de lucht. Ook leuk is het gewichtloos maken van een plas benzine en deze in het gezicht van een vijand gooien. Dat zorgt gegarandeerd voor het nodige vuurwerk!

De zwaartekracht is op diverse manieren te manipuleren. Een vijand die laf achter een schutting verschanst zit, is met één druk op de knop uit zijn dekking te ‘tillen’. En wanneer er geen route rechtdoor is, is er misschien wel de mogelijkheid om tegen muren op het plafond te lopen en zo van A naar B te komen. Er zijn zelfs momenten waarop er helemaal geen zwaartekracht is en Davis dus in het luchtledige zweeft. Waar je hoopt dat dit juist momenten van ultieme vrijheid zijn, ben je na de eerste ervaring al snel weer met beide benen terug op aarde. Je hebt tijdens deze passages eigenlijk geen enkele controle en spring/zweeft met één druk op de knop naar vooraf bepaalde punten, terwijl je ondertussen vaak wat gasten doorzeeft. Bij geen andere feature is het gevoel dat hier veel meer in zat, groter. Je voelt je een beetje een astronaut in een te kleine shuttle; gewichtloos en toch zo gevangen.

Op gebied van gameplay verdient Inversion dus niet echt een originaliteitprijs. Bij letterlijk elk element is de link met games als Gears of War, Half-Life 2, Prey en Dark Void héél snel gelegd. Toch maken al deze features Inversion tot een veelzijdige shooter die nooit saai wordt. Je weet echt nooit wat er om de volgende hoek op je wacht. Vijanden komen soms opeens over het plafond naar je toe gelopen, omgevingen kunnen in een fractie van een seconde volledig overhoop worden gehaald en de afwisseling tussen Lutadores afvlammen en een beetje met de zwaartekracht klooien in welke vorm dan ook, is goed. Van verveling is in Inversion dus geen sprake, maar bij gebrek aan originaliteit ben je nooit echt met je hoofd in de wolken.

Dan is er nog een multiplayer, maar hierin weet de game evenmin echt te excelleren. Natuurlijk spelen ook de zwaartekracht-troeven hier een rol en dat geeft de multiplayermodus wat extra pit, maar de maar handvol maps zullen op termijn niemand lang weten te grijpen. Bovendien moet Inversion het duidelijk niet hebben van de competitieve multiplayer. De game is prima in je eentje, maar net even te traag en te clunky voor actievolle multiplayerpotjes. Het schoolvoorbeeld van een multiplayermodus omdat het moet, niet omdat iemand er echt op zit te wachten.

Interessanter is de coöperatieve modus, waar gedurende de hele game duidelijk rekening mee is gehouden. Het feit dat er twee hoofdpersonages zijn, maar ook dat er op diverse momenten samen deuren worden geopend of Davis en Leo elkaar een pootje geven om hogerop te komen, verraadt dat Inversion is ontwikkeld met coöp in het achterhoofd. Typisch een game om dus samen met een kameraad op de bank te spelen… en laat juist dat niet mogelijk zijn. Coöp is mogelijk online en zelfs via het door de mensheid haast vergeten system link, maar nìet met zijn tweeën op één console. Het is toch een beetje de wereld op zijn kop, een game zo instellen op coöp en dat dan niet in split-screen mogelijk maken.

Deze game is gespeeld op de Xbox 360.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Eigenlijk alles uit deze game is al eens eerder en beter gedaan. Bovendien is het weglaten van splitscreen coöp gewoonweg onvergeeflijk. Inversion schreeuwt erom gespeeld te worden met een kameraad naast je. De game is door de vele variatie in je eentje nog best vermakelijk, maar blinkt over het algemeen uit in middelmatigheid. Geen van de features komt écht van de grond. Al met al dus geen game waarvan je ondersteboven raakt.

  • Veelzijdige shooter
  • Met auto’s en benzine gooien is leuk
  • Wel erg afgekeken van andere games
  • Zeer beperkte zweef-passages
  • Matige graphics en audio
  • Geen splitscreen coöp

Plaats een reactie


X
Lees meer over Inversion: