Driver Parallel Lines

Zet de televisie aan op zaterdag, zondag of maandag en je wordt bedolven onder de massa’s zouteloze, veel te vaak herkauwde voetbalprogramma’s waarin meestal nietszeggende analisten steeds maar weer in clichés vallen. Het is slecht voor mijn gezondheid want ik loop me keer op keer weer te irriteren aan die clichématigheid en het wijst me er elke keer weer op dat de gamejournalistiek niet die richting op moet gaan. Maarja, soms kun je daar gewoon niet onderuit. Bijvoorbeeld bij de serie Driver, die ons jaren geleden voor het eerst helemaal gek maakte met prachtige achtervolgingen, maar die met het derde deel al de gewonnen sympathie in een kwestie van seconden weg vaagde. En dus is het tijd die sympathie weer terug te winnen voor Reflection en Atari. Driver Parallel Lines is een goed, maar zeker geen vlekkeloos begin.

Die clichés hebben in het geval van Driver te maken met vergelijkingen. Natuurlijk allereerst de vergelijking met het dramatische DRIV3R (zoals het derde deel correct gespeld wordt) en daarnaast natuurlijk de vergelijking met de toonaangevende game Grand Theft Auto. In beide gevallen wil ik er niet teveel woorden aan vuil maken. Driver Parallel Lines is namelijk beter dan het derde deel uit de serie, maar kan niet op tegen de prachtige balans, uitgekiende gameplay en de tonnen sfeer die de game GTA steeds met zich mee brengt. Zo, dat is er uit. Laten we het nu lekker over de game zelf hebben en waarom Driver-liefhebbers hiermee wél hun vertrouwen in Reflection terug kunnen krijgen.

Dat vertrouwen wint Reflection terug op basis van de eerste scènes. Zelden heb ik zo’n goede opening gezien van een game, en dat meen ik serieus. Het begin van de game speelt zich af in de jaren ’70, dus je krijgt te maken met fel gekleurde tussenscènes die zich bijvoorbeeld afspelen in foute stripclubs in New York. De stad flitst in mooi geregisseerde beelden voorbij, de achtergrondstem is duister en doet denken aan een film noire. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik de game alleen eventjes zou spelen om een indruk te krijgen en dat de recensie door iemand anders van de redactie gedaan zou worden. Maar door dit geweldige begin werd ik direct bij de strot gegrepen, omklemde ik de controller tot mijn knokkels blauw werden en hadden eindredacteur Jurian en hoofdredacteur Jelle al snel de moed opgegeven om die game weer af te pakken.

In die eerste uren speeltijd heb ik genoten. Lekker in jaren ’70-auto’s ongelooflijk hard door steegjes scheuren, de politie gek maken, driveby shootings organiseren en dat allemaal terwijl de hit Low Rider uit de speakers knalde. In die eerste uren had ik het idee dat Parallel Lines de eerste Driver kon gaan evenaren, maar toen ik me eenmaal meer met missies bezig ging houden, ebde dat gevoel langzaam maar zeker weg. Op dat moment had ik het wel gezien met mensen omrijden en politieauto’s afschudden. Ik wilde vorderen in het verhaal, maar ondanks de mogelijkheid om snel te reizen van garage tot garage, vond ik dat het steeds ontzettend lang duurde voor ik eindelijk weer een missie kon doen. De lange afstanden waren hier een groot probleem, maar vooral ook de politie die telkens precies opduikt voor een punt waar je de missies kunt accepteren.

En als die politie je nou niet zou grijpen als je gewoon ‘fatsoenlijk’ zou rijden, dan was dat in orde geweest. Maar bij elke poep of scheet gooien ze hun sirenes aan en jagen ze als een stel bloedhonden de prooi, ik dus, op. Gelukkig zijn de agenten niet de slimste jongetjes van de klas geweest. Het simpele trucje om even te stoppen, ze uit laten stappen, en dan weer vol gas weg te rijden, werkt nog steeds. Ze sluiten je niet goed in en de helikopter raakt je kwijt als de andere auto’s jou ook kwijt zijn. Wel weer erg inventief is de wijze waarop agenten op de minimap verschijnen. Ze hebben een soort zoeklicht voor zich (Metal Gear Solid) dat aangeeft waar je niet moet zijn. Het is leuk als je net op tijd in een steegje kunt rijden en kunt wachten tot ze langs rijden. Het verpest alleen een hoop toen ik merkte dat iets te hard rijden al gelijk een achtervolging inhoudt en er is niet eens een kilometerteller om rekening mee te houden!

Wat me echter met het meest ging storen, was dat het verhaal zo losjes is. Ik kan geen echte rode draad ontdekken. Het is meer zo dat de makers een leuke missie bedacht hadden en vervolgens pas nadachten hoe ze dat in het verhaal zouden verwerken. Dit, en dus het feit dat je zo lang bezig bent voor je een volgende missie kunt spelen, haalt het tempo uit het verhaal en daardoor ook de sfeer uit de game. Zonde, want er zitten wel weer enkele typische Driver-missies bij. Van die missies die je naar het puntje van de stoel doen verschuiven, die keer op keer mislukken maar op een of andere manier wel leuk blijven. Sowieso is Parallel Lines wel een echt deel uit de Driver-serie. De graphics zijn prachtig voor een PS2 en Xbox, met physics die indruk maken en een vloeiende schermopbouw zodat het beeld nergens vertraagt. Onder dat mooie jasje zit nog steeds die typische Driver-huid en daardoor maakte ik het ook mee dat nietsvermoedende omstanders opmerkten: “hey dit is net Driver”.

Driver Parallel Lines voelt dus wel echt als Driver en dat is positief. Dit betekent wel dat de game weer ontzettend moeilijk wordt, dat je nogal wat problemen met de besturing zult krijgen, maar dat je uiteindelijk wel door speelt. Doe je dat, dan schakelt het verhaal later over naar 2006, als hoofdpersoon TK in de gevangenis is gezet en er eindelijk uit komt. In 2006 is New York totaal anders, met nieuwe auto’s en een verhaal waarin TK op wraak uit is en niet meer op het zichzelf omhoog werken in de onderwereld. De transformatie van deze wereld voelt compleet aan, en het is een leuke afwisseling in het verhaal. Een afwisseling die bovendien niet zo vaak wordt toegepast in games, terwijl het wel bijvoorbeeld een bekende truc is in de filmwereld. Minder leuk aan de switch is dat het weer bijdraagt aan de losse flarden waar het verhaal uit bestond.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Kris Boon

Driver Parallel Lines heeft dus eigenlijk één groot probleem: bij elk pluspunt van de game komt weer een (kleiner) minpunt te staan. Het verhaal is bijvoorbeeld op een mooie manier naar voren gedrukt, maar hangt wel van losse flarden aan elkaar. De gameplay is typisch Driver en dat betekent dan ook weer dat het hier en daar irritant is om te besturen. Die afwegingen tussen goed en slecht maken Driver Parallel Lines tot een middelmatige game die leuk is voor fans van het genre (GTA-freaks) en vooral de echte Driver-fans wel aan zal spreken. Geen topper dus, maar een goed begin van Reflection om het vertrouwen terug te winnen. Als deze stijgende lijn doorgezet wordt, wachten wij met smart op Driver 5.

7-

• Een echte Driver
• Oogt uitstekend voor een PS2-game
• Jaren '70 muziek en sfeer

• Verhaal is slap
• Politie wordt irritant