Risen 2: Dark Waters Review

Wanneer je als piraat zijnde niet van de plaatselijke rum proeft, word je met een schuin oog aangekeken. Piraten hebben immers nog nooit gehoord van een verhoogde drinkleeftijd. Toch is die voorliefde voor alcohol niet de reden dat Risen 2: Dark Waters een scheve koers vaart.

In de tropische eilandengroep waar het directe vervolg op Risen zich afspeelt zijn de rapen behoorlijk gaar. Een uit de zee gekropen titaan, genaamd Mara, is ontsnapt en deze dame eist wraak op de hele rum drinkende wereld. Omdat de hoofdpersoon, de held, in het eerste deel al een titaan heeft verslagen lijkt hij de uitverkorene om haar terug de zee in te drijven. Daar zijn echter vier magische wapens voor nodig die in het bezit zijn van beruchte piraten. Een duik in het niet zo frisse piratenleven is dus noodzakelijk.

Humor

Omdat je zogenaamd niet bent opgevoed rond de geur van buskruit en rotte vis moet je de vrijbuitende bevolking helpen met hun dagelijkse sores in ruil voor informatie. Die onwennigheid levert een hoop komische dialogen op. De ene piraat is nog grofgebekter dan de ander en de hoofdpersoon beschikt over een goede dosis zelfspot. Wanneer een dronken barman begint te raaskallen over het piratencredo kun je niets anders dan glimlachen. De humor weet nog enigszins de eentonigheid van de missies te doorbreken. Maar zelfs de grappen en grollen kunnen niet verbloemen dat je soms meer dienst doet als loopjongen dan een schatrovende avonturier.

Dat neemt niet weg dat het verhaal soms een verrassende wending kan nemen. Bij een aantal missies kun je twee kanten op waardoor je verschillende personages tegenkomt en de beschikking krijgt over andere wapens en vaardigheden. Zo koos ik om de militaristische Inquisition trouw te blijven in ruil voor krachtige musketgeweren. Daardoor moest ik echter de inboorlingen aan de andere kant van het eiland in de steek laten, waardoor ze weigerden om mij het gebruik van voodoo te leren. Soms helpt het om mensen te intimideren of om te kopen om je zin te krijgen. Er is geen pad dat het beste is om te bewandelen en dankzij de mate van vrijheid komt dat avontuurlijke gevoel wat meer naar boven.

Maar wanneer de held pas ‘vers van de boot’ is afgestapt is dat gevoel nog nergens te bekennen. Het eerste kwart van de game verloopt namelijk uiterst moeizaam en dat komt door je kwetsbaarheid. Gevechten bestaan lange tijd alleen uit het hameren op de X-knop en te hopen dat je genoeg gezondheidsdrankjes hebt. Een ontwijk- of pareermogelijkheid is er (nog) niet en het duurt uren voordat fatsoenlijke vaardigheden betaalbaar zijn. Hierdoor stokt je progressie omdat zelfs de kleinste aapjes en zwijnen al te sterk zijn. Uiteindelijk kun je bemanningsleden aan land meenemen die alle klappen opvangen en iets van die frustratie wegnemen. Maar met de intelligentie van een dronken garnaal lopen ze soms tegen onzichtbare junglemuren op of blijven ze roerloos staan, terwijl jij krokodillenvoer wordt.

Zodra de ervaringspunten wat sneller binnenstromen kunnen we even ophouden met klagen. Naast het specialiseren in een hoop verschillende slag- en vuurwapens – die je overigens zelf kunt maken – kun je je richten op zes verschillende vaardigheden. Dit zorgt ervoor dat de game al een stuk boeiender wordt. Zo kun je al schietend en intimiderend door een piratendorp lopen, of voodoorituelen gebruiken om vijanden tijdelijk over te nemen. Een rol als meesterdief die alles bij elkaar jat en smerige trucjes gebruikt tijdens het vechten, is ook mogelijk. En een papegaai om vijanden tijdelijk af te leiden is natuurlijk onweerstaanbaar. Je kunt echter geen manusje van alles worden en elke ‘tak’ opent of sluit weer andere deuren, soms letterlijk.

Matige graphics

Ondanks die plotse diepgang houdt de game zijn hoofd nog steeds niet boven water. Tijdens het overzetten van de PC-versie moet men met ooglapjes hebben gewerkt, want op de Xbox 360 ziet alles er aanzienlijk slechter uit. Zó slecht, dat we de game zes of zeven jaar geleden zelfs geen schoonheidsprijs hadden gegeven. Voor hedendaagse maatstaven zijn de kartelige omgevingen, knullige animaties en logge besturing echt ondermaats. De framedrops vliegen je om de oren als muskieten, ondanks dat de jungle een groenbruine smurrie van fletse kleuren is. En al gaat een piratenleven gepaard met vele inheemse ziektes, lijkt het ons niet helemaal de bedoeling dat het hoofdpersonage rent alsof hij aan diarree lijdt. Zeer zonde, want de typische piratensfeer komt door de grafische malaise amper tot uiting.

Deze game is getest op de Xbox 360