London 2012 Review

Recensie | -

Elke Olympische Zomerspelen-game kenmerkt zich door één element: het buttonbashen. Knopjes rammen op een niveau waar zelfs Goku en zijn collega’s uit de Dragon Ball Z-serie nog een puntje aan kunnen zuigen. SEGA probeert met London 2012 - The Official Video Game of the Olympic Games (vanaf nu: London 2012, want wát een achterlijk lange titel) verandering te brengen in dit inmiddels decennia oude stramien.

Een beetje gamer herinnert zich bijvoorbeeld Sydney 2000 nog wel voor de allereerste PlayStation-console, waar duimen werden ontwricht op de 100 meter sprint. Nu gaat het wat ver om te stellen dat dit soort gemakzuchtige sporten in London 2012 verleden tijd zijn, maar de insteek van het spel is vaker dan voorheen op ritme gebaseerd. Dit wil zeggen dat timing een belangrijke rol speelt bij het behalen van een goed resultaat.

Dit zie je met name terug in de diverse atletiekoefeningen, waarbij je door op het juiste moment de A-knop (of voor PlayStation 3-bezitters het kruisje) in te drukken, precies tussen twee balkjes moet balanceren om een optimale snelheid te behalen. Bij een discipline als speerwerpen is het vervolgens zaak om in een hoek van 35 graden – je ziet op je scherm een metertje met graden – een andere knop in te drukken, om zo een enorme afstand te overbruggen met je speer. In sommige gevallen speelt ook je stamina een rol, zoals bij het keirin; wielrennen op een baan met zes renners, waarbij je zo snel mogelijk over de finish moet rijden. Hierin zul je je krachten moeten verdelen om een goed resultaat neer te zetten, dus pas op: verschiet niet al je kruit in het begin van de race!

Tafeltennissen kent weliswaar niet dezelfde diepgang als bijvoorbeeld Rockstar’s Table Tennis, maar dat is ook wat veel gevraagd van een sportgame die zich op meer dan één sport concentreert. Tactiek zit er hier in elk geval wel in; je kunt slicen met een backhand of juist kiezen voor een harde, maar risicovolle smash.

De insteek van dit soort sporten is weliswaar nauwelijks complexer dan buttonbashen, maar het werkt goed. Zeker in competitieve standen – je kunt London 2012 zowel online als op de bank spelen tegen vrienden – kunnen die paar honderdsten van seconden sneller of paar centimeter verder als gevolg van jouw gevoel voor ritme, voor een euforisch gevoel zorgen. Het is daarom wel wat opmerkelijk dat de insteek van London 2012 gericht lijkt op de solist: de campagnemodus staat centraal, en is niet eens zo goed uitgewerkt. In feite werk je hier als land een hele Spelen af, maar van de zes sporten die dagelijks worden beoefend kun je er slechts twee kiezen. Het is daarom aan te raden je op de Events-modus te richten, waar je helemaal zelf bepaalt welke sporten je in welke volgorde wilt spelen.

De ene sport is namelijk een stuk leuker dan de ander. Bovenstaande voorbeelden (maar ook bijvoorbeeld kayakken met Nederlandse sportheld Jelle van Es in de hoofdrol) zorgen voor de juiste uitdaging, mede door het vernieuwde controleschema waarbij je geen vijftien controllers naar de vuilnisbak hoeft te brengen. Buttonbashen is weliswaar tot een minimum beperkt, maar de quick-time events, op het juiste moment het juiste knopje indrukken en dit zo’n tien keer op twintig seconden, zijn nog steeds aanwezig. Hier is geen enkele vooruitgang geboekt ten opzichte van vorige Zomerspelen-spellen. Het schoonspringen, trampolinespringen en andere disciplines die van dit systeem gebruik maken., zijn dus een stuk saaier en minder interessant dan de andere sporten. Ontzettend matig is ook het beachvolleybal, iets dat met een beetje meer fantasie toch net zo leuk als, of zelfs nog beter had kunnen zijn dan het tafeltennissen. Al met al is de verhouding van leuke en niet leuke sporten zo’n 50-50. Niet slecht, maar er is nog zat ruimte voor vooruitgang.

Ook de hele vibe rondom de Spelen is zo wisselvallig als het maar zijn kan. Het juichende publiek zorgt voor een flinke boost wat betreft de sfeer, en het commentaar is weliswaar wat cliché maar enthousiast. Hier staat wel tegenover dat de sporters weinig indruk maken. Een simpel levelsysteem waarbij je kunt trainen naar de Spelen toe en ervaringspunten zou kunnen verdelen over je hele sportploeg, zou al genoeg zijn om te vergeten dat er geen enkele officiële sporter in de game zit. Voor de hele aankleding en presentatie van London 2012 geldt dus ook dat er enkele goede, maar ook tegenvallende kanten aan vast zitten.

Deze game is getest op de Xbox 360.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

London 2012 is ongetwijfeld één van de leukste Zomerspelen-games, maar iedereen die er een paar gespeeld heeft, weet dat dit statement niet bijzonder veel voorstelt. Zowel qua presentatie als qua sporten wisselt London 2012 enorm tussen momenten van euforie en momenten waarop je jezelf verbijt door de gemakzucht waarmee SEGA soms omgaat met het sportfestijn.

6
  • Op ritme gebaseerde sporten zijn echt een vooruitgang
  • Je kunt soms volledig in de sfeer opgaan…
  • Helaas zijn er nog steeds de nodige matige tot slechte sporten
  • … en er net zo hard worden uitgetrokken

Plaats een reactie


X
Lees meer over London 2012: De officiële videogame van de Olympische Spelen: