The Godfather

Twee jaar geleden werd The Godfather aangekondigd. Het zou Electronic Arts’ antwoord zijn op de succesvolle Grand Theft Auto-serie. Acteurs als Marlon Brando, James Caan en Robert Duvall gaven hun medewerking aan het spel om alles zo authentiek mogelijk te laten klinken. Bovendien werd er behoorlijk veel geld in het project gestopt. The Godfather moest en zou hèt spel van het jaar worden, het ultieme bewijs dat een filmlicentie geen vloek is voor een game. En als je dan het cijfer bekijkt dat ik heb gegeven, dan weet je al dat The Godfather niet helemaal is geworden wat EA ons doet geloven.

Dat komt omdat The Godfather een aaneenschakeling van tegenstrijdigheden is. Er zitten goede punten in, maar tegelijkertijd ook punten die die goede punten onderuit trappen. Laten we beginnen met het verhaal. Je speelt namelijk niet als Al Pacino in de rol van Micheal Corleone, maar als een kruimeldief. Op zich is dit geen probleem, ware het niet dat het personage waar je mee speelt nauwelijks persoonlijkheid heeft. Het is een nobody die doet wat mensen tegen hem zeggen. Zelfs als je doorgroeit in de familie en omstanders meer respect voor je hebben bleef ik het gevoel houden dat ik niks voorstelde en het vuile werk aan het opknappen was. Het personage miste gewoon ballen.

Over het verhaal zelf heb ik ook tegenstrijdige gevoelens. Het is heel tof hoe de speler bij een aantal legendarische scènes is betrokken. Jij verstopt bijvoorbeeld het pistool voor Michael, waarmee hij vervolgens Solozzo afmaakt en je kijkt door het raam als Luca Brasi wordt gewurgd. De andere kant van de medaille is dat deze scènes voor de fan bekend terrein zijn. EA had dat waarschijnlijk wel door en heeft dan ook op een aantal momenten missies verzonnen die niet in de film zitten. Helaas blijken deze missies vol gaten te zitten. Zo schijn je op één moment opeens een vriendinnetje te hebben, die twee seconden later vrolijk wordt ontvoerd. Als men hier nou even wat meer aandacht aan had besteed, dan zou het een stuk aannemelijker zijn dat ik haar zou redden. Nu deed ik het puur om te vorderen in het spel, wat overigens behoorlijk snel ging. Ik heb het spel in zo’n dertig uur uitgespeeld, maar ik denk dat je het hoofdverhaal in zo’n acht tot tien uur kunt uitspelen. Veels te kort als je het mij vraagt.

Wat ik die andere twintig uur dan heb gedaan? Nou, lekker lopen klooien, want dat is in The Godfather best vermakelijk. Je kunt huurmoordenaar spelen, de plaatselijke bevolking lastig vallen of kleine zaken afpersen. Dat laatste is leuk gedaan. Meestal komt het er op neer dat je een zaak binnen loopt die onderdeel is van één van vier andere families. Vervolgens knal je wat vijandelijke lijfwachten af en bedreig je de eigenaar. Hoe meer je hem bedreigt, hoe meer hij wekelijks aan je af staat. Pas echter wel op, want als je hem teveel bedreigt slaat hij door en betaalt hij niks. Sterker nog, hij begint als een gek terug te vechten. Maar ook hier kleeft weer een nadeel aan. Het wordt namelijk snel eentonig. Je legt telkens hetzelfde patroon af. Schiet wat vijanden dood, loop naar binnen, bedreig een beetje en neem het zaakje over. Helemaal irritant is dat veel van de zaakjes van binnen precies hetzelfde zijn, zodat je op een gegeven moment precies weet waar de vijanden vandaan kunnen komen.

Overigens was dat laatste ook wel lekker, want zo kon je snel en gemakkelijk ‘respect’ scoren. Bij het afmaken van een vijand, het voltooien van een opdracht of het kopen van mooiere kleding gaat je respect omhoog. Hoe meer respect je hebt, hoe beter je jouw personage kunt maken. Zo kan hij beter leren schieten, vechten of beschikt hij over een betere gezondheid. En nu we het toch over respect hebben wil ik even weer het sprongetje naar de film maken. Hierin speelde respect naast de familiebanden van de Corleones een hoofdrol. In het spel merk je daar echter weinig van. Je bent alleen maar bezig om zoveel mogelijk vijanden af te schieten en zoveel mogelijk geweld te gebruiken. Ik had liever gezien dat je met andere familieleden kon praten en van daaruit een band te kweken. Misschien paste dat niet helemaal in het idee ‘GTA-killer’, maar ik vind dat The Godfather meer had moeten zijn dan een simpelweg ‘schiet zoveel mogelijk dood’ spel.

De graphics bestaan ook uit tegenstrijdigheden. De bekende personages in het spel zien er namelijk fantastisch uit en als je bij hen in de buurt bent krijg je echt het gevoel alsof je in de film zit. Loop je daarentegen door één van de New Yorkse wijken dan heb je echt zoiets ‘wat doe ik hier?’. Elke straat ziet er grauw uit, er zijn niet al te veel mensen op straat en de variëteit aan auto’s is ver te zoeken. Natuurlijk speelt het zich af in New York van de jaren vijftig en misschien was het toen een grauwe dooie boel, maar dat wil een gamer toch niet? Tenminste ik niet. Ik wil duidelijk verschil zien tussen verschillende buurten, zodat ik weet waar ik ben. Nu was ik echt veel te vaak de kaart aan het openen om te zien hoe ik van punt A naar punt B kwam.

Gelukkig zijn er twee punten in het spel waar ik alleen maar lof voor heb. Dat zijn ten eerste de laadtijden, die nauwelijks aanwezig zijn. Je kunt honderden gebouwen in en uit gaan zonder dat je ook maar één moment hoeft te wachten en dat is wel zo fijn. Daarnaast ben ik zeer tevreden over het gevechtsysteem, dat zeer gebruiksvriendelijk werkt. Het is een kwestie van locken op je vijand om hem vervolgens met de rechter thumbstick af te tuigen. Kleine bewegingen zorgen voor kleine stootjes, terwijl grote bewegingen voor enorme uithalen zorgen. Maar ja, dat is toch echt niet genoeg als je een spel van het jaar wilt afzetten.