Commandos: Strike Force

Waarom doen ontwikkelaars elkaar toch zo vaak na? Is het niet eeuwig zonde om een origineel concept zo aan te passen dat het op andere spellen begint te lijken? Ontwikkelaar Pyro Studios vindt blijkbaar van niet, want Commandos: Strike Force is een First-person spel en lijk dus in weinig op de originele Commandos-games. Of is dat verschil alleen visueel?

Op de E3 van vorig jaar vertoonde Eidos achter gesloten deuren de nieuwe Commandos al. Ik was op zijn minst verbaasd door de nieuwe aanpak die Pyro Studios heeft gekozen. Waar de oude games nog hun kenmerkende top-down view hadden, is het spel wat betreft de graphics veranderd in een standaard actie/FPS-game en dat is ergens wel jammer, zeker omdat het spel op dat gebied zware concurrentie te verduren heeft, die het met het oude concept niet gehad zou hebben.

Eenmaal over de ‘schok’ heen blijkt Commandos ondanks de verandering nog een hele aardige titel. De actie is prima, maar belangrijker: de Commandos-feel is aanwezig. Ik had binnen een paar uur alweer het gevoel met een echte Commandos-game te maken te hebben en dat is heel positief. Dit gevoel wordt voor een groot deel veroorzaakt door het wisselen tussen soldaten, zoals dat in de vorige games ook nodig was. Helaas zijn er bij de overgang naar dit nieuwe deel een paar soldaten ‘gesneuveld’. In Commandos: Strike Force moet je het namelijk doen met de Green Beret, de Sniper en de Colonel (Spion). De andere Commandos (duiker, chauffeur..) zijn niet meer nodig; hun functies zijn ondergebracht bij de drie overgebleven Commandos.

Het drietal vult elkaar goed aan. Eigenlijk kun je het spel in drie segmenten verdelen. Sneaken en van afstand toeslaan met de Sniper, de juiste route uitpuzzelen met de Colonel (die als spion fungeert en dus ook Duitse soldatenpakken aan kan trekken) en pure actie met de Green Beret. Helaas is het niet zo dat die drie delen ook even goed zijn. Met de Sniper en de Colonel is het spel een stuk leuker dan met de Green Beret. Dit omdat het spel door de verandering naar First-person in het deel met de Green Beret een pure First-person Shooter is geworden en op dat vlak moet Commandos het behoorlijk afleggen tegen een spel als Call of Duty 2.

De minpunten die dat veroorzaken komen overigens ook in andere stukken van het spel terug. De belangrijkste reden dat het spelen met de Green Beret wat saai is, is dat de computergestuurde tegenstanders ronduit dom zijn. Negen van de tien keer rennen ze als knalvoer op je af en dekking zoeken zit er al helemaal niet in. Het grote probleem daarvan is dat het spel door de matige kunstmatige intelligentie in missies met de Colonel of de Sniper een makkelijke oplossing biedt; word je ontdekt, dan kun je de vijand meestal in een vuurgevecht wel verslaan. Die wetenschap haalt behoorlijk wat van de bedoelde spanning weg en dat is jammer, immers: de charme van de oude Commandos-games was juist dat je echt niet ontdekt mocht worden, anders kon je gewoon opnieuw beginnen. Nu zijn er wel enkele missies waarin je, als onderdeel van je missiedoel, niet ontdekt mág worden, maar in alle andere missies is het effect weg.

Toch zit het spel verder helemaal niet slecht in elkaar. Een doorslaggevend pluspunt, en voor mij ook de reden om ondanks die paar minpunten toch te blijven spelen, is de missiestructuur. De eigenschap van Commandos in de Tweede Wereldoorlog was dat ze vaak voorbereidend werk deden voor andere missies en dat is nu ook zo, echter wat directer: veel van de missies die je uitvoert, doe je voor jezelf. Zo moest ik bijvoorbeeld eerst met de Sniper een paar soldaten in stilte ombrengen en wat strategische dingen uitschakelen, om een dag later de boel met de Green Beret en diezelfde Sniper aan te vallen.

De missies zitten speltechnisch ook goed in elkaar. Zo kun je, als je een kamer binnen moet gaan, eerst door het sleutelgat kijken wat er voor volk binnen is en zo zijn er meer van dat soort aardigheden die Commandos nog wat extra’s meegeven. Het vertragende effect dat je krijgt als je met de Sniper je adem inhoudt om goed te kunnen schieten ziet er bijvoorbeeld ook vet uit. Een bijkomend ‘extraatje’ is de multiplayer-modus. Op de PC kun je met zestien man tegelijk aan de slag, op de consoles met de helft van dat aantal.