Biografie van Grayson

Ik denk dat mijn gamecarriere officieel begint in 2001. Daarvoor waren het vooral de Lego games die mijn hart sneller deden kloppen. Daarmee wil ik niet zeggen dat Lego Racers, Lego Rock Raiders, Lego Alpha Team, Lego Island, Lego Loco en Lego Creator geen echte games zijn - ik speel Lego Racers op USB nog steeds zo af en toe - maar het was de game uit 2001 die me echt de gamer maakt die ik nu ben en die stiekem misschien nog meer invloed heeft gehad op bepaalde voorliefdes dan dat ik me besef. Die game is Grand Theft Auto III.

Ik was een mannetje van 9 jaar oud toen mijn vader terugkwam van een van zijn gebruikelijke zakenreizen naar de VS. Daar had hij een game op de kop getikt waarvan hij dacht dat het een leuk cadeau voor mij zou zijn.

En wat was ik blij toen hij de game in mijn handen duwde. Ook al had ik er geen notie van wat ik eigenlijk in handen had. Snel zocht ik mijn plek achter de PC en installeerde de game (wat toen nog goed een tergend lang half uur duurde - tevens is dat met bepaalde updates op de PS3 nog steeds zo) en begon daarna te spelen. Wat er door mij heen ging op het moment dat hoofdpersoon Claude na de bankoverval meteen werd neergeschoten, zou ik me niet meer kunnen herinneren. Wat ik me wel herinner is het moment dat ik vrij was om Portland in te gaan. Op het basketbalveldje onder de Callahan Bridge vond ik een knuppel en al snel vond ik uit hoe ik die op de medemens moest gebruiken.

Dus was daar de gamer geboren? Zo simpel ligt het denk ik niet, maar het gaf wel een mooi en bijzonder startschot aan iets wat nog lange tijd grote impact op me zou hebben. Mijn vader zag diezelfde avond nog wat voor een fout hij had gemaakt, maar liet me mijn gang gaan. Onverantwoordelijk, zal je denken. Misschien wel, maar ik ben tot op heden een vredelievend mens met geen enkele neiging tot enige gewelddadige acties. Ook moet ik hier voor mijn ouders opkomen; zij hebben verkeerd gedrag altijd in de kiem willen smoren.

Volgens mij heeft het me een week gekost uit te vinden wat nu eigenlijk de verdere bedoeling in het spel was. Dat ik mijn nieuwe vriend 8-Ball naar ene Luigi moest rijden. Het maakte allemaal niet zoveel indruk, ik deed wat ik moest doen. Wat daarentegen wel indruk op me maakte was het eindeloos rondzwerven door de virtuele stad. Toch bleef ik op een gegeven moment steken in het verhaal. Daar baalde ik van, want ik moest en zou naar Staunton eiland gaan. Hoe vaak ik wel niet geprobeerd heb over het gat in de Callahan Bridge heen te springen. En het is me gelukt, precies één keer. Precies een keer had ik nodig om er achter te komen dat er niks te doen was op het andere eiland totdat ik het eerlijk zou bereiken.

En dat is me uiteindelijk gelukt. Maar op Staunton Island bleef ik opnieuw steken. Dus maakte ik de illegale sprong naar Shoreside Vale. Opnieuw om er achter te komen dat er weinig te beleven was.

Hoeveel uur ik GTA III heb gestopt weet ik niet, wel dat het er veel waren. Veel van die uren bracht ik ook door met vrienden die thuis nog niet eens aan het spel mochten denken van hun (wel verantwoordelijke) ouders.

We komen aan in 2003. En een beetje GTA fan weet dat dat het jaar is van... juist Vice City. Mijn vader nam het spel op mijn verzoek mee, en wederom werd ik in een virtuele wereld gezogen. Maar wat duidelijk anders was aan Vice City, was de muziek. Nog steeds hoor je me bij elk nummer op de radio zeggen: 'Hee die zit in Vice City!' Ik durf te beweren dat mijn voorliefde voor '80s (en '90s - drie keer raden wat hierna komt -) classics uit deze game voortvloeit. Emotion 98.3 was zonder meer topfavoriet.

San Andreas was de volgende stop in 2005 en ik beschouw dit nog steeds als de beste game die tot op heden heb gespeeld. De geweldige soundtrack die Vice City had ingezet werd voortgezet maar daarbij kwam de enorme schaal van drie steden. Het scheuren over de Highway met die muziek is iets magisch wat ik tot op de dag van vandaag niet meer heb meegemaakt. Oh, en nog zo'n geweldig ding, overal waar je wil kan kan je huizen kopen, je kan een kapsel nemen dat je aanstaat en zelf je kleren uitkiezen. En de Turf Wars, een miniscuul onderdeel van het geheel, maar o zo vermakelijk. En laten we het heerlijke Over-The-Top verhaal niet vergeten met al die eigenzinnige personages. Waar veel mensen zich tegen afzetten zijn CJ en zijn 'scene'. Persoonlijk vond ik het erg vermakelijk en ben va mening dat het een mooie ondergrond geeft voor de game om op te bouwen.

Zo graag zou ik San Andreas of Vice City nog eens bezoeken in de stijl van GTA IV, al betwijfel ik of Rockstar me ooit nog een mooiere GTA ervaring kan brengen dan San Andreas en Vice City. Ik ben bang dat ik als mens én als gamer te verwend ben geraakt. Er zijn tegenwoordig zoveel geweldige ervaringen op de markt op te doen, dat het misschien onmogelijk is om ooit nog eens weggeblazen te worden op een manier als deze GTA games dat deden. Al hoop ik met heel mijn hart en ziel dat Rockstar het ooit nog eens voor elkaar krijgt me zo te overrompelen.

In de jaren voor San Andreas heb ik nog wat uren gemaakt op de Xbox die ik 2004 kreeg. Ik heb hier niet de volle tijd ingestoken die het verdiende. Zo heb ik Halo:CE aan me voorbij laten gaan. Maar wat ik wel grijs gespeeld heb is James Bond: Everything or Nothing. Deze game heb ik gekocht omdat ik op de PC achterlijk veel tijd heb doorgebracht met Nightfire (ook zo'n geweldige jeugdherinnering) maar EoN springt er voor mij nog net iets meer uit omdat het meer voelde als een Bond Film dan Nightfire. Laat een ding duidelijk zijn: ik hou van James Bond. Of het nou Pierce Brosnan is of Daniel Craig, ik kan in iedere acteur zijn kwaliteiten zien en er evengoed van genieten. En zo is het ook met de games. Ik heb een heleboel tijd in de multiplayer van Quantum of Solace gestoken, terwijl die game eigenlijk helemaal niet zo goed was. Ik wacht nog steeds op de Bond game die EoN gaat evenaren. Ik heb mijn hoop nu gevestigd op de GoldenEye Reloaded HD remake, maar tot op heden heeft geen enkele game na EoN mij nog kunnen boeien. Het dieptepunt werd wel bereikt in From Russia with Love, waar ik dan ook geen woorden aan ga vuilmaken.

Een andere Xbox-game waar ik ontzettend veel tijd in heb gestoken is Fable. Ik heb hier echt ontzettend veel plezier aan beleefd. Ook dit had die Grand Theft Auto charme van het doen en laten wat je wil, wanneer je wil. Samen met Project Gotham Racing 2 en The Sims: Bustin' Out somt dat wel zo'n beetje het grootste tijdverdrijf op het apparaat op. Het is zonde eigenlijk, hoeveel ik hier heb laten liggen aan goede games, maar ik was op dat moment nog in geen enkele vorm de gamer zoals ik die nu ben.

Het is in 2007 dat ik de draad echt weer op pak en verander in de Hardcore gamer die ik tot op de dag van vandaag ben. Ik schaf na lang sparen mijn Playstation 3 aan. Waarom na mijn Xbox een PS3? Omdat ik meer waarde zie in de technische specificaties van de PS3 op de lange termijn. Het feit dat je ook een future-proof Blu-Ray speler krijgt in je gameconsole trekt me over de streep. Op de vijfde december van dat jaar krijg ik een 60GB PS3 met twee controllers en de games Motorstorm en Resistance: Fall of Man.

Sindsdien is er veel gebeurd. Te veel om hier verder op te sommen. Zeker is dat ik in deze jaren prachtige ervaringen heb beleefd op het apparaat, en ik ben er zeker van dat er nog vele mooie jaren gaan volgen.

Er is nog één laatste dingetje en dat zijn die prachtige Trophies. Ik ben eraan verslaafd, en dat maakt me geen mallemoer uit. Ik ben een trotse Trophywhore!

That would be it for now!

Signed,

Grayson, Bushman1992 & TheFoxesTail

Beste nummer uit GTA III:

Paul Engemann - Push It To The Limit

Beste nummer uit Vice City:

Jan Hammer - Crockett's Theme

Beste nummer uit San Andreas:

Heart - Barracuda

Beste nummer uit GTA IV:

Stevie Nicks - Edge Of Seventeen