Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers

Recensie | 6 februari 2010 - Er zijn tegenwoordig maar weinig games die eenzelfde roerige geschiedenis kennen als het nieuwste deel in de Final Fantasy Chrystal Chronicles-reeks, genaamd The Crystal Bearers. Het spel werd in 2005 voor de Wii – die toen nog als de Revolution bekendstond – aangekondigd als een RPG met zeer sterke online functionaliteiten. In de jaren die volgden raakte het spel in de vergetelheid, werd er gedacht dat het spel in de prullenbak was verdwenen, werd het wederom aangekondigd door Square-Enix en opnieuw naar de tekentafel doorverwezen voor enkele radicale veranderingen. Nu, bijna vijf jaar na dato, kan de Wii-bezitter eindelijk beginnen aan deze Final Fantasy… tenminste, soort van.

Wat je je als speler namelijk goed moet realiseren, is dat The Crystal Bearers compleet anders is dan andere Final Fantasy-games en zelfs totaal verschilt van zijn voorganger. De RPG-elementen zijn tot een minimum gereduceerd, dus ervaringspunten verdienen of nieuwe vaardigheden leren is niet aan de orde. In plaats daarvan overheersen de actie- en avontuurelementen, die gecombineerd met veel korte Quick-Time Events en minigames voor een compleet andere spelbeleving zorgen.

Dat wil niet zeggen dat zaken als het gevechtssysteem en het verhaal – onderdelen die in een RPG vaak erg uitgebreid zijn – verwaarloosd zijn. In tegendeel, het verhaal dat je doorloopt, is erg interessant en blijkt een belangrijke drijfveer om door te blijven spelen. Het avontuur draait om Layle, een zogenaamde ‘crystal bearer’ die door zijn magische krachten door het normale volk gemeden wordt. Vanaf het moment dat hij in aanraking komt met een mysterieus wezen dat een speciaal kristal steelt, wordt hij meegezogen in een spectaculair avontuur. Layle ontmoet vreemde personages, komt in de meest bizarre omgevingen terecht en strijdt hier tegen gevaarlijke, duistere wezens.


Gevechten waar je helaas al snel een gloeiende hekel aan krijgt! Hoewel het gebruik van Layle’s telekinese op papier erg interessant klinkt, is het in de praktijd een ongelooflijk saaie, monotone en oppervlakkige manier om te vechten. Kort samengevat komt het erop neer dat je vijanden weg kunt gooien door met de Wii-mote in één van de vier richtingen – boven, onder, rechts of links – te zwiepen. Helaas gebeurt dit door een slechte registratie zelden zoals je het bedoeld had. Zeker wanneer je in een spectaculair baasgevecht verwikkeld bent, is dit ontzettend frustrerend. Gelukkig is het grootste deel van de gevechten optioneel en kun je er met een gerust hart voorbij rennen.

Toch is er één groot onderdeel van The Crystal Bearers dat niet optioneel is: alle kleine evenementen die je in het avontuur tegenkomt. Of je nu uit een luchtschip springt en al vallend vliegende beesten neerknalt, een stijlvolle ballroomdans uitvoert, op de rug van een Chocobo racet en vijanden neermaait of een gigantisch schip door een smalle rivier loodst: het spel plaatst je keer op keer in hectische, onverwachte scenario’s. Dat is wat deze game in de kern namelijk is: een aaneenschakeling van korte, actievolle scènes, afgewisseld met tussenfilmpjes waarin het verhaal wordt verteld, enkele gevechten en wat avonturieren om het geheel af te maken.

Natuurlijk zitten er tussen al deze minigames ook enkele rotte appels. Het spelletje waarin twee schaars geklede dames ‘worstelen’ op een drijvend platform is bijvoorbeeld vreselijk. De voornaamste reden hiervoor is dat het regelmatig onduidelijk is wat er nu precies van je verwacht wordt. Terwijl jij maar wat uitprobeert met de afstandbediening, gaat het personage op het scherm ondertussen talloze keren onnodig dood. Niet ideaal dus!

Gelukkig zorgen de prachtige omgevingen ervoor dat de frustraties enigszins verdwijnen. De wereld van The Crystal Bearers is er namelijk één die leeft, met zijn kletterende watervallen, dwarrelende blaadjes en charmante inwoners. Deze mensen hebben bovendien allemaal wel wat te zeggen en hoewel deze (deels) gesproken teksten iets enthousiaster mochten zijn, laat het geheel een positieve indruk achter. Wat deze game aan polygonen in moet leveren op de Wii, maakt het aan sfeer en uitstraling duidelijk weer goed.

Daarom is het ook zo jammer dat er veel dingen gewoon niet goed zijn. Bij het avonturieren is, het klim-, spring- en klauterwerk bijvoorbeeld allesbehalve perfect. Doordat alle uitvoerbare acties aan één of twee knoppen zijn toegewezen, weet je eigenlijk nooit wat je doet. Tegelijk bezorgt de besturing van de camera je onvermijdelijke nachtmerries door nagenoeg altijd een verkeerde positie in te nemen. Op deze manier weet het spel zelfs de leuke momenten te verpesten. Jammer, want deze game had het in zich om een topper te worden.

Geplaatst op zaterdag 6 februari 2010 om 09:00 door Martijn Brands (Martijn)