Super Mario Galaxy

Recensie | 5 november 2007 - Een vaak aangehaald onderwerp is de kritiek op Super Mario Sunshine ten opzichte van Super Mario 64. Het is moeilijk om voor een spel dat ontzettend veel voor een genre heeft betekend, een vervolg te maken wat minstens net zo bijzonder uit de verf komt. Ondanks dat regende het hoge cijfers voor deze tropische platformer, maar de onderliggende toon van internationale recensies sloeg vaak op de weinig variërende spelelementen en belangrijk gepositioneerde toevoegingen, die later ‘gimmicks’ bleken te zijn. Zowel voor- en tegenstanders kunnen nu opnieuw hun oordeel vellen over Super Mario Galaxy dat vanaf 16 november 2007 in de winkels ligt.

Grensverleggend is Super Mario Galaxy in ieder geval wel, letterlijk wel te verstaan want de virtuele vader van alle platformspellen heeft het universum gevonden. Omdat Mario’s geliefde Princess Peach wordt ontvoerd door Bowser buiten de atmosfeer van Mushroom Kingdom, hopsa het heelal in, wordt hijzelf meegesleurd door alle toeters en bellen waarmee de drakenkoning probeert weg te komen. De aantrekkingskracht van Mario wordt direct uitgeoefend op een nieuwe prinses, die overigens een stuk knapper is, en uitlegt dat om Peach te redden Mario sterren moet verzamelen.


En laat het heelal nou net de goede plek zijn om sterren te vinden. Vanuit een kleine ruimtekolonie is het mogelijk om doormiddel van sterrenobservatoria te reizen naar de verschillende melkwegstelsels die het spel rijk is, om vervolgens te beginnen met verzamelen. Mario start op een centraal punt en moet bij die o’ zo beruchte ster zien te komen. Vaak bestaan melkwegstelsels over meerdere kleine planeten (meer asteroïden) waar Mario dankzij de zwaartekracht normaal op kan lopen. Als je voor het eerst een rondje om een planeetje heen loopt, zul je – ondanks dat je bekend bent met het gegeven – opkijken van de mate van vrijheid die dit toevoegt. Het doorbreekt de grenzen van de controle die je normaal hebt over je personage. Er bestaat geen ‘op-of-onder’ meer, maar een spelwereld die je volledig je eigen ding laat doen. Zo is er in één van de eerste melkwegstelsels een klein object in de vorm van een ster waar je op land. Hier liggen verschillende onderdelen van een ster op die je moet verzamelen. Desondanks is het knap lastig om deze te pakken te krijgen, omdat de verticale en horizontale ophogingen weer een andere zwaartekracht hebben, en je dus niet overal vloeiend naartoe kan lopen. ‘Watch your step’.

Veelal moet er ‘iets’ gedaan worden op een planeet om naar de volgende te worden ‘geknald’. Nintendo lijkt hierbij voor een groot deel de puzzels verlaten te hebben, en meer te spelen met deze nieuwe dimensie. Het zijn dus vooral – zoals ik het graag noem – behendigheidsspelletjes. Logische opeenvolgende interacties als het ware, maar net niet logisch genoeg dat je er niet bij hoeft na te denken. Zo was er een planeet als capsule. Eerst land je hier op, en zie je door het glas heen de binnenkant van het object. Je gaat zoeken naar een ingang, en eenmaal binnenin verandert de zwaartekracht weer direct naar de normen van die omgeving. Vervolgens kom je langs meerdere punten waar de zwaartekracht iedere keer anders is. Als je bovenkomt word je weer naar buiten door de capsule heen geknald en kom je op de vervolgplaneet. Zo zit het spel vol met handelingen die allemaal, zoals het woord het al zegt, ‘voor de hand liggen’. In een spel waarin de omgevingen zo groots opgezet zijn, is dit een verstandige keuze. Het tempo wordt er ingehouden wat de speler een constant idee van progressie geeft.

Meestal is er een excentriek verhaaltje aan het verkrijgen van een ster gekoppeld. Zo heeft de dikke bijenkoningin allemaal stukken van de ster op haar vacht zitten, en moet Mario op haar bewegende lijf lopen om deze te pakken te krijgen. Of moet er aan het einde van een rits planeten een eindbaas worden verslagen. Toegegeven; de eindbazen zijn niet zo groots en spectaculair als in Super Mario Sunshine, en vaak een stuk simpeler, maar zeker een ervaring rijker. Er is bijvoorbeeld een planeet waar een dikke – waggelende - mol, inclusief gepantserde helm, onder het oppervlakte graaft en iedereen de stuipen op het lijf jaagt. Mario moet op het juiste moment de klassieke kontstomp uitvoeren om hem naar boven te laten komen, vervolgens moet hij op hem springen om hem te verwarren, en dan op zijn dikke buik stompen om hem te verzwakken. Bij iedere succesvolle slag wordt de mol wat sneller en sterker, totdat hij ontploft van woede. Uiteraard is hier de typische Mario-humor bij aanwezig, die de speler met een glimlach achterlaat. Dat betekent veel karakteristiek en natuurlijk ‘cartoony’ reagerende en sprekende personages.



Daarbij komend, is de stijl van Super Mario Galaxy werkelijk ongeëvenaard. Ik heb ooit een ‘Undercover Lover’ horen zeggen op het InsideGamer-forum: ‘De Art-Director van dit spel zou 10.000 pluimen in zijn reet moeten krijgen. Elke screenshot is om te smullen en niet eens door het aantal polygonen. Damn, wat betreft style zou zelfs Pixar zijn ogen uitkijken.‘ Niets is minder waar, wat hier wordt gedaan met de hardware van de Wii kunnen Xbox 360-en PlayStation 3-ontwikkelaars misschien nog wat van leren. Het feit dat vertraging in het spel 0,0 maal voorkomt, is nog een klein wonder te noemen ook. Vooral de belichting is absurd goed voor elkaar, wat goed naar voren komt als je een corona ziet, waarbij het licht om de Aarde (lees: Mushroom Kingdom) heen slaat en op alle objecten in het spel geprojecteerd wordt. Het uitzicht, de sterrenstelsels, het is bijzonder sfeervol en er zijn weinig tot geen andere spellen die dit voor elkaar krijgen. Zelfs na tientallen melkwegstelsels blijft het verbazen.

Ook opvallend is de besturing. De Wii-mote en nunchuck vangen prima het gebrek aan een tweede analoge stick op. Dat komt omdat er geen camera meer is die de speler zelf kan bewegen. Daarnaast heeft Nintendo ruimte gemaakt voor secundaire verzamelingsobjecten. Inderdaad, je kunt niet alleen muntjes verzamelen maar ook mini-sterren. Deze ‘Star-Bits’ komen meestal uit een verslagen vijand, liggen in bloemenvelden en hangen aan – bijvoorbeeld – een boom. Deze kun je met de B-knop afschieten om vijanden te verlammen en af te leiden. Bovendien zijn ze in te wisselen voor extra melkwegstelsels. Het is dus geen bijzondere toevoeging, maar behendig genoeg om niet te missen.

Één van de punten die Super Mario Galaxy bruisend van plezier maakt, is de enorme variatie aan omgevingen. Iedere planeet lijkt wel een ander thema te hebben. Er is bijvoorbeeld een Super Mario Sunshine-achtige omgeving met stranden, palmbomen en een tropisch weertje waar je moet surfen op de ruggen van een Manta. Maar ook zijn er weer spookhuizen en ach… deze game refereert niet alleen naar alle Mario-werelden uit het verleden maar voegt ook nog een flinke scheut aan eigen initiatief toe. Het ene moment zit je op een planeet met bloemetjes en bijtjes, en het volgende moment op een planeet met een mini-vulkaan waarbij je moet rennen voor je leven. In hoeveel games maak je dit nou mee?


Als je dacht dat ik klaar was met deze aaneenschakeling van pluspunten, heb je het mis. Want ook de transformatie-powerups passeren weer revue. Zo kan Mario met een gestreepte paddestoel veranderen in een bij om een aantal seconden te vliegen, of om te plakken aan honingraten. Het is zelfs mogelijk om in een Boo te transformeren en daarmee vijanden kunt omzeilen maar ook om door tralies en muurtjes heen te vliegen… om op die manier een wel heel speciaal iemand te redden waarmee je zelf ook kunt spelen (ik zeg lekker niks). Tevens bevat het spel een dikke 120 sterren, en wil je die allemaal verzamelen, en dat wil je, dan ben je een dikke 50 á 60 uurtjes bezig totdat je die laatste kostbare bundel van licht hebt verzameld.


Geplaatst op maandag 5 november 2007 om 07:00 door Lauran Beers (Lau)