Gastrecensie: Bayonetta (X360, PS3)

Recensie | 28 februari 2010 - Dit is de gastrecensie van BjornH, winnaar van de Memberrecensie van de Maand-verkiezing van december.

---

Wanneer je leven voor eventjes in een sleur zit, dan ben je altijd waakzaam voor dingen die je uit je verveeldheid kunnen slepen. Toffe films op een zaterdagavond zijn een mooi voorbeeld of de Champions League wedstrijden van dins- en woensdag. Als je hier niet op terug kunt vallen om wat voor reden dan ook dan wordt het een keer tijd voor iets nieuws. Uitgaan naar de markt in het zo befaamde Veghel-centrum wellicht dan maar? Welnee....daar zitten op een vrijdagavond alleen maar simpele zielen, zatte 15-jarige meisjes en breakdancende Polen. Dan zal ik maar terugvallen op het altijd vertrouwde gamen. En tot mijn geluk bevond zich deze week in een envelop de trots van Japan van 2009: Bayonetta.

Op het moment dat ik de game uit de envelop had gepakt was al duidelijk dat ik deze keer niet zomaar met een hoofdpersonage te maken kreeg. Bayonetta is sterk, pittig, arrogant, zelfbewust, heeft mooie rondingen en is erg knap. In alle opzichten dus de vrouwelijke tegenhanger van zowel Dante (als in mindere mate Nero) uit de populaire DMC-serie en dus 100% garant voor veel speelplezier. Het maakt namelijk niet uit hoe druk je het op het scherm hebt met het aantal tegenstanders, je neemt altijd wel even de tijd om het vrouwelijke schoon te waarderen en haar pittige uitspraken in te lijsten.

Daar waar Dante en Nero in DMC 4 centraal staan in een sterk en episch verhaal, daar trek ik het verhaal van Bayonetta erg in twijfel. Dat komt alleen al door het feit dat de inleiding van de verhaallijn wordt verteld tijdens de proloog. Hier heb je dus nog geen enkel idee hoe de knoppen en de besturing werken en kun je zodoende op geen enkel tijdstip ook maar enige aandacht aan het verhaal besteden dat op de achtergrond ook nog eens wordt ondergesneeuwd door de strijdkreten van Bayonetta en exploderende gebouwen. Daarnaast is het verhaal, wat je later wel enigszins in je op kan nemen, dermate vaag dat ik na een tijdje de moed had opgegeven en me maar gewoon ging focussen op het vechten. Het enige wat ik mee heb gekregen, zonder denigrerend te willen doen, gaat over de geboorte van een nieuwe God ,een magisch linker- en rechter oog en een oeroude vete tussen twee partijen (waar ik me niet helemaal van zeker ben). Daarnaast maken tijdens het verhaal ook nog een aantal personen hun opkomst waarvan ik hun rol in het verhaal niet helemaal kan begrijpen.

Het verhaal mag dan wel niet hoogstaand zijn, de voice acting is dat in grote delen van het spel wel. Het mag geen wonder zijn dat vooral Bayonetta hierin de show steelt, zij het doordat zij de meeste ‘screentijd’ krijgt. Mijn favoriete personage, qua voice acting, was namelijk Enzo die jammer genoeg maar bitterweinig in het spektakel voorkwam. Enzo heeft zo’n typische gluiperige Italiaanse stem, die je waarschijnlijk in allerlei soorten en maten in de Godfather terug kunt zien onder de wat mindere maffiosi. Daarnaast kom je ook geregeld Rodin tegen, die een zware en brute stem heeft die af en toe geweldig droge grappen naar buiten kan brengen.

Rodin zul je ook maar vaak genoeg tegenkomen als je je tegenstanders op gepaste wijze wilt afmaken. Bij hem koop je namelijk de wapens die je even later erg vaak in bloed zult zien verzuipen. Daar draait het namelijk bij Bayonetta allemaal om. Je vijanden met de meest brute combo’s letterlijk een kopje kleiner maken om je zodoende een weg te banen door de verschillende levels. Rijg zoveel mogelijk slagen en trappen aan elkaar en verzamel zoveel mogelijk punten. Het resultaat is flitsende gameplay die bij de juiste uitvoering en het bijna niet incasseren van slagen kan eindigen in een absurd bloederige, maar uiterst geweldige move: de torture attacks. Deze aanvallen kunnen variëren van onthoofdingen d.m.v. guillotines tot het doormidden zagen met behulp van een kettingzaag. Deze moves zijn echter alleen te gebruiken bij de gemiddelde tegenstander en zullen jou niet veel hulp kunnen bieden bij het verslaan van de eindbazen. Wanneer je deze namelijk tot een kritiek punt hebt weten te krijgen, dan kun je deze liquideren door middel van zogenaamde climax moves. Over deze moves wil ik eigenlijk niet zoveel vertellen aangezien je deze zelf moet aanschouwen om al het leed te kunnen zien wat jouw tegenstander wordt aangedaan.

Deze eindtegenstanders zijn er in allerlei soorten en maten en werden tot in het absurde gedetailleerd. Zo kom je een keer een eindbaas tegen die een groot babyhoofd is met zes gezichten aan weerszijden waar uit iedere mond een tentakel komt. Het is niet moeilijk om deze monsters het predicaat ‘geweldig’ toe te schrijven. Maar deze eindbazen hebben ook een keerzijde. Zo heb je af en toe door het grote detail en de absurdheid van de tegenstander geen enkel idee waar überhaupt te beginnen. Doordat je geen idee hebt wat er gedaan moet worden, ben je al gemakkelijk een prooi voor je enemy, zie je je puntenaantal stagneren en je HP-balkje in te rappe treden kleiner worden . Erg hartverscheurend als je werkelijk geen idee hebt wat de clou is, maar ook weer erg uitdagend als je de hele dag tijd hebt om je met dit mysterie bezig te houden.

Naar dit alles kan met een glimlach teruggekeken worden, als je met enige voldoening de eindeindeindeindbaas hebt verslagen. Jammer genoeg kan ik hier ook niet zo positief over zijn, aangezien er hier een soortgelijke fout is gemaakt als bij DMC4. Zo wordt het einde bij Bayonetta maar uitgesteld en uitgesteld tot een moment waarop je wel degelijk kan spreken over een anticlimax. Bij het eerste einde was ik al tevreden gesteld, maar om wat voor reden ook kwamen er nog allerlei andere rare dingen op het einde aan te pas waardoor ik dit toch uitstekende spel uiteindelijk met een teleurstellend in plaats van overweldigend gevoel moet afsluiten.

Geplaatst op zondag 28 februari 2010 om 09:00 door Gastschrijver