Dragon Ball: Raging Blast (X360, PS3)

Recensie | 13 november 2009 - De serie is al jaren van de buis, maar dat weerhoudt Namco Bandai er niet van om nog steeds met Dragon Ball-games op de markt te komen. Dit jaar is het de beurt aan ontwikkelaar Spike, die we voornamelijk van de Budokai Tenkaichi-serie kennen. Raging Blast borduurt er eigenlijk gewoon op voort en iedereen die bekend is met de de Budokai Tenkaichi-games zal weinig nieuws aantreffen. De mensen die nog nooit met een Dragon Ball-vechtgame in aanraking zijn gekomen, zouden echter wel eens aangenaam verrast kunnen worden.


In tegenstelling tot Burst Limit, dat niet verder ging dan de Cell-saga, zitten in Raging Blast wél alle grote saga’s uit Dragon Ball Z. Je kunt nu eindelijk aan de slag met de grote saga van Majin Buu. Bovendien zijn er nog extra verhalen over Bardock en Broly toegevoegd en ook de what if-scenario’s zijn weer van de partij. Hier worden losstaande situaties besproken die niet bij het grote verhaal horen, maar waarvan het in sommige gevallen leuk is om even bij stil te staan. Alle saga’s bieden een groot scala aan brute gevechten, afgewisseld met korte cut scenes die ieder gevecht inleiden.

In de gevechten verschijnen alle grote sterren die de serie heeft voortgebracht en dat is genieten geblazen. Er is erg veel aandacht aan de personages besteed en nooit eerder leken ze zo erg op de animé-varianten. De nieuwe gezichtsuitdrukkingen dragen hier zeker hun steentje aan bij, maar ook de signature moves kloppen weer net iets meer dan in de voorgaande delen. De Kao-Ken-aanvallen van Goku, de rekbare armen van Picollo of de kamikaze-spookjes van Gotenks, het ziet er allemaal erg vet uit! Het aantal personages is overigens wat minder dan in Budokai Tenkaichi 3 en hoewel dat geen ramp is, had ik het niet erg gevonden als ze die vieze Master Roshi, Yajirobe en praatjesmaker Hercule in het spel hadden toegevoegd. Maar ach, er moet altijd iets te wensen overblijven natuurlijk, en met het huidige aanbod van personages kun je dik tevreden zijn.

Bekijk hier de HD-versie van de videorecensie!

Ook tevreden ben ik over de hoeveelheid modi, want de game heeft er nogal wat! Naast de verhaalmodus bevat het spel ook nog een zeer uitgebreide oefensectie, een tournament en een versus-modus. Daarnaast is er ook nog een modus vol uitdagingen genaamd de Super Battle Trail. Hierbij krijg je opdrachten als: versla binnen een zo snel mogelijke tijd vijf tegenstanders, of sla zo hard mogelijk tegen een machine. Uiteraard is het ook mogelijk om online te gaan in de vorm van losse potjes of een geheel tournament. Hoewel de game offline - zeker op de wat hogere moeilijkheidsgraden - pittig te noemen is, weet je bij de eerste stapjes online echt niet wat je overkomt. Button bashen is zinloos en er komt heel wat tactiek bij kijken. Een sterke concentratie is een must aangezien de gevechten net als in de serie erg snel gaan. Zoals je dus zult begrijpen werd m’n ass keihard gewhooped. Wel moet ik erbij zeggen dat de potjes vlot en erg soepel verliepen. Doordat het spel offline gebruik maakt van splitscreen durf ik zelfs te beweren dat een online gevecht voor meer plezier zorgt!

Naast de grote verscheidenheid aan modi bevat Raging Blast ook een museum met een complete encyclopedie over de personages en de mogelijkheid om herhalingen te bekijken of conversaties en muziek terug te luisteren. Waarom je de muziek zou willen terugluisteren is me overigens een raadsel, want het klinkt verschrikkelijk! De game doet bijna alles goed om het Dragon Ball Z-gevoel over te brengen, maar op het gebied van muziek faalt het hier behoorlijk in. Dit komt op geen enkele manier in de buurt van de onvergetelijke deuntjes die Bruce Faulconer voor de animé maakte. Zijn muziek voegde daadwerkelijk iets toe aan de spannende gevechten. De muziek die voor de game is uitgekozen voegt helaas maar één ding toe, en dat is irritatie.

Helaas was het niet de muziek dat mij tot waanzin dreef. Die eer gaat naar de waardeloze camera die voor heel wat frustraties zorgde. Het komt regelmatig voor dat jij en je tegenstander compleet uit beeld verdwijnen, en dat je scherm wordt getrakteerd op een stuk rots, water of lucht. Het wordt nog erger wanneer de tegenstander zich recht boven of onder je bevindt. De camera weet dan helemaal niet meer waar ie het moet zoeken en gaat dan maar rondjes draaien om z’n eigen as. Eerlijk waar, GEK word je er van. Niet alleen kost het je overwinningen, maar ook online weet het menig vechtpartijtje te vergallen.


Laatste minpunt zijn de vele kleine slordigheden die deze game rijk is. Ik noem bijvoorbeeld een lipsync die lang niet altijd synct. De monden maken veelal de beweging van een vissenmond die ‘blub’ zegt. Zelfs bij transformatie waar de persoon constant z’n mond open hoort te hebben wegens het schreeuwen, zie ik deze nog heen en weer gaan. En wat dacht je van gesprekken op de achtergrond, terwijl jij al je aandacht op de vechtpartij gericht hebt? Netjes is anders. Nu zou ik dit soort kleine foutjes nog wel kunnen vergeven wanneer dit de eerste Dragon Ball-game in deze stijl zou zijn. Jammer genoeg zijn er al velen voorgegaan en van vernieuwing is dus geen sprake meer. Begrijp me niet verkeerd: Dragon Ball: Raging Blast is zeker een vermakelijke game, maar dat ze bovenstaande punten niet weten te polijsten is ronduit slordig te noemen. Een gemiste kans dus...

Geplaatst op vrijdag 13 november 2009 om 10:00 door Piet Buijsman (Piet)