Overlord II (X360, PS3, PC)

Recensie | 26 juni 2009 - Als je aan Evil denkt, dan denk je aan oorlogen, de duivel, dictators en natuurlijk de humor van Arthur. Soms kan Evil ook heel erg leuk zijn, zoals een snoeiharde comeback op Arthur’s zoveelste opmerking over mijn moeder en natuurlijk het spelen van de kwaadaardige Overlord in Overlord II. Het is een game die je voor de tweede keer in staat stelt om een vrolijke, kleurrijke wereld flink overhoop te trappen.

Dat daarbij soms een beetje de plank mis wordt geslagen is wel jammer. Er zijn behoorlijk wat momentjes waarbij de grappige ondertoon er zo dik op ligt, dat het er om lachen een zeer persoonlijke kwestie wordt. Ikzelf kon bijvoorbeeld niet lachen om het neerknuppelen van zeehonden (milieuactivist die je bent – red.) of Elfen die een hoog Geer en Goor-gehalte hadden. Maar ik ben dan ook niet iemand die geniet van de avonturen van diezelfde Geer en Goor, terwijl anderen daardoor een half uur lang in een deuk liggen. Tegelijkertijd kan ik dan wel weer genieten van de manier waarop de Minions tekeer gaan. Met hun gekke geluiden vallen ze als een kip zonder kop elke vijand aan die jij selecteert en tussendoor pakken ze nog even schatten voor je op.


Eén van de sterkere punten van Overlord II is de manier waarop het spel speelt. De wereld zit vol met verschillende puzzels, die opgelost moeten worden met jouw Minions. De ene keer geef je ze de simpele opdracht om via een rad een deur open te draaien, maar later moet er meer en meer gebruik worden gemaakt van de speciale vaardigheden van de Minions. Zo kunnen alleen de rode vuur-minions brandende haarden blussen zijn de groenen geschikt om door giftige wolken te lopen, allemaal elementen die we uit het eerste deel kennen. Gelukkig gaat het wel verder dan dit. Zo zijn er wolven, spinnen en salamanders die door de Minions beklommen kunnen worden. Met de wolven springen de bruine onderkruipsels verder dan daarvoor en beuken ze gemakkelijk door formaties van de vijanden heen. Op de rug van een spin is het voor de groenen mogelijk om over muren bedekt met spinnenwebben te lopen. Hierdoor komen ze op plaatsen waar ze anders nooit zouden komen en dat opent weer nieuwe deuren.
Een andere belangrijke vernieuwing is de mogelijkheid om zelf in de huid van een Minion te kruipen. Hierdoor kom je op plaatsen waar je anders niet zou komen en dit zorgt er bovendien voor dat de gameplay verandert. Door de ogen van een Minion ziet de wereld er groter uit en je moet voorzichtiger omgaan met de gezondheid van jou en andere Minions. Erg leuk.

Minder leuk in de eerste Overlord was de grote mate van backtracking waar je mee te maken kreeg. Vaak diende je terug te keren naar eerder bezochte gebieden, wat het geheel flink saai kon maken. Gelukkig is dit flink verminderd in deze opvolger. Ik ben nu een paar keer op een oude locatie gekomen, maar dat was vooral om daar energie-orbs te bemachtigen en op zoek te gaan naar nieuwe schatten.

Deze verzamelde schatten kan de Overlord in zijn Dungeon gebruiken om het paleisje te pimpen, nieuwe wapens aanschaffen of zijn Minions sterker maken. Nieuw is de mogelijkheid om gestorven Minions weer tot leven te wekken. Hierdoor bouw je een band met hen op en hoef je niet in paniek te raken als één van jouw sterkere krijgers in het heetst van de strijd het loodje legt. Dit doen ze minder vaak dan in de voorganger, aangezien de intelligentie van de boefjes duidelijk is verbeterd. Wel is het jammer dat je zo nu en dan nog last hebt van de camera. Deze staat niet altijd even goed en wanneer je de camerapositie wilt aanpassen, is er de kans dat je per ongeluk eerst met de analoge stick naar voren gaat en dus automatisch met de Minions gaat lopen. Vooral bij de bossbattles is dit funest.


Verder zit Overlord II op technisch gebied gelukkig prima in elkaar. De sterke soundtrack is absoluut een pluspunt, maar ook het design van de verschillende omgevingen waarin je de boel op stelten zet zien er kleurrijk, fantasierijk en vooral erg leuk uit. Helaas zien de personages zelf er niet overal even gedetailleerd uit, terwijl de de lipsynchronisatie soms zelfs tenenkrommend is. Het zijn echter kleine smetjes op wat verder een erg leuke game is geworden.

Geplaatst op vrijdag 26 juni 2009 om 12:00 door Jelle van Es (Jaylee)