1. Indigo 2012

Indigo 2012

Op Indigo, een festival voor games die door onafhankelijke ontwikkelaars worden gemaakt, werden afgelopen weekend in Utrecht de nieuwste games uit Nederland onthuld en ze waren stuk voor stuk voor het grote publiek te spelen. Je moet hierbij geen grote titels als een nieuwe Killzone verwachten, want Indigo draait juist om de vele indie-talenten die Nederland rijk is. Dit jaar waren er bijna dertig titels aanwezig, variërend van lovende studentenprojectjes tot games van relatief grote ontwikkelaars die mikken op Steam- of consolereleases voor later dit jaar. Wij gingen op pad en namen een aantal spellen onder de loep.

Eén van de bekendste titels die we op de beurs tegenkwamen was Cross of the Dutchman. Die laatste heeft een tijdje terug nog het nieuws gehaald omdat hun Kickstarter-campagne mislukt was. In Cross of the Dutchman speel je de oude Friese legende van Grutte Pier na, die besluit de Saksische troepen aan te vallen nadat zij zijn huis hebben geplunderd en zijn vrouw hebben vermoord. De demo die op Indigo speelbaar was, vertelt het begin van het verhaal. Daarin gaat Grutte Pier, nog onwetende dat zijn boerderij ondertussen in vlammen opgaat, naar zijn werk en hakt onderweg allerlei Saksische troepen in elkaar. De ochtendspits zag er in de Middeleeuwen immers zo uit, want het was oorlog en Grutte Pier moest zijn zwaard wel trekken om heelhuids zijn werkplek te bereiken. We hebben de demo helaas niet zelf onder handen kunnen nemen, maar de ontwikkelaar wist me te verzekeren dat door de mislukte Kickstarter-campagne de game alleen maar verbeterd is. Ze hebben er immers hard aan moeten werken om deze demo op tijd in elkaar te zetten en hopen er een sponsor mee te vinden voor de game. Alhoewel deze demo heel erg gericht was op de gevechten, bevat de volledige game nog veel meer gameplay-elementen, maar daar kregen we helaas nu nog niks van te zien.

Cross of the Dutchman

Een andere bekende naam was Toki Tori 2, het vervolg op de oorspronkelijke Toki Tori uit 2001 en zijn talloze remakes en reboots. Wederom moet je met het kuiken Toki Tori allerlei puzzels oplossen om eieren te verzamelen. Aangezien dit vervolg één van de eerste Wii U-titels gaat worden, waren wij erg benieuwd wat de meerwaarde van het scherm op de Wii U-controller gaat worden. De jongen van Two Tribes wist me te vertellen dat het spel al in ontwikkeling was toen ze het aanbod kregen om hem naar de Wii U te brengen en dat de game daarom niet enorm leunt op de touchscreen-mogelijkheden. Ze hebben er later wel extra’s in gestopt speciaal voor deze controller, zoals de Tokidex, een optie om de controller als camera met digitale telelens te gebruiken en hiermee alle beestjes op je tv-scherm te fotograferen. Ook is de game geheel speelbaar op het scherm van de controller, mocht je de tv op een ander kanaal willen zetten. Tot slot kun je de level editor op het scherm van de controller oproepen om het level dat je op de tv ziet on-the-go aan te passen. De level editor is trouwens niet exclusief voor de Wii U-versie, want de PC-versie bevat deze functie ook.

Minder bekend dan Cross of the Dutchman en Toki Tori 2 waren kort en luchtige spelletjes, zoals Space Tramp. Een spel waarbij je, zoals de naam al doet vermoeden, met behulp van een trampoline naar de ruimte moet springen. Eenmaal daar beland, val je heel snel weer terug naar beneden dus snelle reactie en goed bijsturen is vereist. Een ander typisch arcade-spel was Chaos Battle. Het is een soort multiplayer-variant van Super Crate Box waarbij je elkaar zo vaak mogelijk moet neerschieten met allerlei bizarre wapens. Van laserbeams tot een legioen aan zombies die je op je vijanden kunt afsturen; je kunt het zo gek niet bedenken of de wapens zitten in de kistjes die in de arena verschijnen. Toch voelde deze 2D arena shooter een beetje cliché aan, maar door de soepele besturing en de hoeveelheid lol die we ermee hadden vergaten we dat al snel.



Maar Indigo had meer dan alleen wat kleine arcadespelletjes. Geomancer bijvoorbeeld, een strategische turn-based spel voor de PC. Het is nog het beste te verwoorden als modern schaken, want elke speler bestuurt een leger van figuurtjes, waarbij elk figuurtje een andere hoeveelheid stappen kan zetten en de tegels van het speelveld op zijn eigen manier manipuleert. Door tegels omhoog en omlaag te bewegen creëer je namelijk muren en kraters en zo moet je je tegenspeler strategisch hinderen en uiteindelijk verslaan. Erg knap gedaan, zeker als je je bedenkt dat het een project is van 1 e jaars Game Architecture and Design-studenten aan de NHTV in Breda die dit in slechts 14 dagen hebben gerealiseerd. De studenten zijn inmiddels benaderd door een uitgever voor hun game, dus ze timmeren al behoorlijk aan de weg.

Een andere veelbelovende titel is Kings can Fly, een puzzelspel voor de iPad, waarbij je windmolens moet plaatsen in een 3D-omgeving. Hierdoor creëer je een luchtstroom om zo vliegende vrachtschepen van plek A naar B te brengen. Naarmate je verder komt in het spel worden de puzzels steeds moeilijker en is het de uitdaging om de verschillende windmolens zó te plaatsen dat de luchtschepen niet tegen heuvels, hindernissen of andere luchtschepen aanbotsen. De latere levels zijn behoorlijke breinbrekers en het is dat we nog heel wat andere spellen op ons programma hadden staan, anders was ondergetekende niet weg te slaan bij de Kings can Fly-stand.

Kings can Fly

Eveneens voor de iPad is Momonga, een cel-shaded flipperkastgame die eigenlijk een avonturenspel wil zijn. Door links of rechts op het scherm te tikken bestuur je de twee flippers en hiermee lanceer je in plaats van een bal een klein eekhoorntje. Als de eekhoorn in één van de zijvlakken van een gebied beland, rolt hij door naar een daar naastgelegen gebied, waar eveneens flippers te vinden zijn. Op deze manier rol je al flipperend door de vele gebieden van deze avontuurlijke wereld en onderweg val je vijanden aan door er tegenaan te stuiteren. Momoganda probeert met deze twist nieuw leven te blazen in het vergane flippergame-genre, maar voelt hierdoor minder aan als een avonturengame dan ik van te voren had gehoopt.

Ongetwijfeld onze grootste verrassing van Indigo 2012 was een game die wel een hoog adventuregame-gehalte had. Kick & Fennick heet het, een iPad-game die zijn inspiratie duidelijk bij Ratchet and Clank vandaan heeft gehaald, maar ondanks dat een geheel eigen vibe kent. In het eerste level van de game zien we hoe het jongetje Kick de robot Fennick ontmoet tijdens zijn tocht naar de Core Tower. Dankzij het robotje en Kick’s speciale geweer kun je een sterk staaltje platformwerk uitoefenen door de kleurrijke levels. De terugslag van Kick’s geweer komt namelijk van pas om zichzelf te lanceren of te dubbeljumpen en tevens kan hij het schietijzer gebruiken om korte metten te maken met vijanden en obstakels. Het slepen met twee vingers over het scherm om te lopen en met één om het geweer te gebruiken voelt erg intuïtief aan en als ik de jongens van Jaywalker Interactive mag geloven zijn de levels die ik speelde slechts de basis van een uitgebreide, uitdagende en verhalende game. Kick & Fennick belooft een volwaardige adventure game voor de iPad te worden die later dit jaar nog moet verschijnen.

Kick and Fennick

Na een heleboel toffe titels gespeeld te hebben, was het tijd om tot rust te komen met misschien wel de meest unieke titel die dit jaar op indigo te vinden was: Cello Fortress. Een game waarbij vier spelers het met een Xbox-controller opnemen tegen de ontwikkelaar van het spel op de cello. Ja, je leest het goed, een cello. Door met dit muziekinstrument te spelen worden er allerlei hindernissen op het scherm getoverd, die de andere spelers vervolgens moeten ontwijken of kapot moeten schieten om heelhuids door het fort te komen. In plaats van een soundtrack wordt de game voorzien van live muziek die telkens weer anders is. Afhankelijk van wat de cellist speelt, komt er namelijk allerlei geschut op het fort terecht. Akkoorden sturen vuurzeeën van kogels aan en als de ‘noten van de duivel’ worden gespeeld, activeren de vlammenwerpers. Ontwikkelaar Joost van Dongen wil het spel na een grafische make-over op festivalterreinen neerzetten, zodat het publiek door te gamen het tegen zijn muzikaal talent kan opnemen.

Het moge duidelijk zijn dat Indigo dit jaar heel divers was. Van potentiële commerciële successen tot titels die je nooit in de schappen ziet verschijnen en van kleine arcadespelletjes tot uitgebreide, verhalende games. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen en dat is hun creatieve en unieke insteek. We mogen dan ook trots zijn dat het talent achter deze spellen gewoon in Nederland rondloopt.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Jammer van Cross of the Dutchman, die staat voorlopig nog op mijn verlanglijstje.

  • Zo te zien en te lezen gaat de kwaliteit van indie games echt flink omhoog!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren