1. Effe over DLC, microtransactions en spreken met je portemonnee

Effe over DLC, microtransactions en spreken met je portemonnee

Onlangs maakte EA bekend dat ze flink aan de slag gaan met microtransacties. De exacte quote van Blake Jorgensen was: “We zijn in al onze games de mogelijkheid in aan het bouwen om voor dingen te betalen gaandeweg, om een hoger level te bereiken.” Honderden gamers, zo niet duizenden, reageerden vol woede over dit concept. EA heeft al een beetje een reputatie op het gebied van graaien en consument onvriendelijke acties, dus het was geheel te begrijpen, zij het iets overtrokken. Dat ligt natuurlijk ook aan de ontzettend domme quote van Jorgensen die doet lijken alsof gamers moeten betalen om alles uit een spel te halen. En dan roept Cliff Belszinski ook nog even vanuit zijn ivoren toren dat mensen EA niet continu als de slechterik moeten afschilderen. De waarheid is natuurlijk allemaal een stuk genuanceerder.

Microtransacties zijn geen duivelse methode om ons gamers af te zetten, net zo min als DLC. Maar dit sluit natuurlijk niet uit dat bedrijven dit niet geprobeerd hebben – met of zonder succes. Microtransacties kunnen zowel een dienst voor ons gamers zijn, als een integraal onderdeel van een game. Er zijn talloze mobiele games die gratis of tegen een super lage prijs te spelen zijn. Je kunt gebruik maken van de broodnodige elementen en het spel uitspelen zonder extra geld te lappen; wil je echter sneller experience verdienen/meer opties/je personage customizen, dan moet je de portemonnee trekken. Daar is niets kwalijks aan… in principe.

Stemmen met je portemonnee

Er zijn natuurlijk ook spellen van dit type die pakketten van honderd dollar bieden. De naam van de game is mij even ontschoten, maar er is een mobiele game waarin je een ‘microtransactie’ van honderd dollar kunt overmaken voor in-game goederen. Maar dan nog heb je niet genoeg om de game volledig uit te spelen. Ook zijn er gratis of goedkope titels waarin alles handmatig vrijspelen schier onmogelijk is; als je niet van plan bent om geld te spenderen aan dit soort spellen, kun je ze net zo goed niet spelen. Is dit des duivels kwaadaardig en consument onvriendelijk? Ehh… misschien een beetje. Het is vooral een kwestie van balans en dat is nog moeilijk, we zijn een jonge industrie en al dit ‘online gebeuren’ is voor iedereen nieuw. In dit geval is het een kwestie van stemmen met je portemonnee.

Maar zo eenvoudig is het niet altijd. Consumenten kunnen niet altijd stemmen met hun portemonnee wanneer er smerige zaken worden gedaan. Een voorbeeld hiervan is on disc DLC. Er wordt ogenschijnlijk extra content verkocht in de vorm van DLC terwijl dit allang op het schijfje blijkt te staan. Ook ‘grote boosdoener’ EA is hier schuldig aan. De game Fight Night Champion ging een nieuwe richting op met een verhalende singleplayer en hierin zat een gevangenisscène waarin de hoofdpersoon zonder handschoenen moest boksen. Dit werd al snel een bloedig gevecht… en dat vond ik vet. Ik wilde eigenlijk een ‘blote knuisten modus’ waarin ik dit constant kon doen. Mijn wens kwam tot vervulling, EA bracht de Bare Knuckles Mode uit als DLC. Tegen betaling.

Ik heb deze DLC destijds niet gekocht. Ik wilde de modus wel spelen, maar niet in ruil voor vijf euro. Toch zijn er mensen die dit wel gedaan hebben. Niet veel later bleek dat deze modus allang op de schijf stond en dat je ‘m zonder al teveel moeite kon spelen (zie kader).

Als je Fight Night Champion thuis hebt liggen, probeer dit experiment: start de game op zonder in te loggen op je profiel, kies voor ‘continue without saving’, waarna je de mogelijkheid krijgt om in te loggen op je profiel. Doe dit, ga naar Game Modes en voilà, daar staat de Bare Knuckles-modus, gratis. Vervolgens kun je in de opties jouw huidige profiel aanvinken als hoofdprofiel, zodat je ook al je eigen gemaakte vechters kunt gebruiken.

Als je dit soort praktijken hanteert als uitgever, dan kun je natuurlijk verwachten dat mensen niet blij zijn wanneer je spreekt over ‘meer geld verdienen’. In dit geval hebben mensen ook geen eerlijke mogelijkheid om te spreken met hun portemonnee. En wel om de volgende reden:

We nemen een willekeurige gamer, Jantje. Jantje is tegen on disc DLC aangezien hij betaald heeft voor de content van het schijfje, maar hij wil wel met de Bare Knuckles-modus aan de slag. Als hij de DLC koopt, heeft hij EA als het ware gestimuleerd om dit soort praktijken vaker uit te voeren, terwijl hij niet wist dat dit allang op de schijf stond. Hij heeft zojuist per ongeluk voor on disc DLC gestemd. “Oké, maar wat als we de DLC niet op het schijfje zetten?” Dan snijdt de uitgever bewust content uit de game zodat mensen hier meer voor moeten betalen, zoals overduidelijk bij Mass Effect 3 gebeurd is met de From Ashes DLC. Hoe kan een gamer nu exact weten welke content uitgevers bewust achter hebben gehouden, zonder de game en de bewuste DLC gespeeld te hebben?

Pay to Win: zo moet het dus niet

Een ander voorbeeld waar het stemmen met de portemonnee faalt is het ‘pay to win-concept’, wat ook gehanteerd werd in Fight Night Champion. Mensen kunnen online tegen elkaar boksen met een zelfgemaakte vechter. Door online te spelen word je sterker en kun je meer vaardigheden vrijspelen. Awesome. Maar je kunt ook voor de makkelijke route kiezen en betalen om je bokser sterker te maken. Dit wordt door een selecte maar fanatieke groep gedaan, die vervolgens alle wedstrijden domineren omdat je simpelweg geen kans hebt om te winnen vanwege het enorme verschil. Gevolg? Online vechten met je eigen character is praktisch onmogelijk. Je kunt tijdens het zoeken naar gevechten niet filteren op mensen die betaald hebben om sterker te worden. Je hebt geen keuze. Je wordt voor de leeuwen gegooid en je wordt kapot gemaakt. Wil je een beetje meekomen? Betalen. Nee, wil je niet betalen? Tja, jouw keuze.

Nee, dat is dus geen keuze. Een volledige modus wordt onspeelbaar voor een grote groep gamers omdat andere spelers wel bereid zijn om te betalen. Hoe kan ik duidelijk maken dat ik eerlijk online wil vechten en al mijn vaardigheden zelf wil verdienen, zonder kapot gestompt te worden binnen dertig seconden door iemand die met gemak de portemonnee trekt? Dat kan niet.

Balans is het sleutelwoord

Tegelijkertijd biedt EA ook allerlei mogelijkheden die wel interessant zijn. In The Godfather II heb je NPC’s die met je meelopen en deze hebben speciale vaardigheden. Ik vind het leuk om zelf de wereld over te nemen, om langzaam aan mijn imperium op te bouwen en mijn handlangers met mijn zuur verdiende in-game centen sterker te maken. Mijn broer heeft een speciale downloadbare NPC gekocht die zwaar overpowered is, plus een paar superkrachtige wapens. Hij wil gewoon kont schoppen en niet teveel nadenken. Dit soort microtransacties zijn een werkelijke keuze omdat de balans van de game niet verstoord wordt en iedereen de volledige ervaring kan beleven. Je kunt zelf de bedoelde uitdaging aangaan, of je kunt je eigen ervaring beïnvloeden middels een microtransactie. Dat ik dit soort content eigenlijk gratis verwacht als cheatcodes, is weer een ander verhaal, maar hier is de balans in ieder geval intact, dat maakt het verschil.

Daarom is het begrijpelijk dat gamers met enige woede reageren richting EA, al zou ik graag ook wat begrip willen zien voor het feit dat onze industrie erg jong is en dat het allemaal een kwestie van aftasten is. Om precies diezelfde reden vind ik Cliffy’s reactie kort door de bocht. EA heeft zich weldegelijk misdragen op het vlak van content en daar mogen we gewoon niet omheen draaien. Het gaat niet om het geld, want ik gun alle uitgevers en game-ontwikkelaars de rijkdommen van de wereld. Ik wil immers zoveel mogelijk toffe game-ervaringen en daar is geld voor nodig. Maar zodra dezelfde ervaringen lijden onder winstbejag, ben ik de eerste om te zeggen dat ik hier fel op tegen ben. Helaas kan ik dat niet altijd duidelijk maken met mijn portemonnee.

Dit artikel delen

Over de auteur

- -

Reacties

  • Mooi stuk en ik ben het er helemaal mee eens.

  • Thanks :)

  • "Pay to Win: zo moet het dus niet"



    En dit is dus de reden dat ik een hekel heb aan online competetive.

  • Jep, erg jong. Maar ruim dertig jaar oud. Irrelevant.



    Andere mediavormen hebben ook te maken met de internetrevolutie en die doen geen domme dingen zoals je laten betalen voor een stuk film of muziek die uit een film, of muziek of album is gesneden.



    Het verschil zit het in het feit dat de uitgevers weten dat gamers zwak zijn. Ze moeten hun fix hebben, dus slikken ze veel meer dan bij andere mediavormen. De platenmaatschappijen hadden vroeger DRM op cd's gezet, maar na vele protesten van muziekliefhebbers deden ze het niet meer.



    Wanneer besluiten gamers nou eens dat genoeg genoeg is? Wanneer besluiten we met zijn allen nou eens dat we niet uitgeknepen kunnen worden voor elke cent in onze zakken of dat we niet als criminelen behandeld willen worden?

  • Het is weldegelijk relevant. Games zijn een andere vorm van media dan films en muziek, dus we komen nieuwe situaties en problemen tegen. En reken maar dat je meer moet betalen voor extra content in de film- en muziekindustrie. Eerst brengen ze de gewone versies van hun producten uit en een half jaar later komen ze met een speciale editie met extra beeldmateriaal/twee bonus tracks die je voor 't volle pond mag kopen.



    Uiteraard is dit niet bij elke film of elk album zo, maar ook niet alle DLC is uitbuiting. De game-industrie is gewoonweg wat jonger en dus treden we op onbekend terrein. Daar hoort gerommel en het zoeken naar de juiste balans bij.



    Wij gamers zijn geen uitzondering die harder worden aangepakt. Zolang we onszelf maar duidelijk maken wanneer het misgaat, zoals in het geval van SimCity, dan komt het wel goed :)

  • Stropopredeneringen en een hoop 'nietes!'.

  • Wat probeer je hiermee te zeggen? Ik zie Kevin hier niets goedpraten vanuit slechts de uitgeverskant, maar alleen aangeven dat we als industrie nog misstappen maken als het aankomt op dit soort commercie. Hij weerlegt nog jouw argumenten met een uitleg, terwijl ik jou alleen maar zie refereren naar gamers in het algemeen als junkies. Wie zet hier nou daadwerkelijk zijn hakken in het zand om vervolgens als een klein kind "nietes!" te roepen?



    Overigens ben ik niet op de hoogte van de ontwikkelingen op het gebied van de integratie van internet, commercie en entertainment dertig jaar geleden, dus vertel alsjeblieft. Ik zal wel wat afgeleid zijn geweest door de Koude Oorlog.

  • Uhuh…



    Hij zegt dat de industrie's jonge leeftijd relevant is, maar geeft geen argument ervoor ('Nietes!'). In plaats daarvan argumenteert hij waarom het game-medium anders is.



    Ik zet geen hakken in het zand, ik ga niet op iemand's reactie in als deze persoon niet eens goed heeft gelezen wat ik schrijf.



    En ik moet je helaas uit je droom helpen dat gamers een ruggengraat hebben: de gemiddelde gamer heeft die niet. Zoals ik al zei, het muziekpubliek heeft massaal verzet gepleegd tegen DRM op cd's. Wat deden de gamers? Een beetje jammeren maar het wel allemaal slikken. En nu zijn we hier gekomen; always on DRM, Steam en haar klonen vermomd als social hubs.



    Dit heeft niks met het feit te maken dat er dertig jaar geen WAN was.

  • Ik kan mij vergissen, maar ik zou zweren te lezen in het artikel dat de jonge onbezonnenheid van deze tak van de gamesindustrie maakt dat er nog een hoop afgetast wordt naar een juiste handelswijze en formule. Pas in reactie op jouw comment gaat hij in op de andere vormen van entertainment-media.



    Probeer trouwens niet te ontkennen dat jouw referentie naar het dertig jarig bestaan van de gamesindustrie een onbezonnen sneer was, terwijl in het artikel aangegeven staat dat er met "jong" geduid wordt op de geringe ervaring met de implementatie van online-functionaliteit en verdienmodellen. Lees zelf dan alsjeblieft ook goed wat er staat.



    Wat betreft het wel of niet hebben van een ruggengraat met betrekking tot gamers vind ik het apart dat je dit durft te zeggen. Ik vind het net zo arrogant om te zeggen dat we allemaal zwakkelingen zijn als het tegenovergestelde te beweren. Ik denk dat, zoals in de meeste sociale lagen, het heel erg verschilt hoe mensen over een onderwerp denken. Misschien zijn er wel veel meer mensen die steeds minder over hebben voor die extra content doordat ze zich uiteindelijk toch bedrogen voelen. Ik ken er genoeg, ik geef zelf ook zelden wat uit aan DLC.



    Maar als ik graag iets wil spelen en ik er voor mijn gevoel niet teveel voor hoef te betalen, dan laat ik dat niet zitten omdat ik anders een preek van een verwaande kwast over mij heen krijg. We zijn toch oud genoeg om ieder zijn eigen besluiten te laten maken zonder oordeel te vellen?

  • Je vergist je.



    I see what you did there.



    Perceptie is niet relevant. De intentie wel.



    Voelde je je aangesproken?

  • Je vergist je.



    I see what you did there.



    Perceptie is niet relevant. Intentie wel.



    Voelde je je aangesproken?

  • What Marco said :)

  • Daarom doet Dota 2 het opzich wel goed. Je kunt daar alleen cosmetische items kopen om de looks van je characters te veranderen, maar het heeft geen invloed op de gameplay. Dus alleen de gekken die dat belangrijk vinden kunnen daar geld aan uitgeven.

  • Over die microtransacties: couldn't care less, vind het allemaal uitmelkerij. Hoezo dingen kopen die al in de game hadden moeten zitten? hetzelfde geldt voor dlc…

  • Niet alle DLC is uitbuiterij. :')

  • Het is allemaal belachelijk die passen, dlc's met release,s microtransacties.



    Eerlijk betalende gamers nog verder uitmelken.

  • Mooi artikel, dit zouden jullie vaker moeten doen!

  • Helemaal mee eens en die DLC en micro shit is geen goede ontwikkeling. Maar goed zolang het blijft worden verkocht zullen ze ermee doorgaan.

  • Ik ben opzich niet tegen microtransacties als het maar geen dingen zijn die je beter maken t.o.v. andere spelers die dokken.

  • Endelijk zijn de artikels van Kevin weer, Voer voor discussie.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren