1. Indigo 2013 Verslag

Indigo 2013 Verslag

Onlangs werd voor de vierde maal Indigo georganiseerd, de jaarlijkse indie-games showcase van Nederland. Een kleine dertig titels van Nederlandse bodem waren er voor het grote publiek speelbaar. Opvallend genoeg lag er dit jaar meer dan tevoren de nadruk op console en handheld games. Heel wat Nederlandse indie-studio’s mikken namelijk op een samenwerking met Sony of Nintendo, waardoor Nederland weer goed op de kaart gezet kan worden als game ontwikkel land. We zochten de interessantste en meest unieke spellen op.

Unieke artstijlen

Puur afgaande op de unieke tekenstijl, stonden we al snel bij The Last Inua van Glowforth, een samenwerkingsstudio uit Nederland en Estland. In The Last Inua bestuur je een vader die op zoek is naar zijn zoon in het mythische Noorden. De zoon is namelijk een uitverkorene die over bovennatuurlijke krachten beschikt en connecties heeft met de mystieke wereld. Blijkbaar heeft het jongetje de demoon Tonrar boos gemaakt, want het begint flink te onweren als vader Ataataq op pad gaat. Al platformend waant de ietwat logge vader zich door de sneeuwwereld. Met zijn brute kracht kan hij rotsen omduwen die nieuwe paden creëren in de omgeving. Eenmaal zijn zoontje gevonden, kiest de speler zelf welk personage hij bestuurt. Het zoontje Hiko is een stuk sneller en kan zijn magische gaven gebruiken om te teleporteren en onbrekende paden in de wereld te maken. Door telkens te wisselen tussen vader en zoon moet het tweetal zien te overleven. Later dit jaar verschijnt The Last Inua in de App Store en op Steam.

Nog een spel dat qua looks eruit sprong was Aril , een minimalistisch strategiespel voor twee spelers. In het spel bedient elke speler een abstract beestje dat qua vormgeving veel weg heeft van de wezens uit de PlayStation Network-hit Flow. Als je het wezen bestuurt laat het een lichtstrook achter waarmee je het level langzaam inkleurt. De bedoeling is om het volledige level van jouw kleur te voorzien, terwijl de andere speler dit ondertussen ook probeert. Je kunt de tegenspeler dwarszitten door minions te plaatsen, die wegen voor hem blokkeren als hij minder minions heeft. Deze kleine beestjes moeten beide spelers wel eerst genereren door twee energiebronnen te verbinden met lichtstroken. Zodra het spel begint, is de jacht naar de lichtbronnen dan ook snel geopend. Het totale gameconcept is vrij complex en we waren dan ook blij dat we eerst mochten oefenen tegen een computergestuurde turn-based vijand. Als de real-time actie van het spel losbarst met menselijke tegenspelers zal dit verdraaid intense wedstrijden opleveren waarbij je de tegenspeler continu een stap voor moet zijn.

Tripple A

Een ander multiplayer spel dat aanwezig was had een minder grote instapdrempel en trok bijzonder veel aandacht op Indigo. Niet zo gek, want The Flock oogt als een Tripple A-productie. Ontwikkelaar Vogelsap heeft met dit unieke eerstepersoons spel al op de Gamescom gestaan en is inmiddels in gesprek met onder andere Sony om de game naar de spelcomputers te brengen. En dat is opvallend, zeker als je weet dat de ontwikkelaars nog allemaal aan het studeren zijn!

The Flock is het beste uit te leggen als een multiplayer-versie van Slender, waarbij iedereen als the Flock speelt. Dit zijn snelle angstaanjagende wezens die allemaal op zoek zijn naar de lichtbron. Als een speler deze te pakken krijgt, verandert hij in The Carrier, een traag wezen dat het licht kan gebruiken om de anderen te vermoorden. Als the Flock echter stil blijven staan, zijn ze immuun voor het licht. Hierdoor ontstaat er een zenuwslopend psychologisch spel. Als Carrier moet je zo lang mogelijk de lichtbron vasthouden, maar achter elke hoek kan een Flock tevoorschijn komen om het licht van je af te pakken. Je kan deze dan forceren om stil te staan door je licht op hem te richten terwijl jij langzaam doorloopt, maar op die manier heb je geen zicht op wat er achter je gebeurd. De kille achtergrondmuziek maakt het allemaal extra spannend en een schrikreactie is geheel op zijn plaats als the Flock je ineens van boven bespringt om de lichtbron uit je handen te slaan en je vervolgens te vermoorden.

Na het intense potje The Flock, waarbij ondergetekende trouwens hard is ingemaakt door een klein jongetje die al de hele dag het spel aan het spelen was, werd het tijd voor een rustigere ervaring. We gingen aan de slag met Metrico , een spel dat later dit jaar op de PlayStation Vita verschijnt. Metrico is een 2D puzzelplatformer die zich in de wereld van infographics afspeelt. Het decor van het spel wordt dan ook gevormd door diagrammen, taart- en staafgrafieken. Naast de speler staan kleine coördinaten weergegeven die zijn X- en Y-positie onthullen. De diagrammen in de wereld reageren op deze gegevens, want de ene grafiek gaat omhoog als de speler naar rechts loopt, terwijl de andere omlaag gaat als de speler springt. Het addertje onder het gras? Je moet helemaal zelf uitzoeken welke acties jij uit moet voeren om te zorgen dat de omgeving veranderd. Hierdoor zit je soms minutenlang heen en weer te lopen en te springen totdat je in de gaten krijgt welke acties je precies moet uitvoeren om verder te komen.

Op Indigo waren er drie van de negen werelden uit Metrico speelbaar. Elke wereld belooft een nieuw gameplay-element met zich mee te brengen die de moeilijkheidsgraad telkens flink opschroeft. Zo wordt er in de tweede wereld een checkpoint geïntroduceerd die de speler zelf moet activeren met de cirkeltoets. Dit lijkt aanvankelijk op een handige toevoeging om de omgeving en jezelf te resetten als je vast zit in een puzzel, maar de echte invloed van het checkpoint wordt pas duidelijk wanneer er meerdere checkpoints na elkaar komen die de omgeving niet beïnvloeden. Om verder te komen in het level moet je dan naast correct lopen en springen ook continu teleporteren naar het juiste checkpoint dat je eerder hebt aangeraakt. Onze hersenen tolden al behoorlijk na deze puzzel, terwijl we de latere levels nog niet eens gespeeld hadden, die trouwens alle invoermogelijkheden van de Vita zullen benutten.

Intense actie

Een vreemde eend in de bijt op Indigo was Home Adventure System . Tussen alle digitale spellen die er dit jaar te spelen waren, was dit namelijk het enige fysieke spel. In Home Adventure System speel je adventuregames als Tomb Raider en Uncharted na in je eigen huiskamer. Bedenker Mapije de Wit kwam na de kunstacademie met dit idee, omdat onze generatie volgens haar te weinig kinderlijke fantasieën de vrije loop laat. Vandaar dat we opgeroepen worden om achter onze flatscreens vandaan te komen en videogames in het echt na te spelen. We hadden onze twijfels bij het horen van het concept, maar die verdwenen als sneeuw voor de zon toen ondergetekende het spel zelf mocht testen.

Zo avontuurlijk als ik ben, koos ik voor de rol als actieheld. Ik kreeg een geweer met piepschuimprojectielen in mijn hand en een riem om, met zakken die als inventory diende. Daarnaast kreeg ik een piepschuimzwaardje mee voor noodgevallen en een armband met een smartphone erin die mijn levensbalk en resterende tijd aangaf. De missie: binnen tien minuten met de lift heelhuids terugkeren. Terwijl er epische muziek door mijn koptelefoon klonk, maaide ik met mijn piepschuim kogels drie tegenspelers neer. Zij waren de ‘monsters’ die als opdracht hadden gekregen mijn missie te saboteren. Ze lieten sleutels en hints achter, waarmee ik deuren kon openen en puzzeltjes kon oplossen. Tussendoor raapte ik TicTak-snoepjes van de grond die als healthpacks functioneerden. Uiteindelijk was de lift in zicht, maar die was geblokkeerd met een cijferslot. De smartphone gaf aan dat ik nog drie minuten had om de code te kraken.

En die laatste minuten waren hectisch. Mijn medespelers waren allemaal tegen de vlakte, maar zonder de laatste hint was ik nergens. Met het zweet op mijn voorhoofd rende ik terug op de eerste verdieping van Indigo. De game master rende achter mij aan en maakte de muziek die door mijn koptelefoon klonk nog spannender. “Je moet het van lager bekijken” had ik gelezen. Opeens schoot het me te binnen: als ik naar beneden keek, stond op de bovenkant van de demopods van Indigo de cijfercombinatie voor het slot genoteerd: 4-8-0. In de laatste minuut rende ik terug naar de lift en voerde ik de combinatie in. Er klonk overwinningsmuziek door mijn koptelefoon en ik voelde me als de finalist van Wie is de Mol. Mapije had gelijk, onze generatie moet vaker buitenspelen. Ik hoop dan ook dat Home Adventure System de winkelschappen van de bekende speelgoedzaken haalt, alhoewel ik nog wat twijfels heb over de rol van game master. Die beleeft namelijk een stuk minder lol bij het spel zelf en mag achteraf alle piepschuimkogels van de spelers opruimen.

Na de hectiek van Home Adventure System hoopten we even heerlijk te kunnen ontspannen door digitaal langs de wolken te vliegen in Volo Airsport. Deze wingsuit-simulator beschreef de ontwikkelaar namelijk als een “zandbak in de lucht”, dus dit klonk als de meest relaxte manier om Indigo 2013 af te sluiten. Maar met een Xbox-controller in de hand en een Oculus Rift headset op, werd de vrije val in de game juist een hele sensatie.

Ik had gelezen dat de besturing lastig zou zijn voor beginners, dus ik had me voorbereid op een grote mislukking. Het ging echter wonderbaarlijk goed en voor ik het wist maakte ik de meest fantastische trucs in de lucht voordat ik op topsnelheid langs de bergen en kleurrijke fauna van het eiland scheurde. Waarschijnlijk was dit beginnersgeluk, want de tweede keer knalde ik overal tegenaan. Overschakelen naar eerstepersoons aanzicht was dan ook geen goed plan voor de derde poging. Ik weet niet of het kwam doordat ik voor het eerst met een Oculus Rift speelde of doordat ik mijn balans verloor en op gegeven moment niet meer wist wat boven en onder was, maar mijn evenwichtsorgaan vond het niet zo leuk en ik werd duizelig. De Oculus Rift ging snel af en ik keerde langzaam maar zeker terug naar de realiteit. Eén ding is zeker: ik heb nog nooit zo’n realistische sprong uit een vliegtuig met een wingsuit meegemaakt.

Gefeliciteerd Nederlandse indie studio’s, jullie hebben jezelf dit jaar weer overtroffen!

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Home Adventure System klinkt inderdaad leuk, maar voordat je goed en wel aan het spelen bent ben je een paar uur verder. Ook ben je erg afhankelijk van de omgeving waarin je speelt. Wel eens met de insteek: er moet weer meer buiten gespeeld worden!

  • Het is idd een spel bedoeld om op een avond of middag met vrienden te spelen. een spel duurt gemiddels 20 tot 30 min. Maar er zit ook wat voorbereiding bij natuurlijk. :)

  • Metrico ziet er echt enorm cool uit!

  • Leuk item!

  • Leuk meisje, lekkere voorkant.



    The Flock is dus een Halo Oddball variant, maar met dat licht is wel origineel.



    Sommige games zijn verder echt te zweverig voor mij.

  • Wel jammer dat ze Tomb Raider uitsprak als "toemp reeder". The Flock deed mij ook erg aan Oddball denken, ben er wel benieuwd naar.

  • Heh, Tim Laning. Heb ik nog les van gehad :)

  • Die chirugengame zag er interessant uit, ben ook zeker benieuwd naar die dedicated controller!
    Metrico zag er ook nog verbazingwekkend tof uit. HES vereist wel een hoop eigen input en inlevingsvermogen, en of het heel lang leuk is betwijfel ik, maar je kan dor van terrein te variëren het denk ik wel spannend houden (jammer dat veel industrieterreinen verboden toegang zijn, want dat zou de ideale locatie zijn voor dit soort dingen). De rol van gamemaster lijkt me nog wel erg saai.

  • De dedicated controller staat afgebeeld in het Underground artikel van de Grendel Games website; http://www.grendel-games.com/index.ph…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren